ปีที่ 6 ฉบับที่ 2 (2562): วารสารศิลป์ พีระศรี

					ดู ปีที่ 6 ฉบับที่ 2 (2562): วารสารศิลป์ พีระศรี

วารสารวิชาการ โดย คณะจิตรกรรม ประติมากรรมและภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร

ปีที่ 6 ฉบับที่ 2 มีนาคม 2562

วารสารวิชาการศิลป์ พีระศรีฉบับปีที่ 6 เล่มที่ 2 มีนาคม 2562 มีบทความที่น่าสนใจดังนี้ กลุ่มที่ศึกษาศิลปะไทยมีบทความเรื่อง “สีสันในพหุสังคมวัฒนธรรมของชาวใต้” บทความนี้นำเสนอว่าในแต่ละวัฒนธรรมนั้นมีลักษณะเฉพาะของตัวเองในแง่ต่างๆ แม้กระทั่งสี ในภาคใต้ของประเทศไทยที่มีการผสมผสานของวัฒนธรรมชาวพุทธ วัฒนธรรมชาวมุสลิมและวัฒนธรรมจีนที่ต่างก็มีสีสันและวิธีการแสดงออกของตนเอง เมื่ออยู่ร่วมกันเป็นหนึ่งเดียวบนพื้นที่ ความแตกต่างนี้กลับผสมผสานเข้าหากันจนกลายเป็นเอกลักษณ์ประจำาภาค บทความ “การแสดงอัตลักษณ์ทางชาติพันธ์ุของชาวไทยมุสลิมผ่านทางสถาปัตยกรรมมัสยิด” ในกรุงเทพภาคใต้และภาคเหนือ การศึกษาอย่างละเอียดทำาให้เห็นถึงการแสดงออกซึ่งอัตลักษณ์ของกลุ่มชนภายใต้รูปแบบดั้งเดิม อีกบทความหนึ่งเป็นการ “รายงานผลงานสร้างสรรค์การแสดงร่วมสมัยชุด “เหิร” ที่ได้รับแรง บันดาลใจจากฟ้อนกิ่งกะหร่า อันเป็นการแสดงพื้นบ้านของชาวไทใหญ่ทางภาคเหนือของประเทศไทยที่ถูกนำมาตีความใหม่ในการศึกษาศิลปะของประเทศเพื่อนบ้าน “รายงานวิจัย การศึกษาศิลปะร่วมสมัยในอาเซียน:กรณีศึกษาสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว สาธารณรัฐแห่งสหภาพเมียนมา สาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม สาธารณรัฐฟิลิปปินส์และสาธารณรัฐสิงคโปร์” เป็นการศึกษาวงกว้างเกี่ยวกับสถานะการณ์ทางศิลปะของประเทศเหล่านี้ที่ให้ภาพรวมและยังสามารถเจาะลึกในบางประเด็นที่เกี่ยวข้องกับลักษณะเฉพาะของแต่ละประเทศได้อีก ด้วย ในอีกบทความหนึ่งมีที่มา

