สถานการณ์และแนวทางส่งเสริมการท่องเที่ยวของฟาร์มเพาะเลี้ยงกวางในประเทศไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสถานการณ์การท่องเที่ยวของฟาร์มเพาะเลี้ยงกวางในประเทศไทยและ 2) ศึกษาแนวทางส่งเสริมการท่องเที่ยวของฟาร์มเพาะเลี้ยงกวางในประเทศไทย โดยเป็นการวิจัยแบบผสมผสาน ประกอบด้วย การวิจัยเชิงปริมาณและการวิจัยเชิงคุณภาพ กลุ่มตัวอย่างคือผู้ประกอบการฟาร์มเพาะเลี้ยงกวาง จำนวน 12 ราย สำหรับการวิจัยเชิงปริมาณเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือแบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์คือค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิจัยเชิงคุณภาพ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือแบบสัมภาษณ์เชิงลึก โดยมีการนำข้อมูลเชิงลึกมาวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่าสถานการณ์การท่องเที่ยวของฟาร์มเพาะเลี้ยงกวางในประเทศไทยมีศักยภาพการบริหารจัดการการท่องเที่ยวในภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง โดยแนวทางส่งเสริมการท่องเที่ยวนั้นควรมีการบูรณาการร่วมกันกับหน่วยงานต่าง ๆ ของภาครัฐ ภาคเอกชน และสถาบันการศึกษาและผู้ประกอบการในการถ่ายทอดองค์ความรู้ด้านการบริหารและการจัดการการท่องเที่ยว รวมถึงสนับสนุนงบประมาณและร่วมจัดทำแผนในการพัฒนาฟาร์มเพาะเลี้ยงกวางให้สามารถต่อยอดและพัฒนาเป็นฟาร์มเพาะเลี้ยงกวางเพื่อการท่องเที่ยว และผู้ประกอบควรมุ่งพัฒนาการท่องเที่ยวให้มีลักษณะเป็นศูนย์การเรียนรู้ให้แก่นักท่องเที่ยวโดยส่งเสริมให้ฟาร์มเป็นแหล่งสร้างอาชีพให้แก่ชุมชนเพื่อส่งเสริมให้การท่องเที่ยวเกิดความยั่งยืน
Article Details
วารสารบริหารธุรกิจมีทั้งเเบบวารสารออนไลน์เเละวารสารเล่มฉบับ
** บทความหรือข้อคิดเห็นใดๆ ที่ปรากฏในวารสารบริหารธุรกิจ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้า
เจ้าคุณทหารลาดกระบัง ฉบับนี้ เป็นความคิดเห็นเฉพาะผู้เขียนบทความแต่ละท่าน กองบรรณาธิการวารสารบริหารธุรกิจ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง เปิดเสรีด้านความคิดและไม่ถือเป็นความรับผิดชอบของ
กองบรรณาธิการ **
** บทความที่ได้ลงตีพิมพ์ในวารสารฉบับนี้ เป็นลิขสิทธิ์ของคณะบริหารธุรกิจ สถาบันเทคโนโลยี พระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง กองบรรณาธิการไม่สงวนสิทธิ์ในการคัดลอกบทความแต่ต้องอ้างอิงแสดงที่มาของวารสารที่นำไปคัดลอกให้ชัดเจน**
เอกสารอ้างอิง
กรมส่งเสริมอุตสาหกรรม. (2563). การวิเคราะห์ Five Force. สืบค้นจาก https://bsc.dip.go.th/th/category/sale-marketing/sm-5forcesanalysis
กัลยา วานิชย์บัญชา. (2550). การวิเคราะห์สถิติ: สถิติสำหรับบริหารและวิจัย พิมพ์ครั้งที่ 10. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2555). สรุปผลงานวิจัยโครงการศึกษาสถานการณ์และโอกาสการส่งเสริมตลาด
การท่องเที่ยวกลุ่ม Eco & Adventure. สืบค้นจาก https://etatjournal.files.wordpress.com/2012/11/eco-adventure-tourism.pdf
เดือนเพ็ญ คำพวง, ศุภพร ไทยภักดี, และพันธ์จิตต์ สีเหนี่ยง. (2559). กลยุทธ์ในการพัฒนาพื้นที่เกษตรเพื่อส่งเสริมให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตร ในอำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา. การประชุมวิชาการระดับชาติ ครั้งที่ 13, มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน, นครปฐม.
