The Development of Community-Based Tourism Products in Salaengthon Village, Prakhon Chai District, Buriram Province
Keywords:
Products Development, Community-Based Tourism, Participation, Adding valueAbstract
The objectives of this study were: 1) To study the identity of the Salaengthon Village, Prakhon Chai District, Buriram Province, 2) To develop products based on the community identity of Salaengthon Village, Prakhon Chai District, Buriram Province, and 3) Evaluate the satisfaction with prototype products of the local community identity of Salaengthon Village, Prakhon Chai District, Buriram Province. Using qualitative research methods with a sample group of 30 people in product development, data were collected from focus groups, observations, and ballots. Data were analyzed using descriptive methods. and quantitative research with a group of 50 general people, satisfaction questionnaires Data were analyzed using statistics: percentage, standard deviation. The study revealed that the community's identity encompassed various elements, including 1) the Salaengthon shrine of the ancestors, 2) earthen walls, 3) Salaengthon trees, 4) field crabs, and 5) engraved patterns, Therefore, community identity is used as a strategy for developing community products. Until finding suitable patterns to serve as prototypes for weaving, 5 patterns, dyeing the cotton threads with natural dyes from local plants. Use color mixing techniques to create various shades of color that are beautiful for weaving. Design 5 unique reed mat woven patterns. The colors used are community identity colors. Designing local woven fabric processing products Using techniques for laying out fabric patterns that are appropriate for product processing into 1 set of clothing and accessories, designing 5 types of woven products emphasizing sophistication, strength, and utility, and adding value to community products by creating Brand It includes branding, product tags, and packaging. Emphasis on symbols of community identity. Both appearance and color are strategies for promoting the marketing of community products. And the results of the evaluation of satisfaction with prototypes of local products of the Salaengthon Subdistrict community from consumers and the general public, totaling 50 people, found that there was an overall level of satisfaction in every prototype of the product. at the highest level has a mean value of (= 4.52, S.D. = 0.64).
References
กลุ่มพัฒนากลุ่มเกษตรกร. (2565). คู่มือแนวทางการส่งเสริมมูลค่าสินค้าเกษตรในกลุ่มเกษตรกร. กรุงเทพฯ: กรมส่งเสริมสหกรณ์.
คมเขต เพ็ชรรัตน์, มยุรี เรืองสมบัติ, และอุทัยวรรณ ประสงค์เงิน (2564). การออกแบบและพัฒนาผลิตภัณฑ์กระเป๋าจักสานจากต้นกก กลุ่มอาชีพสตรีบ้านหว้า จังหวัดขอนแก่น. วารสารสถาปัตยกรรมศาสตร์ การออกแบบและการก่อสร้าง คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ผังเมืองและนฤมิตศิลป์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 3(3), 141-153.
ฉัตรชัย อรรถปักษ์. (2559). องค์ประกอบของศิลปะ. พิมพ์ครั้งที่ 10. กรุงเทพฯ: วิทยพัฒน์.
ชลูด นิ่มเสมอ. (2557). องค์ประกอบของศิลปะ. พิมพ์ครั้งที่ 9. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช : อมรินทร์.
ฐิญาภา เสถียรคมสรไกร และพิมพ์สิรี สุวรรณ (2566). การพัฒนาผลิตภัณฑ์ของที่ระลึกทางการท่องเที่ยวด้วยนวัตกรรมเพื่อการสร้างมูลค่าเพิ่มแก่ทรัพยากรท้องถิ่น. Journal of Roi Kaensarn Academi, 8(2), 411-432.
ณรงค์ โพธิ์พฤกษานันท์. (2556). ระเบียบวิธีวิจัย หลักการและแนวคิด เทคนิคการเขียนรายงานการวิจัย. พิมพ์ครั้งที่ 8. กรุงเทพฯ: บริษัท แอคทีฟ พริ้นท์ จำกัด.
