Guidelines of Online Learning for University Learners’ Learning Happiness
Article Sidebar
Published:
Dec 30, 2021
Keywords:
Students’ Learning Happiness Online Learning
Main Article Content
Abstract
Coronavirus 19 immediately transforms teaching from a normal classroom to fully digital or online learning instead. Instructors and learners do not meet face to face like in a normal classroom, but will meet through digital technology only according to the model of teaching. It is synchronous in which instructors and learners meet face to face at the same time but from different places, and asynchronous when instructors and learners do not meet each other. Changes in teaching may affect learners' learning happiness. It may affect learner’s daily life and grades in the future. In this article, the authors have studied and compiled information as a guideline for instructors to use in online teaching in order to increase the happiness of learners at least until the situation has returned to normal through the relevant factors: satisfaction, pride,
and comfort and external factors: learner, instructor, teaching, content, media and technology, teaching activities, and measurement and evaluation.
Article Details
How to Cite
Jitsupa, J. ., Sittiporn Iamsen, S., Pinchinda, P. ., & Keesookpun, B. . (2021). Guidelines of Online Learning for University Learners’ Learning Happiness. Journal of Education, Prince of Songkla University, Pattani Campus, 32(3), 1–16. retrieved from https://so02.tci-thaijo.org/index.php/edupsu/article/view/244076
Section
Academic Article
References
กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข. (2545). ดัชนีวัดความสุขสุขภาพจิตของคนไทย. นนทบุรี.
คู่บุญ ศกุนตนาค. (2552). ผลของความสอดคล้องระหว่างแบบการเรียนกับแบบการสอนที่มีต่อความสุขในการ เรียนรู้ของผู้เรียน. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต), จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
จินตวีร์ คล้ายสังข์. (2555). อีเลิร์นนิงคอร์สแวร์ : แนวคิดสู่การปฏิบัติสำหรับการเรียนการสอนอีเลิร์นนิงในทุก ระดับ. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2555.
จิราภรณ์ สรรพวีรวงศ์ ภัทรกันย์ ติเอียดย่อ จันทนี ปลูกไม้ดี ศรัญญา ทิ้งสุข สุพรรษา สุดสวาท และ กนกพร สงปราบ. (2559). ความสุขของนักศึกษามหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์. สงขลานครินทร์เวชสาร. ปีที่ 34 ฉบับที่ 5 ก.ย.- ต.ค. 2559.
ใจทิพย์ ณ สงขลา. (2550). E-Instructional Design: วิธีวิทยาการออกแบบการเรียนการสอนอิเล็กทรอนิกส์. กรุงเทพฯ : ศูนย์ตำราและเอกสารทางวิชาการ คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เจียรนัย ทรงชัยกุล. (2557). จิตวิทยาการปรึกษากลุ่มทฤษฎีที่เน้นความคิดและเหตุผล หน่วยที่ 8 จิตวิทยาและ วิทยาการการเรียนรู้. นนทบุรี : โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ถนอมพร เลาหจรัสแสง. (2545). Designing e-Learning หลักการออกแบบและการสร้างเว็บเพื่อการเรียนการ สอน. กรุงเทพฯ : อรุณการพิมพ์.
ประเวช ตันติพิวัฒนสกุล และเอกอนงค์ สีตลาภินันท์. (2554). คู่มือสร้างสุขระดับจังหวัด. กรุงเทพฯ: ครีเอทีฟ กูรู.
พิณพนธ์ คงวิจิตต์. (2556). ผลของการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ภาษาไทยโดยใช้รูปแบบการสอนเบรนทาร์เก็ตที่มีต่อ ความสุขในการเรียนและความคงทนในการเรียนรู้ของผู้เรียนมัธยมศึกษาปีที่ 1. (วิทยานิพนธ์ปริญญา มหาบัณฑิต), จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
พิมพ์ประภา พาลพ่าย. (2561). ระบบการออกแบบหนังสือนิทานอิเล็กทรอนิกส์โดยใช้การเล่าเรื่องแบบดิจิทัลใน สภาพแวดล้อมเกมมิฟิเคชันเพื่อส่งเสริมความคิดสร้างสรรค์และความสุขในการเรียน. วิทยานิพนธ์ ครุศาสตรดุษฎี บัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
พรรณี ชูทัย. (2522). จิตวิทยาการเรียนการสอน. กรุงเทพฯ : วรวุฒิการพิมพ์.
มารุต พัฒผล. (2557). การจัดการเรียนรู้ที่เสริมสร้างการรู้คิดและความสุขในการเรียนรู้ (พิมพ์ครั้งที่ 2).กรุงเทพฯ บริษัท จรัลสนิทวงศ์การพิมพ์ จากัด.
ลัดดา หวังภาษิต. (2557). การพัฒนารูปแบบการเรียนรู้ภาษาอังกฤษที่เสริมสร้างความสุขในการเรียนรู้ของผู้เรียน ชั้นประถมศึกษาโรงเรียนสาธิตสังกัดสานักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา. วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎี บัณฑิต มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, กรุงเทพฯ.
