Factors Influencing Risk Behavior on Substance Abuse of Thai Youth in Hat Yai District, Songkhla Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The purpose of this research is to study the factors that influence the risk behavior of substance abuse of Thai youth in Hat Yai District, Songkhla Province. The sample group used in this study was the youth aged between 15-25 years who are Thai nationality and living in Hat Yai District, Songkhla Province, specifying the sample size by using G * Power program in the amounting of 1,145 samples. The researcher used multi-stage sampling method from stratified sampling from every sub-districts in Hat Yai and then quota was selected to 88 people per sub-district. Finally, a random, simple, non-returnable draw from a youth household. The research instrument was a questionnaire. The statistics used were normal multiple regression analysis. The results of the study showed that gender, living with relatives, knowledge factors, and peer factors had a significant effect on the risk of substance abuse among youths at the statistical level of .05. Divorced and deceased parents had a significant influence on the risk of substance use behavior at the level of .05 while the youth living with their father or mother and family factors influenced risky, substance abuse behavior, at a statistically significant level of .05 with 59.90 percent of variance explained.
Article Details
References
กนิษฐา ไทยกล้า เกรียงไกร พึ่งเชื้อ และสุชาดา ภัยหลีกลี้. (2559). พฤติกรรมการใช้สารเสพติด พฤติกรรมเสี่ยงต่อสุขภาพ และเครือข่ายทางสังคมของเยาวชนนอกสถานศึกษา. กรุงเทพฯ: ภาควิชาการสารเสพติด (ภวส.)
กิตติศักดิ์ จังพานิช. (2558). ปัจจัยป้องกันกลุ่มเสี่ยงติดยาเสพติดของผู้ที่มีความเสี่ยงในการใช้ยาเสพติด: กรณีศึกษา จ.ราชบุรี. วารสารวิชาการศรีปทุม ชลบุรี, 11(3), 37-42.
เกรียงศักดิ์ อุบลไทร อรอุมา เจริญสุข และสกล วรเจริญศร. (2561, สิงหาคม). ปัจจัยทางจิตสังคมที่เกี่ยวข้องกับพฤติกรรมการป้องกันตนเองจากยาเสพติดของวัยรุ่น: การประยุกต์ใช้การวิเคราะห์อภิมาน. วารสารพฤติกรรมศาสตร์เพื่อการพัฒนา, 10(2), 21-40.
เจตน์สฤษฎิ์ สังขพันธ์. (2554). โมเดลเชิงสาเหตุผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนในภาวะรอพินิจของนักศึกษามหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตหาดใหญ่. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต (พัฒนามนุษย์และสังคม) มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, สงขลา.
ธินัฐดา พิมพ์พวง และมานพ คณะโต. (2559). ภูมิคุ้มกันยาเสพติดและสารเสพติด ของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น ในโรงเรียนอำเภอเมือง จังหวัดปัตตานี. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี, 27(1), 136-146.
ณรงค์ หมื่นอภัย. (2552). ปัจจัยทางสังคมที่มีอิทธิพลต่อการใช้สารเสพติดของเยาวชนในอำเภอบ้านโฮ่ง จังหวัดลำพูน. การศึกษาค้นคว้าอิสระศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาเศรษฐศาสตร์ การเมือง บัณฑิตวิทยาลัย มหาวทิยาลยัเชียงใหม่, เชียงใหม่.
รชดี บินหวัง, และเกษตรชัย และหีม. (2559). สภาพและปัญหาในการจัดการปัญหายาเสพติดในกลุ่มเยาวชนมุสลิม ชุมชนบ้านดอนขี้เหล็ก ตำบลพะวง อำเภอเมือง จังหวัดสงขลา. วารสารพัฒนบริหารศาสตร์, 56(1), 1-33.
ระบบสถิติทางการทะเบียน. (2562). สถิติประชากรและบ้าน. สืบค้นจาก http://stat.dopa.go.th/stat/ statnew/upstat_age.php.
ราเมศ กรณีย์ โชติกา อุ่นใจ อนุสรณ์ ดิษฐสวรรค์ ศิริพร ป้อมใย และทิพยาภรณ์ วินิจสร. (2559,มีนาคม - เมษายน). สถานการณ์ของชนิดสารเสพติดทีใช้ในกลุ่มผู้เสพในเขตบริการสุขภาพที่ 3 พ.ศ. 2552-2557. วารสารวิชาการสาธารณสุข, 25(2), 173-180.
ศิริพร จิรวัฒน์กุล อมรรัตน์ ศรีคำสุข ไซโตะ ปราณีพร บุญเรือง จีระภา สีระหัด และฐิติวัฒน์ กองเกิด. (2556). “ยา” และ “ผู้หญิงติดยา”:ความหมายของการใช้สารเสพติด. วารสารสมาคมจิตแพทย์แห่งประเทศไทย, 58(4), 407-420.
สายสุดา สุขแสง, เจตน์สฤษฎิ์ สังขพันธ์ และรัชตา ธรรมเจริญ. (2558). ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยด้านครอบครัว ปัจจัยด้านความรู้ ปัจจัยด้านกลุ่มเพื่อนกับพฤติกรรมเสี่ยงใช้สารเสพติดของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้นในจังหวัดสงขลา. ใน รายงานการประชุมหาดใหญ่วิชาการระดับชาติ ครั้งที่ 6 วันที่ 26 มิถุนายน 2558. มหาวิทยาลัยหาดใหญ่ หน้า: 1350-1359.
สำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามยาเสพติด. (2561). รายงานผลการปราบปรามยาเสพติดทั่วประเทศ ประจำปี 2561. กรุงเทพฯ: ส่วนปฏิบัติการข่าวและปราบปรามยาเสพติด 10 สำนักปราบปรามยาเสพติด และสำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามยาเสพติด.
Baumrind, D. (1971). Current Patterns of Parental Authority. Developmental Psychology Monographs, 4, 1-103.
Burns, N., & Grove, S. K. (1997). The Practice of Nursing Research: Conduct Critique and Utilization. (3rd ed.) Chicago: Rand Mcnally.
Cohen, J. (1988). Statistical Power Analysis for the Behavioral Sciences (2nd ed.). Hillsdale, NJ: Lawrence Erlbaum Associates.
Cronbach, L.J. (1951). Coefficient Alpha and The Internal Structure of Tests. Psychometrika. 16(3), 297-334.
Faul, F., Erdfelder, E., Lang, A. Buchner, A. (2007). G*Power 3: A flexible statistical power analysis program for the social, behavioral, and biomedical sciences. Behavior Research Methods, 39, 175–191.
Glanz, K, Rimer, B. K., & Viswanath, K. (2008). Health behavior and health Education: Theory, research,and practice. San Francisco: Jossy-Bass.
Hair, J., Blak, W.C., Barbin, B.J., Anderson, R.E., & Tatham, R.L. (2010). Multivariate data analysis. New Jersey: Upper Sandle River, Prentice Hall.
Maccoby, E.E., & Martin, J. (1983). Socialization in the Context of Family: Parent-Child Interaction. In P.H. Mussen (ed.), Handbook of Child Psychology, Vol. 4 Socialization, Personality, and Social Development, (pp. 1-101). New York: Wiley.
Nunnally, J., & Bernstein, I. (1994). Psychometric theory. New York:McGraw-Hill.
Rovinelli, R. J., & Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in the assessment of criterion-referenced test item validity. Dutch Journal of Educational Research, 2, 49-60