ธนพล จันทร์เรืองฤทธิ์. (2561). แนวทางการจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชนเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน กรณีศึกษาชุมชนริมน้ำจันทบูร อำเภอเมือง จังหวัดจันทบุรี (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
นิรัช สุดสังข์. (2559). ระเบียบวิธีวิจัยทางการออกแบบ. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
ปอยหลวง บุญเจริญ และณัฏฐริกา กงสะกุ. (2565). การออกแบบของที่ระลึกและบรรจุภัณฑ์เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวหมู่บ้านเครื่องปั้นดินเผาด่านเกวียนจังหวัดนครราชสีมา. วารสารสหวิทยาการสังคมศาสตร์และการสื่อสาร, 5(4), 46-57.
เพ็ญลักษณ์ อ่อนทรวง. (2564). การสร้างมูลค่าเพิ่มจากการแปรรูปเสื่อกกเพื่อยกระดับเศรษฐกิจชุมชน บ้านหนองสิม ตำบลปรือใหญ่ อำเภอขุขันธ์ จังหวัดศรีสะเกษ. วารสารมนุษย์กับสังคม คณะมนุษย์ศาสตร์และสังคมศาสตร์, 7(2), 97-114.
ภัทรา เตชะธีระเศรษฐ์, สุวพิชชา ดวงบุผา, ณัฐพล แสงงาม และอดิศร ปิงยศ. (2562) การพัฒนาผลิตภัณฑ์เสื้อจากผ้าฝ้ายทอมือบ้านปิน ตำบลบ้านปิน อำเภอดอกคำใต้ จังหวัดพะเยา. วารสารบัญชีปริทัศน์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, 4(2), 85-97.
ฤทัยทิพย์ รัตนพันธ์. (2562). การออกแบบลวดลายผ้าเพื่อต่อยอดสร้างสรรค์ผลิตภัณฑ์ จากข้อมูลท้องถิ่นวัฒนธรรม จังหวัดเพชรบูรณ์. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฎสวนสุนันทา, 11(1), 32-38.
วรรณพงษ ปาละกะวงษ ณ อยุธยา. (2565). รายงานผลการสำรวจโบราณสถานที่ประกาศขึ้นทะเบียนในเขตพื้นที่รับผิดชอบสำนักศิลปากรที่ ๑๐ นครราชสีมาพื้นที่จังหวัดบุรีรัมย์ (รายงานผลทางวิชาการ). นครราชสีมา: กรมศิลปากร กระทรวงวัฒนธรรม.
วสันต์ วรเจริญ, ภัทรธิรา ผลงาม, จุลดิษฐ อุปฮาต และพยุงพร ศรีจันทวงษ์. (2561). การวิจัยและพัฒนาคุณภาพผลิตภัณฑ์วิสาหกิจชุมชนในกลุ่มทอเสื่อกก ตำบลคำไผ่ อำเภอไทยเจริญ จังหวัดยโสธร. สักทอง: วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ (สทมส.), 24(ฉบับพิเศษ), 55-68.
ศราวุธ ผิวแดง. (2558). เอกสารประกอบการสอนรายวิชาการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. อุดรธานี: คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี.
สถาพร ดีบุญมี ณ ชุมแพ. (2550). การศึกษาการออกแบบผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
สิปราง เจริญผล. (2564). นวัตกรรมการออกแบบผลิตภัณฑ์. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: ร้านสินอักษรการพิมพ์ 888.
สุมาลี ทองรุ่งโรจน์. (2555). Packagin Design ออกแบบบรรจุภัณฑ์. กรุงเทพฯ: วาดศิลป์.
สุมิตรา ศรีวิบูลย์. (2547). การออกแบบอัตลักษณ์. พิมพ์ครั้งที่ 2. นนทบุรี : สำนักพิมพ์ CORE FUCNTION.
อรัญ วานิชกร. (2559). การออกแบบผลิตภัณฑ์ท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อาวิน อินทรังษี. (2559). การออกแบบนิเทศศิลป์กับการสร้างแบรนด์. กรุงเทพฯ: บริษัท ไอ เอส พริ้นติ้ง เฮ้าส์ จำกัด.
อุดมศักดิ์ สาริบุตร. (2549). เทคโนโลยีผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
Downloads
Published
Issue
Section
License
Copyright (c) 2024 Disciplinary Journal Buriram Rajabhat University

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์ ในการตีพิมพ์บทความ
จะโชว์ตอนที่ ผู้ส่งบทความ ตีพิมพ์ ต้องกด accept