Conclusions from research on historical sites with ATLAS.ti
Keywords:
Qualitative Research, Research Synthesis, Historical Sites, ATLAS.tiAbstract
This documentary research aims to generate research conclusions on Thailand's historical sites between 2012 - 2020 from the Thai Journal Online (Thaijo) platform. The research paper selection criteria include; there must be the published research on the Thai Journal Online (Thaijo) database and published within nine years, between 2012 - 2020. Twenty selected Journals were analyzed and synthesized using the Domain Analysis technique, while ATLAS.ti 7.5.16 program was used to analyze data. The code was determined using the Research Year published, Research characteristics, Research institute, Province and Region (Research area) to assign a label to a data segment. In particular, the statistics used for data analysis are Frequency and Percentage. The research results showed that most of the published research year was 2015 – 2020, and 80% was qualitative research. Most research institutions accounted for 48.39% of a public university that researches historical sites, ranked the highest at 82%. The research area mostly conducted in the Central region at 46.67%; Kamphaeng Phet Province 13.35% at the highest, the Northern Region 16.68%; Sukhothai Province 10.02% at the highest, followed by the Southern region, accounting for 23.33%; Nakhon Si Thammarat Province 6.68% at the highest.
References
ภาษาไทย
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2545). อุตสาหกรรมท่องเที่ยว โดย กองวิชาการและฝึกอบรม การท่องเที่ยวแห่งประเทศ
ไทย. กรุงเทพฯ : การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2563). สถานการณ์การท่องเที่ยวในประเทศรายจังหวัด ปี 2563. สืบค้นเมื่อ 1 มีนาคม
จาก, https://mots.go.th/more_news_new.php?cid=594
โกศล จิตวิรัตน. (2563). การวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research). สืบค้นเมื่อ 26 กุมภาพันธ์ 2564, จาก
http://www.anantakul.net/learning/Qualitative_Research.pdf
ชยุตม์ วะนาและสิริกร เลิศลัคธนาธาร. (2561). มูลค่าทางเศรษฐศาสตร์ของแหล่งท่องเที่ยวทางประวัติศาสตร์ อุทยาน
ประวัติศาสตร์เมืองสิงห์ จังหวัดกาญจนบุรี กับความเต็มใจที่จะจ่ายของนักท่องเที่ยว. วารสารบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม, ปีที่ 13 ฉบับที่ 2 (กรกฎาคม - ธันวาคม 2561). หน้า 85-99.
ชัยวัชร พรหมจิตติพงศ์และคณะ และสาติยา มิ่งวงศ์. (2555). พฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมของนักท่องเที่ยวในแหล่งท่องเที่ยวทาง
ประวัติศาสตร์ : กรณีศึกษาโบราณสถานในอุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา.
วารสารการบริการและการท่องเที่ยว, ปีที่ 7 ฉบับที่ 2 (กรกฎาคม –ธันวาคม 2555). หน้า 39-56.
ชีวรรณ เจริญสุข และวิชิต อู่อ้น. (2562). ปัจจัยเชิงสาเหตุที่มีอิทธิพลต่อคุณค่าที่รับรู้ความพึงพอใจในคุณภาพการบริการ
และภาพลักษณ์ของแหล่งท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ (มรดกโลก) อุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา-สุโขทัย–ศรีสัชนาลัยและกำแพงเพชร ในประเทศไทย. วารสารอัล-ฮิกมะฮฺ มหาวิทยาลัยฟาฏอนี, ปีที่ 9 ฉบับที่ 18 (กรกฎาคม-ธันวาคม 2562). หน้า 147-167.
ณรงค์ พลีรักษ์. (2557). การท่องเที่ยวชุมชนเชิงประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมในพื้นที่ชายฝั่งทะเลภาคตะวนออก. วารสาร
การบริการและการท่องเที่ยวไทย, ปีที่ 9 ฉบับที่ 2 (กรกฎาคม – ธันวาคม 2557). หน้า 3-15.
