Guidelines for Health Promotion in Schools: The Foundation for Human Development
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Health promotion in a school setting is important because school-age children spend up to 6-8 hours a day in the schools. In the step into the digital society, the lifestyle of school-aged children has changed as well as the environment that causes more harm to their health. Therefore, promoting the health of school-aged children and the school staff is essential to ensure that school-age children have complete physical, mental, spiritual, and social health conditions. These will lead to the ability to study effectively and increase the opportunity for school-age children to have the knowledge of health, attitudes, and practical skills to lead a healthy lifestyle now and in the future. The relevant departments must recognize the importance of the implementation of health promotion in schools and develop them to cover all aspects of health and the environment by creating a shared learning process for all sectors. Included in schools and communities so that knowledge and health skills can be applied in daily life, including taking care of the health of oneself and others, decisions to control circumstances affecting health, community members are in good physical and mental health and live in a clean and safe environment. To achieve the goal of developing, people have an adequate quality of life and live in a happy society. However, the elements of health promotion activities in schools should focus on each element, depending on the context of the area and the school context.
Article Details
References
กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข. (2561). โรคสมาธิสั้น โรคซึมเศร้า เด็กดื้อ โรคดื้อต่อต้าน. สืบค้นจาก https://www.dmh.go.th/news-dmh/view.asp?id =27676
กระทรวงสาธารณสุขและกระทรวงศึกษาธิการ. (2545). เกณฑ์มาตรฐานการประเมินโรงเรียนส่งเสริมสุขภาพ. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.
กัลยาณี โนอินทร์. (2560). ภาวะน้ำหนักเกินและโรคอ้วนในวัยเรียนและวัยรุ่นไทย. วารสารพยาบาลทหารบก, 18(ฉบับพิเศษ), 1-8.
จินตนา สรายุทธพิทักษ์. (2557). โปรแกรมสุขภาพในโรงเรียน. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ณัชนันท์ ชีวานนท์. (2559). อุบัติเหตุในเด็ก: สถานการณ์ และแนวทางการป้องกัน. วารสารคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 24(3), 1-12.
นัฐพล ปันสกุล และศุภกาญจน์ แก่นท้าว. (2562). ความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมการใช้สมาร์ทโฟนและภาวะสุขภาพของนิสิตมหาวิทยาลัยรัฐแห่งหนึ่ง. วารสาร มฉก.วิชาการ, 23(2), 279-291.
ประกาย จิโรจน์กุล. (2556). แนวคิด ทฤษฎีการสร้างเสริมสุขภาพ และการนำมาใช้. นนทบุรี: โครงการสวัสดิการ สถาบันพระบรมราชชนนี.
ปราลีณา ทองศรี และอารยา เชียงของ. (2561). บทบาทพยาบาลอนามัยชุมชนในงานอนามัยโรงเรียน. วารสารพยาบาลสาธารณสุข, 32(2), 203-221.
วรภาคย์ ไมตรีพันธ์. (2562). จากกระบวนทัศน์ใหม่ภาวะผู้นำ สู่บทบาทของผู้บริหารโรงเรียนในการสร้างความสัมพันธ์ระหว่างโรงเรียนแล้วชุมชน. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี, 30(3), 17-29.
วราภรณ์ บุญเชียง. (2558). อนามัยโรงเรียน. (พิมพ์ครั้งที่ 2). เชียงใหม่: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
สถาบันป้องกันควบคุมโรคเขตเมือง กรมควบคุมโรค กระทรวงสาธารณสุข. (2560). คู่มือการป้องกันควบคุมโรคติดต่อในศูนย์เลี้ยงเด็ก. กรุงเทพฯ: บริษัท อาร์ต ควอลิไฟท์ จำกัด.
สำนักทันตสาธารณสุข กรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข. (2561). รายงานผลการสำรวจสภาวะสุขภาพช่องปากแห่งชาติ ครั้งที่ 8 ประเทศไทย พ.ศ. 2560. กรุงเทพ: บริษัทสามเจริญพาณิชย์ (กรุงเทพ) จำกัด.
