ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาคณิตศาสตร์ธุรกิจของนักศึกษา ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาความสัมพันธ์ของปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาคณิตศาสตร์ธุรกิจ และ2) สร้างสมการพยากรณ์ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ กลุ่มตัวอย่างในการวิจัย ได้แก่ นักศึกษาที่ลงทะเบียนเรียนรายวิชาคณิตศาสตร์ธุรกิจ ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2566 จำนวน 100 คน โดยใช้วิธีการสุ่มกลุ่มตัวอย่างแบบง่าย เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถามซึ่งผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาและมีค่าความเชื่อมั่นในระดับสูง วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา และการวิเคราะห์ถดถอยโลจิสติกเชิงลำดับ (Ordinal Logistic Regression)
ผลการวิจัยเชิงพรรณนาพบว่า นักศึกษามีการรับรู้ต่อปัจจัยทุกด้านในระดับมากถึงมากที่สุดโดยเฉพาะปัจจัยด้านผู้สอนมีค่าเฉลี่ยสูงที่สุด รองลงมาคือครอบครัวและสภาพแวดล้อม ส่วนด้านผู้เรียนมีค่าเฉลี่ยต่ำสุด แต่ยังอยู่ในระดับมาก อย่างไรก็ตาม ผลการวิเคราะห์ถดถอยเชิงลำดับพบว่า ปัจจัยด้านผู้เรียนเป็นปัจจัยเดียวที่มีอิทธิพลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 โดยนักศึกษาที่มีพฤติกรรมการเรียนรู้ที่ดี เช่น ตั้งใจเรียน ซักถามเมื่อไม่เข้าใจ ทบทวนบทเรียน และมีส่วนร่วมในการเรียนรู้ จะมีโอกาสประสบความสำเร็จทางการเรียนมากกว่าผู้ที่ขาดคุณลักษณะดังกล่าวถึง 4.11 เท่า ขณะที่ปัจจัยด้านผู้สอน ครอบครัว และสภาพแวดล้อม แม้ผู้เรียนจะรับรู้ว่ามีความสำคัญในระดับสูง แต่ไม่ปรากฏอิทธิพลเชิงสถิติอย่างชัดเจน จากการวิเคราะห์ถดถอยโลจิสติกเชิงลำดับ ได้สมการพยากรณ์ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักศึกษา ดังนี้
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
- ต้นฉบับที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์ สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์ ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำเว้นเสียแต่ว่าจะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยฯ เป็นลายลักษณ์อักษร
- เนื้อหาต้นฉบับที่ปรากฏในวารสารเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียน ทั้งนี้ไม่รวมความผิดพลาด อันเกิดจากเทคนิคการพิมพ์
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2562). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 (ปรับปรุง พ.ศ. 2562). โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
ธานินทร์ ศิลป์จารุ. (2557). การวิจัยและวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติด้วย SPSS และ AMOS (พิมพ์ครั้งที่ 15). โรงพิมพ์ เอส อาร์ พริ้นติ้ง แมสโปรดักส์.
นิษรา พรสุริวงษ์. (2564). ปัจจัยที่ส่งผลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนรายวิชาคณิตศาสตร์ของนักศึกษา มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ. วารสารวิจัยทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี, 13(2), 45–56.
แพรวพรรณ เปลี่ยนภู่. (2542). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ของนักเรียนในจังหวัดชายแดนภาคใต้. วารสารครุศาสตร์, 26(3), 55–66.
มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา. (2551). แผนยุทธศาสตร์การจัดการศึกษาเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิต. ยะลา: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา.
สถาบันวิจัยไทย. (2564). รายงานการวิจัยเรื่อง ปัจจัยที่มีผลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนระดับมัธยมศึกษา. สถาบันวิจัยไทย.
สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. (2565). มาตรฐานการจัดการเรียนการสอนอาชีวศึกษา พ.ศ. 2565. กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2566). รายงานสรุปผลการขับเคลื่อนนโยบายและแผนด้านการศึกษาปีงบประมาณ พ.ศ. 2565. กระทรวงศึกษาธิการ. สืบค้นจาก https://www.obec.go.th.
เสาวณีย์ ศรีรัตน์. (2566). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนในรายวิชาคณิตศาสตร์. วารสารวิจัยเพื่อพัฒนาชุมชน, 15(2), 112–125.
แสนตั้ง พรพรรณ. (2562). ผลของการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ตามแนวจิตตปัญญาศึกษาที่มีต่อแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์, 36(2), 115–129.
อัมพร ม้าคนอง. (2556). คณิตศาสตร์ธุรกิจ: แนวคิดและการประยุกต์ใช้. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Bronfenbrenner, U. (1979). The ecology of human development: Experiments by nature and design. Harvard University Press.
Gumasing, M. J. J., & Castro, J. L. (2023). Learning motivation and ergonomics in student performance: A correlational study. International Journal of Multidisciplinary Research and Publications, 6(1), 21–27.
Hager, P., Keane, T., & Brockman, R. (2022). Motivational factors influencing learners’ academic success: A mixed-methods approach. Journal of Social Studies Education Research, 13(4), 97–119.
Józsa, K., Barrett, K. C., & Morgan, G. A. (2022). Predictors of intention of learning in higher education: Motivation, self-handicapping, and executive function. Education Sciences, 12(12), 906. https://doi.org/10.3390/educsci12120906.
Likert, R. (2017). The method of constructing an attitude scale. Routledge.
Ma, X., & Kishor, N. (1997). Assessing the relationship between attitude toward mathematics and achievement in mathematics: A meta-analysis. Journal for Research in Mathematics Education, 28(1), 26–47. https://doi.org/10.2307/749662.
Menard, S. (2010). Applied logistic regression analysis (2nd ed.). SAGE Publications.
Peng, C. J., Lee, K. L., & Ingersoll, G. M. (2002). An introduction to logistic regression analysis and reporting. The Journal of Educational Research, 96(1), 3–14. https://doi.org/10.1080/00220670209598786.
Pintrich, P. R., & De Groot, E. V. (1990). Motivational and self-regulated learning components of classroom academic performance. Journal of Educational Psychology, 82(1), 33– 40.
https://doi.org/10.1037/0022-0663.82.1.33
Robbins, S. B., Lauver, K., Le, H., Davis, D., Langley, R., & Carlstrom, A. (2004). Do psychosocial and study skill factors predict college outcomes? A meta-analysis. Psychological Bulletin, 130(2), 261–288. https://doi.org/10.1037/0033-2909.130.2.261.
Rogers, C. R. (1983). Freedom to learn for the 80s. Charles E. Merrill Publishing Company.
Vygotsky, L. S. (1978). Mind in society: The development of higher psychological processes. Harvard University Press.
Zimmerman, B. J. (2002). Becoming a self-regulated learner: An overview. Theory Into Practice, 41(2), 64–70. https://doi.org/10.1207/s15430421tip4102_2.
