ประวัติศาสตร์ตัวนางผู้ชายในการแสดงนาฏยศิลป์ไทย

Main Article Content

ชลาลัย วงศ์อารีย์

บทคัดย่อ

       บทความเรื่อง ประวัติศาสตร์ตัวนางผู้ชายในการแสดงนาฏยศิลป์ไทย เป็นส่วนหนึ่งของวิทยานิพนธ์หลักสูตรศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชานาฏยศิลป์ไทยคณะศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย  เรื่อง “สัญวิทยาแห่งตัวละครหญิงในการแสดงนาฏศิลป์ร่วมสมัยของ  นราพงษ์ จรัสศรี”  มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประวัติศาสตร์ของตัวนางที่แสดงโดยผู้ชายและวิเคราะห์ถึงบริบทและปัจจัยต่างๆที่ทำให้เกิดการแสดงบทตัวนางในนักแสดงชาย ผู้วิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ  โดยศึกษาค้นคว้าข้อมูลจากเอกสารและงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง การสัมภาษณ์ผู้ทรงคุณวุฒิ และจากวิดีทัศน์บันทึกการแสดง


       ผลการวิจัยพบว่าตัวนางที่แสดงโดยผู้ชายมีมาตั้งแต่สมัยอยุธยา โดยมีการใช้นักแสดงชายแสดงบทตัวนางในการแสดงนาฏยศิลป์ไทยประเภทโขน ละครชาตรี และละครนอก ซึ่งเกิดจากปัจจัยต่างๆ ได้แก่ 1) ความสะดวกในการฝึกหัด 2) ลักษณะของการบริหารจัดการคณะละคร 3) ค่านิยมเกี่ยวกับผู้หญิง 4) ข้อห้ามหรือกฎมณเทียรบาล และ 5) การตีบทแตก ซึ่งแม้ปัจจุบันจะมีการใช้นักแสดงแบบชายจริงหญิงแท้ แต่การแสดงบางประเภท เช่น ละครชาตรีของกรมศิลปากร และละครนอกที่ใช้ผู้ชายสวมบทเป็นตัวนางก็ยังคงได้รับความนิยม เนื่องจากสามารถสร้างความสนุกสนานและเพิ่มอรรถรสให้กับผู้ชมได้เป็นอย่างดี

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

ประเภทบทความ
บทความวิจัย (Research Paper)

เอกสารอ้างอิง

สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ. (2507). ตำนานละครอิเหนา. พระนคร : คลังวิทยา
ชานนท์ ยอดหงส์. (2560). นายในสมัยรัชกาลที่ 6. (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์มติชน
พัชรินทร์ สันติอัชวรรณ, (2558). นาฏยลักษณ์ของนางโขน. วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, สาขาวิชานาฏยศิลป์ไทย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
นิยะดา เหล่าสุนทร. (2543). ความสัมพันธ์ระหว่างละครไทยและละครภารตะ. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แม่คำผาง
กรมศิลปากร. (2555). สังคีตศิลป์ในสาสน์สมเด็จ เล่ม 2. กรุงเทพฯ : กรมศิลปากร
กรมส่งเสริมวัฒนธรรม. (2562). โขน:มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของมนุษยชาติรายแรกของประเทศไทย. กรุงเทพฯ : กรมส่งเสริมวัฒนธรรม