สถานการณ์และแนวทางส่งเสริมการท่องเที่ยวของฟาร์มเพาะเลี้ยงกวางในประเทศไทย
คำสำคัญ:
การท่องเที่ยว, แนวทาง, การส่งเสริม, ฟาร์มเพาะเลี้ยงกวางบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสถานการณ์การท่องเที่ยวของฟาร์มเพาะเลี้ยงกวางในประเทศไทยและ 2) ศึกษาแนวทางส่งเสริมการท่องเที่ยวของฟาร์มเพาะเลี้ยงกวางในประเทศไทย โดยเป็นการวิจัยแบบผสมผสาน ประกอบด้วย การวิจัยเชิงปริมาณและการวิจัยเชิงคุณภาพ กลุ่มตัวอย่างคือผู้ประกอบการฟาร์มเพาะเลี้ยงกวาง จำนวน 12 ราย สำหรับการวิจัยเชิงปริมาณเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือแบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์คือค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิจัยเชิงคุณภาพ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือแบบสัมภาษณ์เชิงลึก โดยมีการนำข้อมูลเชิงลึกมาวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่าสถานการณ์การท่องเที่ยวของฟาร์มเพาะเลี้ยงกวางในประเทศไทยมีศักยภาพการบริหารจัดการการท่องเที่ยวในภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง โดยแนวทางส่งเสริมการท่องเที่ยวนั้นควรมีการบูรณาการร่วมกันกับหน่วยงานต่าง ๆ ของภาครัฐ ภาคเอกชน และสถาบันการศึกษาและผู้ประกอบการในการถ่ายทอดองค์ความรู้ด้านการบริหารและการจัดการการท่องเที่ยว รวมถึงสนับสนุนงบประมาณและร่วมจัดทำแผนในการพัฒนาฟาร์มเพาะเลี้ยงกวางให้สามารถต่อยอดและพัฒนาเป็นฟาร์มเพาะเลี้ยงกวางเพื่อการท่องเที่ยว และผู้ประกอบควรมุ่งพัฒนาการท่องเที่ยวให้มีลักษณะเป็นศูนย์การเรียนรู้ให้แก่นักท่องเที่ยวโดยส่งเสริมให้ฟาร์มเป็นแหล่งสร้างอาชีพให้แก่ชุมชนเพื่อส่งเสริมให้การท่องเที่ยวเกิดความยั่งยืน
เอกสารอ้างอิง
กรมส่งเสริมอุตสาหกรรม. (2563). การวิเคราะห์ Five Force. สืบค้นจาก https://bsc.dip.go.th/th/category/sale-marketing/sm-5forcesanalysis
กัลยา วานิชย์บัญชา. (2550). การวิเคราะห์สถิติ: สถิติสำหรับบริหารและวิจัย พิมพ์ครั้งที่ 10. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2555). สรุปผลงานวิจัยโครงการศึกษาสถานการณ์และโอกาสการส่งเสริมตลาด
การท่องเที่ยวกลุ่ม Eco & Adventure. สืบค้นจาก https://etatjournal.files.wordpress.com/2012/11/eco-adventure-tourism.pdf
เดือนเพ็ญ คำพวง, ศุภพร ไทยภักดี, และพันธ์จิตต์ สีเหนี่ยง. (2559). กลยุทธ์ในการพัฒนาพื้นที่เกษตรเพื่อส่งเสริมให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตร ในอำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา. การประชุมวิชาการระดับชาติ ครั้งที่ 13, มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน, นครปฐม.
ธัญญลักษณ์ ศิริวรรณางกูล (2555) แนวทางการส่งเสริมการท่องเที่ยวแบบฟาร์มสเตย์ จังหวัดสระบุรี. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต) มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์, กรุงเทพมหานคร.
บุญฑวรรณ วิงวอน. (2556). การเป็นผู้ประกอบการยุคโลกาภิวัตน์. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พัชรินทร์ คำแปง. (2546). การเกษตรเพื่อวิถีชีวิตที่ยั่งยืนในความหมายและเงื่อนไขที่หลากหลายของเกษตรกร: กรณีศึกษาสมาชิกกลุ่มเกษตรอินทรีย์ ตำบลแม่ทา กิ่งอำเภอแม่ออน จังหวัดเชียงใหม่. (วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตร์มหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, เชียงใหม่.