ธัญญลักษณ์ ศิริวรรณางกูล (2555) แนวทางการส่งเสริมการท่องเที่ยวแบบฟาร์มสเตย์ จังหวัดสระบุรี. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต) มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์, กรุงเทพมหานคร.
บุญฑวรรณ วิงวอน. (2556). การเป็นผู้ประกอบการยุคโลกาภิวัตน์. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พัชรินทร์ คำแปง. (2546). การเกษตรเพื่อวิถีชีวิตที่ยั่งยืนในความหมายและเงื่อนไขที่หลากหลายของเกษตรกร: กรณีศึกษาสมาชิกกลุ่มเกษตรอินทรีย์ ตำบลแม่ทา กิ่งอำเภอแม่ออน จังหวัดเชียงใหม่. (วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตร์มหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, เชียงใหม่.
พัชรีรัต หารไชย. (2552). การประเมินศักยภาพด้านการท่องเที่ยวจังหวัดศรีสะเกษเพื่อการกำหนดแนวนโยบายการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนระดับจังหวัด. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง, กรุงเทพมหานคร.
รุ่งรดิศ เมืองลือ. (2560). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวชายฝั่งทะเลตะวันออกอย่างยั่งยืนในจังหวัดชลบุรี. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 11, 31-57.
สมคิด บางโม. (2552). องค์การและการจัดการ. กรุงเทพฯ: วิทยพัฒน์.
สุภาพร คำภีระ. (2551). การศึกษาแนวทางการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศและประวัติศาสตร์ หมู่บ้านสันติสุข ขององค์การบริหารส่วนตำบลขุนควร อำเภอปง จังหวัดพะเยา. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต) มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, เชียงราย.
สำนักงานพัฒนาเศรษฐกิจจากฐานชีวภาพ. (2555). คู่มือธุรกิจกวาง. กรุงเทพฯ: บริษัท เอ็นบีบีกรุ๊ป จำกัด.
สำนักงานส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม. (2555). แผนการส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมรายสาขาอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว. สืบค้นจาก https://issuu.com/kkkoykoy/docs/group154_6581_
20140109165751
อรวรรณ เกิดจันทร์. (2557). การมีส่วนร่วมของชุมชนท้องถิ่นในการจัดการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศป่าชายเลนคลองโคน จังหวัดสมุทรสงคราม. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์, กรุงเทพมหานคร.
Armstrong, M. (1996). A Handbook of Personnel Management Practice. London: Kogan Page.
Bartol, K. M., & Martin, D. C. (1994). Management. 2nd ed. New York: McGraw-Hill, Inc.
Fehr, E., & Falk, A. (1999). Wage rigidity in a competitive incomplete contract market. Journal of Political Economy, 107(1), 106-134.
Goeldner, C. R., & Ritchie, J. R. B. (2006). Tourism: Principles, Practices, Philosophies 10th ed. New Jersey: John Wiley & Sons, Inc.
Hutanuwat Nuntiya. (2002). Strategic Planning for Community Business (SWOT Analysis). Ubonratchathani: Ubonratchathani Press.
Lovelock, C. H. (1996). Service marketing. Upper Saddle River, New Jersey: Prentice Hall.
Paresh, V. J., & Milind, B. B. (2012) Agro-Tourism A Specialized Rural Tourism: Innovative Product of Rural Market. International Journal of Business and Management Tomorrow, 2(1), 1-12
Potter, M. E. (1980). Competitive strategy: techniques for analyzing industries and competitors. New York: The Free Press.
Ratthanan Pongwiritthon. (2015). Development Guidelines for Sustainable Agro-Tourism: Pang Da Royal Project. Suranaree Journal of Social Science, 9(1), 19-35.
UNWTO. (1997). Tourism 2020 Vision. Madrid: UNWTO.