วิจารณ์ พานิช. (2555). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ในศตวรรษทิ่ 21. สืบค้นจาก http://www.Noppawan.sskru.ac.th/data/learn _c21.pdf.
วิชุดา รัตนเพียร.(2548). การเรียนการสอนบนเว็บขั้นนำ. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วุฒิพงศ์ ถายะพิงค์. (2558). สร้างสุขด้วย 3 ใจ. กรมสุขภาพจิต. สืบค้นจาก http://www.prdmh.com/ข่าวสาร/ ข่าวสาร-กรมสุขภาพจิต/63-เดือน-ธันวาคม-2557/ /61-สร้างสุขด้วย-3-ใจ.html.
ศิรินันท์ กิตติสุขสถิต เฉลิมพล แจ่มจันทร์ กาญจนา ตั้งชลทิพย์ และจรัมพร โห้ลำยอง. (2556). คุณภาพชีวิต การ ทำงานและความสุข. พิมพ์ครั้งที่ 1. นครปฐม: สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล.
สถาบันวิจัยประชากรและสังคม. (2561). ผลการสำรวจความสุขคนทำงาน (ในองค์กร). นครปฐม : สถาบันวิจัย ประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล.
สมาคมสถาบันอุดมศึกษาเอกชนแห่งประเทศไทย. (2553). ชีวิตในมหาวิทยาลัย. สืบค้นจาก: http://www.apheit.org/2012-07-06-02-16-26.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2543). ก้าวสู่สหัสวรรษใหม่เด็กไทยเรียนรู้อย่างมีความสุข. กรุงเทพฯ: สานักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ.
สำนักงานส่งเสริมสังคมแห่งการเรียนรู้และพัฒนาคุณภาพเยาวชน. (2557). ยุทธการเปลี่ยน ‘ครูเฉย’ สู่ครูยุค ศตวรรษที่ 21. สืบค้นจาก: http://seminar.qlf.or.th/Seminar/Topic/29.
สำราญ สิริภคมงคล. (2554). การพัฒนามาตรวัดความสุขในการเรียนสาหรับผู้เรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
อนิรุทธ์ สติมั่น.(2550) ผลการใช้รูปแบบการจัดการเรียนรู้โดยใช้กิจกรรมการเรียนรู้แบบโครงงานบนเครือข่าย อินเทอร์เน็ตที่มีต่อการเรียนรู้แบบนำตนเองและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักศึกษาระดับอุดมศึกษา. วิทยานิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
อาทิตยา สีหราช. (2561). การส่งเสริมความสุขในการเรียนรู้และผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนชั้น มัธยมศึกษาปีที่ 5 โดยการจัดการเรียนรู้ผ่านการสะท้อนคิดด้วยการให้ข้อมูลย้อนกลับในวิชาเคมี. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
UNESCO. (2008). Regional Bureau for Educational: Asia and Pacific.
UNESCO. (2017). Promoting Learner Happiness and Well-being: UNESCO Asia-Pacific Education Thematic Brief.
World Economic Forum. (2016). New vision for education: Fostering social and emotional learning through technology.
คู่บุญ ศกุนตนาค. (2552). ผลของความสอดคล้องระหว่างแบบการเรียนกับแบบการสอนที่มีต่อความสุขในการ เรียนรู้ของผู้เรียน. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต), จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
จินตวีร์ คล้ายสังข์. (2555). อีเลิร์นนิงคอร์สแวร์ : แนวคิดสู่การปฏิบัติสำหรับการเรียนการสอนอีเลิร์นนิงในทุก ระดับ. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2555.
จิราภรณ์ สรรพวีรวงศ์ ภัทรกันย์ ติเอียดย่อ จันทนี ปลูกไม้ดี ศรัญญา ทิ้งสุข สุพรรษา สุดสวาท และ กนกพร สงปราบ. (2559). ความสุขของนักศึกษามหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์. สงขลานครินทร์เวชสาร. ปีที่ 34 ฉบับที่ 5 ก.ย.- ต.ค. 2559.
ใจทิพย์ ณ สงขลา. (2550). E-Instructional Design: วิธีวิทยาการออกแบบการเรียนการสอนอิเล็กทรอนิกส์. กรุงเทพฯ : ศูนย์ตำราและเอกสารทางวิชาการ คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เจียรนัย ทรงชัยกุล. (2557). จิตวิทยาการปรึกษากลุ่มทฤษฎีที่เน้นความคิดและเหตุผล หน่วยที่ 8 จิตวิทยาและ วิทยาการการเรียนรู้. นนทบุรี : โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ถนอมพร เลาหจรัสแสง. (2545). Designing e-Learning หลักการออกแบบและการสร้างเว็บเพื่อการเรียนการ สอน. กรุงเทพฯ : อรุณการพิมพ์.