นนทิภัค เพียรโรจน์, สิริภัทร์ โชติช่วง และณัฐมน ราชรักษ์ .(2558). การเชื่อมโยงเส้นทางและการส่งเสริมการตลาด
โปรแกรมการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของกลุ่ม 4 จังหวัดในภาคใต้ของประเทศไทย. วารสารวิทยาการจัดการ, ปีที่ 32 ฉบับที่ 2 (กรกฎาคม-ธันวาคม 2558). หน้า 89-115.
ธณัศวัล กุลศรี. (2559). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์: กรณีศึกษาพิพิธภัณฑ์สิรินธร ตำบลโนนบุรี อำเภอ
สหัสขันธ์ จังหวัดกาฬสินธุ์. Veridian E-Journal, Silpakorn University ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์
สังคมศาสตร์และศิลปะ, ปีที่ 9 ฉบับที่ 3 (กันยายน – ธันวาคม 2559). หน้า 1-16.
ธีระวัฒน แสนคํา. (2559). การศึกษาประวัติศาสตรและขอสันนิษฐานพัฒนาการทางสถาปตยกรรมขององคพระบรมธาตุ
นครชุม วัดพระบรมธาตุ จังหวัดกําแพงเพชร. วารสารศิลปศาสตร มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, ปที่ 12 ฉบับที่ 1
(มกราคม-มิถุนายน 2559). หน้า 229-264.
ญาณาธร เธียรถาวร. (2563). การมีส่วนร่วมของชุมชนกับการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์อำเภอสรรคบุรี จังหวัด
ชัยนาท. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, ปีที่ 11 ฉบับที่ 2 (กรกฎาคม-ธันวาคม 2563). หน้า 293-308.
ตรีคม พรมมาบุญ ศิริพร เกตุสระน้อย และสิริลักษณ์ วนพร .(2562). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนาศักยภาพ
และอนุรักษ์แหล่งท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์จังหวัดสุรินทร์. วารสารศรีปทุมปริทัศน์ ฉบับมนุษยศาสตร์และ
สังคมศาสตร์, ปีที่ 19 ฉบับที่ 2 (กรกฎาคม –ธันวาคม 2562). หน้า 94-109.
ประยูร อิมิวัตร์ และคณะ. (2562). นวัตกรรมการจัดการการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมชุมชนตามแนวทาง
ระชารัฐในอำเภอเวียงชัย จังหวัดเชียงราย. วารสารวิชาการนวัตกรรมสื่อสารสังคม, ปีที่ 7 ฉบับที่ 2 (14) (กรกฎาคม-ธันวาคม 2562). หน้า 145-156.
พนิดา จงสุขสมสกุล. (2563). การออกแบบการวิจัยเชิงคุณภาพ. สืบค้นเมื่อ 26 กุมภาพันธ์ 2564, จาก
http://www.research.nu.ac.th/th/signup/sigupAll/4_2panida.pdf
พิมพ์ชนก สุวรรณศรี และคณะ. (2563). การพัฒนาสื่อมัลติมีเดียด้านการอนุรักษ์ภูมิปัญญาท้องถิ่นเรื่องโคมไฟ 700 ปี อำเภอ
แม่แตง จังหวัดเชียงใหม่. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, ปีที่ 11 ฉบับที่ 1 (มกราคม-มิถุนายน 2563).หน้า 23-33.
พิมพระวี โรจนรุงสัตย และคณะ. (2556). การสรางคูมือสําหรับมัคคุเทศกเพื่อแหลงทองเที่ยวประวัติศาสตร กรณีศึกษา
อุทยานประวัติศาสตรพระนครคีรี จังหวัดเพชรบุรี. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร, ปีที่ 4 ฉบับที่ 2 (พฤษภาคม-ตุลาคม 2556). หน้า 16-27.
เพ็ญประภา เพชระบูรณินและศศิธร ป้องเรือ. (2557). การบริหารจัดการสิ่งแวดล้อมของแหล่งท่องเที่ยวทางประวัติศาสตร์
จังหวัดนครพนม ตามแนวทางการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์. วารสารวิชาการการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ, ปีที่ 10 ฉบับที่ 2 (กรกฎาคม-ธันวาคม 2557). หน้า 74-86.
