Cultural Landscapes of Khao Pu’s Community Learning Center on the Way of life, water and forest -
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The research found that: 1) Khao Pu's cultural landscapes are: (1) songkhla lake watershed culture (2) agroforestry farms (3) community relations (4) local wisdom (6) community learning centers (7) temple and community learning center (8) head teacher's learning center 2) The needs for the development of the cultural landscapes model of Khao Pu’s community learning center on the way of life, water and forest to enhance the water conservation consciousness, including: (1) cultural landscape (2) building and environment (3) community participation. 3) The model’s elements of cultural landscape of Khao Pu’s community learning center on the way of life, water and forest to enhance water conservation consciousness are as follows. (1) identity (2) cultural landscape (3) building space and environment (4) community participation and (5) management approach. 4) The evaluation of the cultural landscape model of Khao Pu’s community learning center on the way of life, water and forest to enhance water conservation consciousness were as follows: (1) The composition of the cultural landscape of community learning center on the way of life, water and forest is the consists of buildings, gardens and environment, the abstract is the knowledge, community information, way of life, culture and local knowledge. (2) The cultural landscape of community learning center is classified as a cultural landscape designed and created by human beings. (3) The management approach using the media activities, conservation methods and the development of the area. It also involves the participation of community members. (4) The cultural landscapes of Khao Pu’s community learning center on the way of life, water and forest will be a tool to help the community realize the importance, consciousness and awareness of the value of water resources and activities that take place within the learning center will also help the community to have a desirable appearance.
Article Details
ในกรณีที่กองบรรณาธิการ หรือผู้เชี่ยวชาญ ซึ่งได้รับเชิญให้เป็นผู้ตรวจบทความวิจัย หรือ บทความทางวิชาการมีความเห็นว่าควรแก้ไขความบกพร่อง ทางกองบรรณาธิการจะส่งต้นฉบับให้ ผู้เขียนพิจารณาจัดการแก้ไขให้เหมาะสมก่อนที่จะลงพิมพ์ ทั้งนี้ กองบรรณาธิการจะยึดถือความคิด เห็นของผู้เชี่ยวชาญเป็นเกณฑ์
References
เกรียงไกร เกิดศิริ. (2551). ชุมชนกับภูมิทัศน์วัฒนธรรม. กรุงเทพฯ : อุษาคเนย์.
ชัชวาล ชุมรักษา และคุณอานันท์ นิรมล. (2560). การพัฒนาศูนย์การเรียนรู้ชุมชน “คน น้ำ ป่า เขาปู่”เพื่อเสริมสร้างจิตสำนึกรักษ์น้ำ. รายงานการวิจัย. สงขลา : คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ.
ณัชชา สกุลงาม. ภูมิทัศนวัฒนธรรมชุมชนชาวแพ : กรณีศึกษาชุมชนชาวแพบริเวณสะพานรันตี หมู2 ต.ไล่โว่ อ.สังขละบุรี จ.กาญจนบุรี. สืบค้นเมื่อ 10 มกราคม 2560, จาก, http://www.proceedings. su.ac.th/e1/files/art/o_02.pdf.
ปรีชา ปัญญา นฤพล ไมตรี จันทรา สุรพงศ์ เอื้อศิริพรฤทธิ์. (2558). “การพัฒนารูปแบบศูนย์การเรียนรู้ในสถานศึกษาเพื่อการศึกษาตลอดชีวิต,” วารสารบริหารการศึกษาบัวบัณฑิต. 15 (พิเศษ), 81-190
รัฐพงศ์ ปิ่นแก้ว และพัสตราภรณ์ ทิพยโสธร. (2557). “การออกแบบภูมิทัศน์วัฒนธรรมปากคลองสวนหมากเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน,” การประชุมวิชาการทางการศึกษาระดับชาติครั้งที่ 4 “การพัฒนาประสบการณ์การเรียนรู้ในชีวิตจริง : กระบวนทัศน์การเรียนรู้สู่อาเซียน”. สืบค้นเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน 2560, จาก, http://161.246.14.22/ocs/submissionfiles/conferences/ 4/schedConfs/4/papers/54/submission/review/54-102-1-RV.pdf.