พัชรีรัต หารไชย. (2552). การประเมินศักยภาพด้านการท่องเที่ยวจังหวัดศรีสะเกษเพื่อการกำหนดแนวนโยบายการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนระดับจังหวัด. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง, กรุงเทพมหานคร.
รุ่งรดิศ เมืองลือ. (2560). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวชายฝั่งทะเลตะวันออกอย่างยั่งยืนในจังหวัดชลบุรี. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 11, 31-57.
สมคิด บางโม. (2552). องค์การและการจัดการ. กรุงเทพฯ: วิทยพัฒน์.
สุภาพร คำภีระ. (2551). การศึกษาแนวทางการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศและประวัติศาสตร์ หมู่บ้านสันติสุข ขององค์การบริหารส่วนตำบลขุนควร อำเภอปง จังหวัดพะเยา. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต) มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, เชียงราย.
สำนักงานพัฒนาเศรษฐกิจจากฐานชีวภาพ. (2555). คู่มือธุรกิจกวาง. กรุงเทพฯ: บริษัท เอ็นบีบีกรุ๊ป จำกัด.
สำนักงานส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม. (2555). แผนการส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมรายสาขาอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว. สืบค้นจาก https://issuu.com/kkkoykoy/docs/group154_6581_
20140109165751
อรวรรณ เกิดจันทร์. (2557). การมีส่วนร่วมของชุมชนท้องถิ่นในการจัดการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศป่าชายเลนคลองโคน จังหวัดสมุทรสงคราม. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์, กรุงเทพมหานคร.
Armstrong, M. (1996). A Handbook of Personnel Management Practice. London: Kogan Page.
Bartol, K. M., & Martin, D. C. (1994). Management. 2nd ed. New York: McGraw-Hill, Inc.
Fehr, E., & Falk, A. (1999). Wage rigidity in a competitive incomplete contract market. Journal of Political Economy, 107(1), 106-134.
Goeldner, C. R., & Ritchie, J. R. B. (2006). Tourism: Principles, Practices, Philosophies 10th ed. New Jersey: John Wiley & Sons, Inc.
Hutanuwat Nuntiya. (2002). Strategic Planning for Community Business (SWOT Analysis). Ubonratchathani: Ubonratchathani Press.
Lovelock, C. H. (1996). Service marketing. Upper Saddle River, New Jersey: Prentice Hall.
Paresh, V. J., & Milind, B. B. (2012) Agro-Tourism A Specialized Rural Tourism: Innovative Product of Rural Market. International Journal of Business and Management Tomorrow, 2(1), 1-12
Potter, M. E. (1980). Competitive strategy: techniques for analyzing industries and competitors. New York: The Free Press.
Ratthanan Pongwiritthon. (2015). Development Guidelines for Sustainable Agro-Tourism: Pang Da Royal Project. Suranaree Journal of Social Science, 9(1), 19-35.
UNWTO. (1997). Tourism 2020 Vision. Madrid: UNWTO.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
License Terms and Editorial Disclaimer
-
Editorial Disclaimer: The Journal of Integrated Business Innovation and Sustainability (JIBIS) is available in online version. All articles, research findings, and opinions presented in this journal solely reflect the personal thoughts and academic views of their respective authors. They do not necessarily represent the official policies, opinions, or endorsements of KMITL Business School or King Mongkut's Institute of Technology Ladkrabang. Authors bear full and sole responsibility for the accuracy, ethical integrity, and content of their articles.
-
License Terms (Creative Commons): All articles published in JIBIS are licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) License. Under this license, users are fully permitted to share, copy, and redistribute the articles in any medium or format, provided that proper bibliographic citation and reference to JIBIS are explicitly included. However, the material cannot be used for commercial purposes, and no modifications or derivative works are permitted.