ประเวช ตันติพิวัฒนสกุล และเอกอนงค์ สีตลาภินันท์. (2554). คู่มือสร้างสุขระดับจังหวัด. กรุงเทพฯ: ครีเอทีฟ กูรู.
พิณพนธ์ คงวิจิตต์. (2556). ผลของการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ภาษาไทยโดยใช้รูปแบบการสอนเบรนทาร์เก็ตที่มีต่อ ความสุขในการเรียนและความคงทนในการเรียนรู้ของผู้เรียนมัธยมศึกษาปีที่ 1. (วิทยานิพนธ์ปริญญา มหาบัณฑิต), จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
พิมพ์ประภา พาลพ่าย. (2561). ระบบการออกแบบหนังสือนิทานอิเล็กทรอนิกส์โดยใช้การเล่าเรื่องแบบดิจิทัลใน สภาพแวดล้อมเกมมิฟิเคชันเพื่อส่งเสริมความคิดสร้างสรรค์และความสุขในการเรียน. วิทยานิพนธ์ ครุศาสตรดุษฎี บัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
พรรณี ชูทัย. (2522). จิตวิทยาการเรียนการสอน. กรุงเทพฯ : วรวุฒิการพิมพ์.
มารุต พัฒผล. (2557). การจัดการเรียนรู้ที่เสริมสร้างการรู้คิดและความสุขในการเรียนรู้ (พิมพ์ครั้งที่ 2).กรุงเทพฯ บริษัท จรัลสนิทวงศ์การพิมพ์ จากัด.
ลัดดา หวังภาษิต. (2557). การพัฒนารูปแบบการเรียนรู้ภาษาอังกฤษที่เสริมสร้างความสุขในการเรียนรู้ของผู้เรียน ชั้นประถมศึกษาโรงเรียนสาธิตสังกัดสานักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา. วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎี บัณฑิต มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, กรุงเทพฯ.
วิจารณ์ พานิช. (2555). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ในศตวรรษทิ่ 21. สืบค้นจาก http://www.Noppawan.sskru.ac.th/data/learn _c21.pdf.
วิชุดา รัตนเพียร.(2548). การเรียนการสอนบนเว็บขั้นนำ. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วุฒิพงศ์ ถายะพิงค์. (2558). สร้างสุขด้วย 3 ใจ. กรมสุขภาพจิต. สืบค้นจาก http://www.prdmh.com/ข่าวสาร/ ข่าวสาร-กรมสุขภาพจิต/63-เดือน-ธันวาคม-2557/ /61-สร้างสุขด้วย-3-ใจ.html.
ศิรินันท์ กิตติสุขสถิต เฉลิมพล แจ่มจันทร์ กาญจนา ตั้งชลทิพย์ และจรัมพร โห้ลำยอง. (2556). คุณภาพชีวิต การ ทำงานและความสุข. พิมพ์ครั้งที่ 1. นครปฐม: สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล.
สถาบันวิจัยประชากรและสังคม. (2561). ผลการสำรวจความสุขคนทำงาน (ในองค์กร). นครปฐม : สถาบันวิจัย ประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล.
สมาคมสถาบันอุดมศึกษาเอกชนแห่งประเทศไทย. (2553). ชีวิตในมหาวิทยาลัย. สืบค้นจาก: http://www.apheit.org/2012-07-06-02-16-26.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2543). ก้าวสู่สหัสวรรษใหม่เด็กไทยเรียนรู้อย่างมีความสุข. กรุงเทพฯ: สานักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ.
สำนักงานส่งเสริมสังคมแห่งการเรียนรู้และพัฒนาคุณภาพเยาวชน. (2557). ยุทธการเปลี่ยน ‘ครูเฉย’ สู่ครูยุค ศตวรรษที่ 21. สืบค้นจาก: http://seminar.qlf.or.th/Seminar/Topic/29.
สำราญ สิริภคมงคล. (2554). การพัฒนามาตรวัดความสุขในการเรียนสาหรับผู้เรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
อนิรุทธ์ สติมั่น.(2550) ผลการใช้รูปแบบการจัดการเรียนรู้โดยใช้กิจกรรมการเรียนรู้แบบโครงงานบนเครือข่าย อินเทอร์เน็ตที่มีต่อการเรียนรู้แบบนำตนเองและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักศึกษาระดับอุดมศึกษา. วิทยานิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
อาทิตยา สีหราช. (2561). การส่งเสริมความสุขในการเรียนรู้และผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนชั้น มัธยมศึกษาปีที่ 5 โดยการจัดการเรียนรู้ผ่านการสะท้อนคิดด้วยการให้ข้อมูลย้อนกลับในวิชาเคมี. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
UNESCO. (2008). Regional Bureau for Educational: Asia and Pacific.
UNESCO. (2017). Promoting Learner Happiness and Well-being: UNESCO Asia-Pacific Education Thematic Brief.
World Economic Forum. (2016). New vision for education: Fostering social and emotional learning through technology.