รุ่งจิตร กองคำ. (2541). การพัฒนาจิตสำนึกทางสิ่งแวดล้อมของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่5 โดยใช้กระบวนการสร้างนิสัย. เชียงใหม่ : วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาประถมศึกษามหาวิทยาลัยเชียงใหม่
ลัดดา ศิลาน้อย และคณะ. (2543). ใช้แหล่งเรียนรู้ท้องถิ่นเกี่ยวกับการเรียนการสอนวิชาสังคมศึกษา. ขอนแก่น : คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ศุภรัตน์ พิณสุวรรณ นิสากร กล้าณรงค์ และแอ๊ด ย่าฝา. (2557). “ภูมิทัศน์วัฒนธรรมกับการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ตำบลเขาปูยู อำเภอเมือง จังหวัดสตูล,” วารสารปาริชาติมหาวิทยาลัยทักษิณ. 27(1), เมษายน-กันกันยายน 2557.
สรรค์ เวสสุนทรเทพ และชัยสิทธิ์ ด่านกิตติกุล. (2557). “แนวโน้มการศึกษาภูมิทัศน์วัฒนธรรมในประเทศไท,” วารสารวิจัย มสด สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. 10(3), 143-163.
สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติและคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์มหาวิทยาลัยศิลปากร. (2549). แนวทางการจัดการภูมิทัศน์วัฒนธรรม. กรุงเทพฯ : อมรินทร์พริ้นติ้งพับลิชชิ่งจำกัด (มหาชน).
อนิสา สังข์เจริญ. (2553). การพัฒนาจิตสำนึกในการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมโดยใช้แหล่งเรียนรู้ในชุมชนของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1. กรุงเทพฯ : วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต สาขาวิชาเทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาราชภัฏพระนคร.
อรเอม ตั้งกิจงามวงศ์. (2010). “ภูมิทัศน์วัฒนธรรมชายฝั่งทะเล: แนวทางการอนุรักษ์และจัดการทรัพยากรธรรมชาติในพื้นที่อ่าวบางตะบูนอำเภอบ้านแหลมจังหวัดเพชรบุรี,” JARS. 7(1), 11-27.
อิสระ อินทร์ยา และเค็น เทย์เลอร์. (2558). “ภูมิทัศน์วัฒนธรรมกับภูมิปัญญาในการจัดการทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมของชาวภูไท,” วารสารรัฐศาสตร์และนิติศาสตร์มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์. 4(2), 57-81.
อรวรรณ บุญสง. (2551). การพัฒนาจิตสํานึกในการอนุรักษ์และพัฒนาสิ่งแวดล้อมโดยใช้กิจกรรมสิ่งแวดล้อมศึกษาประกอบการประเมินตามสภาพจริง. กรุงเทพฯ : ปริญญานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยศรีนครนทรวิโรฒ ประสานมิตร.
Krathwohl, D.R., Bloom, B.S., and Masia, B.B. (1964).Taxonomy of educational objectives: Handbook II: Affective domain. New York : David McKay Co.
Lennon and Mathews, S. (1996). Cultural Landscape Management. Australia : Cultural Herritage Working Group Australian Apes Liaison Committee.
Pooksirinapa in Uncategorized. ภูมิทัศน์วัฒนธรรม. สืบค้นเมื่อ 17 มกราคม 2561, https://pooksirinapa. wordpress.com/author/pooksirinapa/.
Teerafah's Blog. ภูมิทัศน์วัฒนธรรม (Cultural Landscape). สืบค้นเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน 2560, จาก, https://teerafah.wordpress.com/2013/10/28/.