จากงานวิจัยเช่นกัน “โครงการสร้างสรรค์ทางทัศนศิลป์ “ขอบฟ้าเดียวกัน”: ปรัชญา ศิลปะการตีความและความเข้าใจ” ที่ตั้งคำาถามกับข้อจำากัดในเรื่องการรับรู้ของมนุษย์ที่ส่งผลต่อการทำความเข้าใจปรากฏการณ์รอบตัว แล้วนำาเสนอเป็นผลงานศิลปะแบบติดตั้งเพื่อกระตุ้นผู้ชมในแง่มุมต่าง ๆกลุ่มการศึกษาศิลปะตะวันตกมีบทความ "“ฉาก” ในนิยายภาพไร้ตัวอักษรของฟรองส์ มาเซอรีล” ผลงานของศิลปินที่ได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งในผู้ให้กำาเนิดนิยายประเภทนี้นั้นร่วมสมัยกับแนวทางศิลปะแบบเยอรมันเอกเพรสชั่นนิสซึ่มในแง่ที่สนใจสภาวะความวุ่นวายสับสนของเมืองสมัยใหม่ที่ส่งผลกระทบต่อจิตใจคน โดยอาศัยพื้นฐานที่เคยทำงานภาพพิมพ์สำาหรับประกอบหนังสือมาเซอรีลสามารถนำเสนอเนื้อหาที่หนักหน่วง วิธีการมองโลกที่ลึกซึ้งไปจนกระทั่งสภาวะของการเห็นอกเห็นใจเพื่อนร่วมโลกที่ต้องทนทรมานจากสภาพแวดล้อมสมัยใหม่ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ได้โดยไม่ต้องอาศัยตัวหนังสือเลย การศึกษานี้วิเคราะห์ให้เห็นศักยภาพของสื่อประเภทนี้อย่างชัดเจน ในอีกบทความหนึ่ง “การเปลี่ยนแปลงรูปร่างด้วยรูปแบบเทสเซลเลชั่น ภายใต้ผลงานศิลปะประเภทภาพนิ่งของศิลปิน เมาริตส์ กอร์เนลิส แอ็ชเชอร์” บทความนี้เป็นการศึกษากระบวนการเปลี่ยนรูปทรงหนึ่งไปอีกรูปทรงหนึ่งในผลงานของศิลปินที่ขึ้นชื่อว่าสนใจการลวงตาของภาพ การเปลี่ยนแปลงนี้อาศัยกลวิธีในการจัดการรูปทรงทางเรขาคณิตให้ค่อย ๆแปรรูปไปตามที่ต้องการ นกลุ่มการศึกษาวิจัยเพื่อการสร้างสรรค์ บทความ “รูปลักษณ์แห่งสัญชาตญาณการปกป้อง”นำเสนอการศึกษารูปทรงแห่งความน่ากลัวทั้งในแง่ของจิตใจมนุษย์และการนำาไปแสดงออกเป็นผลงานศิลปะโดยศิลปินหลากหลายท่านที่ต่างก็ใช้วิธีการเฉพาะตน บทความ “ศิลปะแห่งการประชดประชันเสียดสีสังคม” พิจารณาสภาพแวดล้อมของมนุษย์ที่ส่งผลต่อสภาพจิตใจที่เลวร้าย ละโมบ ไม่รู้จักความพอเพียง ฯลฯ ไปจนกระทั่งการทุจริตคอร์รัปชั่นผสมผสานไปกับแนวทางศิลปะกลุ่มที่เน้นแนวความคิด เช่น ดาดา กลุ่มคอนเซ็ปชวลอาร์ต ฯลฯ เพื่อหาข้อสรุปกับมุมมองเชิงปรัชญาเพิ่มเติมเข้ามา โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อให้ผู้คนได้ตระหนักถึงคุณค่าของคุณธรรม ความดีงาม ความถูกต้อง ที่ควรจะเป็นพื้นฐานของสังคมทั่วไปในกลุ่มการจัดการศิลปะ บทความ “สื่อการเรียนรู้ประเภทสิ่งพิมพ์ในพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่เหมาะสมสำหรับเยาวชน” เป็นความพยายามทำความเข้าใจเยาวชนในฐานะส่วนหนึ่งของเป้าหมายที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะต้องให้การเรียนรู้ เพราะมีความแตกต่างจากผู้ชมศิลปะทั่วไปที่อาจจะมีพื้นฐานบ้างอยู่แล้ว เยาวชนอาจจะต้อง การคำาอธิบายเพิ่มเติมในรูปแบบของเอกสารที่ต้องการการจัดการเนื้อหาและรูปแบบให้เหมาะสมกับช่วงวัยด้วย

เผยแพร่แล้ว: 15-03-2019

ฉบับเต็ม

Review Article