สำนักส่งเสริมสุขภาพ กรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข. (2560ก). คู่มือการดำเนินงานโรงเรียนส่งเสริมสุขภาพ (ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2558). (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: สำนักบริการวิชาการ มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สำนักส่งเสริมสุขภาพ กรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข. (2560ข). แนวทางการส่งเสริมสุขภาพป้องกันโรคเด็กวัยเรียนและเยาวชน. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพ: สำนักบริการวิชาการ มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สินศักดิ์ชนม์ อุ่นพรมมี และศรีเสาวลักษณ์ อุ่นพรมมี. (2556). พัฒนาการสำคัญของการสร้างเสริมสุขภาพ. นนทบุรี: โครงการสวัสดิการวิชาการ สถาบันพระบรมราชชนก กระทรวงสาธารณสุข.
สุรีรัตน์ รงเรือง และสมเกียรติ สุขนันตพงศ์. (2554). พฤติกรรมส่งเสริมสุขภาพของนักศึกษามหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี. วารสารพฤติกรรมศาสตร์, 17(1), 109-123.
สุวณีย์ ศรีวรมย์, ศักดิ์ไทย สุรกิจบวร และวาโร เพ็งสวัสดิ์. (2555). สภาพและปัญหาการดำเนินการเกี่ยวกับความปลอดภัยด้านอุบัติเหตุของนักเรียนในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา ในจังหวัดนครพนม. วารสารมหาวิทยาลัยนครพนม, 2(2), 68-75.
อมรศรี ฉายศรี, สุปาณี เสนาดิสัย และวันทนา มณีวงศ์กูล. (2554). การมีส่วนร่วมของโรงเรียน ผู้ปกครอง ศูนย์สุขภาพชุมชน และองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในการดำเนินงานอนามัยโรงเรียน: กรณีศึกษา. รามาธิบดีพยาบาลสาร, 17(3), 506-519.
อรพรรณ อ่อนจรม, นิธิเจน กิตติรัชกุล, ดนัย ชินคำ, นัยนา ประดิษฐ์สิทธิกร, ยศ ตีระวัฒนานนท์ และศรีเพ็ญ ตันติเวสส. (2561). การศึกษาทรัพยากรที่จำเป็นสำหรับให้บริการอนามัยโรงเรียนระดับประถมศึกษาในประเทศไทย. วารสารวิจัยระบบสาธารณสุข, 12(3), 456-468.
อรวรรณ น้อยวัฒน์. (2558). เอกสารการสอนชุดวิชาการส่งเสริมสุขภาพและการป้องกันโรค (หน่วยที่ 10). (พิมพ์ครั้งที่ 5). นนทบุรี: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
อรอุมา โภคสมบัติ, กิตติ ลาภสมบัติศิริ และชนกานต์ ด่านวนกิจเจริญ. (2561). สถานการณ์ภาวะสุขภาพนักเรียนในประเทศไทย พ.ศ. 2558. วารสารส่งเสริมสุขภาพและอนามัยสิ่งแวดล้อม, 12(27), 23-42.
อริยา คูหา, สรินฎา ปุติ และฮานานมูฮิบบะตุดดีน นอจิ. (2562). โลกที่เปลี่ยนแปลงการเรียนรู้ที่ผ่านสู่ Active Learning. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี, 30(2), 1-13.
Allensworth, D., Lawson, E., Nicholson, L., & Wyche, J. (1997). Schools and health. Washington D.C.: National Academies Press.
Dryfoos, J. G. (1994). Full-Service Schools: A Revolution in Health and Social Services for Children, Youth, and Families. San Francisco, Calif: Jossey-Bass Publishers.
Karnik, S., & Kanekar, A. (2012). Childhood obesity: a global public health crisis. International journal of preventive medicine, 3(1), 1-7.
Pulgarón, E. R. (2013). Childhood obesity: a review of increased risk for physical and psychological comorbidities. Clinical therapeutics, 35(1), A18-A32.
World Health Organization. (2017). Health promoting school. Retrieved from https://www.who.int/healthpromotion/publications/health-promotion-school/en/