วนัชพร จันทรักษา และวารัชต์ มัธยมบุรุษ. (2558). โครงขายการท่องเที่ยวเมืองประวัติศาสตร์สุโขทัยและเมืองบริวาร.
วารสารอารยธรรมศึกษาโขง-สาละวิน, ปีที่ 6 ฉบับที่ 2 (กรกฎาคม-กันยายน 2558). หน้า 73-94.
วิภาวรรณ บัวทอง. (2562). แอพพลิเคชั่นแสดงภูมิหลังทางประวัติศาสตรแหลงทองเที่ยว อ.ถลาง จ.ภูเก็ต. วารสารวิชาการ
ซายน์เทค มหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต (PKRU SciTech Journal), ปีที่ 3 ฉบับที่ 1 (มกราคม-มิถุนายน 2562).
หน้า 8-14.
วัฒน์จิรชัย เวชชนินนาท. (2559). การพัฒนาส่วนประสมทางการตลาดของแหล่งท่องเที่ยวทางประวัติศาสตร์เพื่อส่งเสริม
การท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนในจังหวัดอุดรธานี. วารสารการพัฒนาชุมชนและคุณภาพชีวิต, ปีที่ 4 ฉบับที่3 (). หน้า
– 388.
สิริศักดิ์ อาจวิชัย. (2563). การวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research). สืบค้นเมื่อ 26 กุมภาพันธ์ 2564, จาก
https://www.ubu.ac.th/web/files_up/08f2015112820040788.pdf
สุนีย์รัตน์ คงศิริ, สมบูรณ์ บุญฤทธิ์ และลัญจกร นิลกาฐจน์. (2559). แนวทางการพัฒนาศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวเชิง
ประวัติศาสตร์พิพิธภัณฑสถานคลองท่อม อำเภอคลองท่อม จังหวัดกระบี่. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยา
เชิงพุทธ, ปีที่ 1 ฉบับที่ 1 (มกราคม – มิถุนายน 2559). หน้า 21-26.
อนัสพงษ ไกรเกรียงศรี. (2562). การบริหารจัดการเสนทางทองเที่ยวแหลงมรดกโลก อุทยานประวัติศาสตรสุโขทัย
อุทยานประวัติศาสตรศรีสัชนาลัย และอุทยานประวัติศาสตรกำแพงเพชร. วารสารวิชาการ ศิลปะสถาปตย
กรรมศาสตร มหาวิทยาลัยนเรศวร, ปที่ 11 ฉบับที่ 1 (มกราคม –มิถุนายน 2563). หน้า 195-213.
อาทิตยา เครือจันทร์และศรีสุพร ปิยรัตนวงศ์. (2559). แนวทางพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ : กรณีศึกษาแหล่ง
โบราณสถานโมคลาน จังหวัดนครศรีธรรมราช. สงขลานครินทร์ ฉบับสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, ปีที่ 22
ฉบับที่ 2 (พฤษภาคม-สิงหาคม 2559). หน้า 33-52.
อำนวย บุญรัตนไมตรี และคณะ. (2560). ยุทธศาสตร์การพัฒนาการท่องเที่ยวอนุสรณ์สถานแฝดอิน-จันของจังหวัด
สมุทรสงคราม. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย ฉบับสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, ปีที่ 7 ฉบับที่ 2 (พฤษภาคม-สิงหาคม 2560). หน้า 289-297.
ภาษาอังกฤษ
Thai Journal Online (ThaiJO). (2564). Thaijo สืบค้นคำว่า “แหล่งท่องเที่ยวทางประวัติศาสตร์”. สืบค้นเมื่อ 26 กุมภาพันธ์ 2564, จาก https://www.tci-thaijo.org/
Downloads
Published
Issue
Section
License

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์ ในการตีพิมพ์บทความ
จะโชว์ตอนที่ ผู้ส่งบทความ ตีพิมพ์ ต้องกด accept