ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาคณิตศาสตร์ธุรกิจของนักศึกษา ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ
##plugins.themes.bootstrap3.article.sidebar##
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
摘要
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาความสัมพันธ์ของปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาคณิตศาสตร์ธุรกิจ และ2) สร้างสมการพยากรณ์ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ กลุ่มตัวอย่างในการวิจัย ได้แก่ นักศึกษาที่ลงทะเบียนเรียนรายวิชาคณิตศาสตร์ธุรกิจ ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2566 จำนวน 100 คน โดยใช้วิธีการสุ่มกลุ่มตัวอย่างแบบง่าย เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถามซึ่งผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาและมีค่าความเชื่อมั่นในระดับสูง วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา และการวิเคราะห์ถดถอยโลจิสติกเชิงลำดับ (Ordinal Logistic Regression)
ผลการวิจัยเชิงพรรณนาพบว่า นักศึกษามีการรับรู้ต่อปัจจัยทุกด้านในระดับมากถึงมากที่สุดโดยเฉพาะปัจจัยด้านผู้สอนมีค่าเฉลี่ยสูงที่สุด รองลงมาคือครอบครัวและสภาพแวดล้อม ส่วนด้านผู้เรียนมีค่าเฉลี่ยต่ำสุด แต่ยังอยู่ในระดับมาก อย่างไรก็ตาม ผลการวิเคราะห์ถดถอยเชิงลำดับพบว่า ปัจจัยด้านผู้เรียนเป็นปัจจัยเดียวที่มีอิทธิพลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 โดยนักศึกษาที่มีพฤติกรรมการเรียนรู้ที่ดี เช่น ตั้งใจเรียน ซักถามเมื่อไม่เข้าใจ ทบทวนบทเรียน และมีส่วนร่วมในการเรียนรู้ จะมีโอกาสประสบความสำเร็จทางการเรียนมากกว่าผู้ที่ขาดคุณลักษณะดังกล่าวถึง 4.11 เท่า ขณะที่ปัจจัยด้านผู้สอน ครอบครัว และสภาพแวดล้อม แม้ผู้เรียนจะรับรู้ว่ามีความสำคัญในระดับสูง แต่ไม่ปรากฏอิทธิพลเชิงสถิติอย่างชัดเจน จากการวิเคราะห์ถดถอยโลจิสติกเชิงลำดับ ได้สมการพยากรณ์ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักศึกษา ดังนี้
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
参考
กระทรวงศึกษาธิการ. (2562). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 (ปรับปรุง พ.ศ. 2562). โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
ธานินทร์ ศิลป์จารุ. (2557). การวิจัยและวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติด้วย SPSS และ AMOS (พิมพ์ครั้งที่ 15). โรงพิมพ์ เอส อาร์ พริ้นติ้ง แมสโปรดักส์.
นิษรา พรสุริวงษ์. (2564). ปัจจัยที่ส่งผลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนรายวิชาคณิตศาสตร์ของนักศึกษา มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ. วารสารวิจัยทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี, 13(2), 45–56.
แพรวพรรณ เปลี่ยนภู่. (2542). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ของนักเรียนในจังหวัดชายแดนภาคใต้. วารสารครุศาสตร์, 26(3), 55–66.
มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา. (2551). แผนยุทธศาสตร์การจัดการศึกษาเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิต. ยะลา: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา.
สถาบันวิจัยไทย. (2564). รายงานการวิจัยเรื่อง ปัจจัยที่มีผลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนระดับมัธยมศึกษา. สถาบันวิจัยไทย.
สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. (2565). มาตรฐานการจัดการเรียนการสอนอาชีวศึกษา พ.ศ. 2565. กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2566). รายงานสรุปผลการขับเคลื่อนนโยบายและแผนด้านการศึกษาปีงบประมาณ พ.ศ. 2565. กระทรวงศึกษาธิการ. สืบค้นจาก https://www.obec.go.th.
เสาวณีย์ ศรีรัตน์. (2566). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนในรายวิชาคณิตศาสตร์. วารสารวิจัยเพื่อพัฒนาชุมชน, 15(2), 112–125.
แสนตั้ง พรพรรณ. (2562). ผลของการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ตามแนวจิตตปัญญาศึกษาที่มีต่อแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์, 36(2), 115–129.
อัมพร ม้าคนอง. (2556). คณิตศาสตร์ธุรกิจ: แนวคิดและการประยุกต์ใช้. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Bronfenbrenner, U. (1979). The ecology of human development: Experiments by nature and design. Harvard University Press.
Gumasing, M. J. J., & Castro, J. L. (2023). Learning motivation and ergonomics in student performance: A correlational study. International Journal of Multidisciplinary Research and Publications, 6(1), 21–27.
Hager, P., Keane, T., & Brockman, R. (2022). Motivational factors influencing learners’ academic success: A mixed-methods approach. Journal of Social Studies Education Research, 13(4), 97–119.
Józsa, K., Barrett, K. C., & Morgan, G. A. (2022). Predictors of intention of learning in higher education: Motivation, self-handicapping, and executive function. Education Sciences, 12(12), 906. https://doi.org/10.3390/educsci12120906.
Likert, R. (2017). The method of constructing an attitude scale. Routledge.
Ma, X., & Kishor, N. (1997). Assessing the relationship between attitude toward mathematics and achievement in mathematics: A meta-analysis. Journal for Research in Mathematics Education, 28(1), 26–47. https://doi.org/10.2307/749662.
Menard, S. (2010). Applied logistic regression analysis (2nd ed.). SAGE Publications.
Peng, C. J., Lee, K. L., & Ingersoll, G. M. (2002). An introduction to logistic regression analysis and reporting. The Journal of Educational Research, 96(1), 3–14. https://doi.org/10.1080/00220670209598786.
Pintrich, P. R., & De Groot, E. V. (1990). Motivational and self-regulated learning components of classroom academic performance. Journal of Educational Psychology, 82(1), 33– 40.
https://doi.org/10.1037/0022-0663.82.1.33
Robbins, S. B., Lauver, K., Le, H., Davis, D., Langley, R., & Carlstrom, A. (2004). Do psychosocial and study skill factors predict college outcomes? A meta-analysis. Psychological Bulletin, 130(2), 261–288. https://doi.org/10.1037/0033-2909.130.2.261.
Rogers, C. R. (1983). Freedom to learn for the 80s. Charles E. Merrill Publishing Company.
Vygotsky, L. S. (1978). Mind in society: The development of higher psychological processes. Harvard University Press.
Zimmerman, B. J. (2002). Becoming a self-regulated learner: An overview. Theory Into Practice, 41(2), 64–70. https://doi.org/10.1207/s15430421tip4102_2.
