การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการปฏิบัติงานของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคในเขตนครชัยบุรินทร์

กิตติกร  ฮวดศรี

ผู้แต่ง

กิตติกร ฮวดศรี คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์

คำสำคัญ:

การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์, ประสิทธิภาพการปฏิบัติงาน, นครชัยบุรินทร์

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ดังนี้ 1) เพื่อศึกษาความคิดเห็นเกี่ยวกับการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคในเขตนครชัยบุรินทร์ 2) เพื่อศึกษาประสิทธิภาพการปฏิบัติงานของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคในเขตนครชัยบุรินทร์ของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคในเขตนครชัยบุรินทร์ 3) เพื่อทดสอบความสัมพันธ์ระหว่างการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการปฏิบัติงานของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคในเขตนครชัยบุรินทร์ เป็นการวิจัยแบบผสมผสาน ซึ่งเก็บรวบรวมข้อมูลจากประชากรและกลุ่มตัวอย่าง 2 กลุ่มดังนี้ กลุ่มแรกเจ้าหน้าที่/พนักงานระดับปฏิบัติการ จำนวน 1,100 คน อ้างอิงตามสูตรของ Taro Yamane (1973) ที่ระดับความเชื่อมั่น 95% (n = 345 คน) โดยใช้วิธีการสุ่มตัวอย่างแบบง่าย (Simple Random Sampling) กลุ่มสอง ผู้บริหารของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคในเขตจังหวัดนครชัยบุรินทร์ จำนวน 133 คน โดยใช้วิธีการเก็บรวบรวมข้อมูลกับจำนวนประชากรทั้งหมด เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ และเก็บข้อมูลเชิงคุณภาพผ่านการสัมภาษณ์เชิงโครงสร้างกับผู้ตอบแบบสอบถาม นำมาวิเคราะห์เนื้อหาเชิงพรรณนา

ผลการวิจัยพบว่า ผู้ตอบแบบสอบถามส่วนใหญ่เป็นเพศชาย มีอายุระหว่าง 41-50 ปี สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี มีประสบการณ์ทำงานมากกว่า 10 ปี มีรายได้เฉลี่ยต่อเดือน 25,001-35,000 บาท และดำรงตำแหน่งในกลุ่มเจ้าหน้าที่พนักงานปฏิบัติการ ความคิดเห็นเกี่ยวกับการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์โดยรวมอยู่ในระดับมาก โดยด้านการพัฒนาศักยภาพมีค่าเฉลี่ยสูงสุด สำหรับประสิทธิภาพการปฏิบัติงานโดยรวมอยู่ในระดับมาก โดยด้านคุณภาพของงานมีค่าเฉลี่ยสูงสุด ผลการวิเคราะห์สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สันพบว่า องค์ประกอบรายด้านของการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ทุกมิติมีความสัมพันธ์เชิงบวกกับประสิทธิภาพการปฏิบัติงานโดยรวม (OPE) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ผลการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณพบว่า ปัจจัยที่มีอิทธิพลเชิงบวกต่อประสิทธิภาพการปฏิบัติงานโดยรวมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 มีเพียง 2 ด้าน ได้แก่ ด้านการพัฒนาศักยภาพ (HRPD) มีอิทธิพลสูงที่สุด รองลงมาคือ ด้านการเรียนรู้อย่างต่อเนื่อง (HRDC) ในขณะที่ด้านการศึกษา (HRDE) และด้านการฝึกอบรม (HRDT) ไม่มีอิทธิพลต่อประสิทธิภาพการปฏิบัติงานอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติและตัวแปรอิสระไม่มีปัญหาความสัมพันธ์กันเองสูงเกินไป (No Multicollinearity) โดยค่า VIF อยู่ระหว่าง 1.350-2.843 ผลการวิจัยเชิงคุณภาพพบว่าบุคลากรมีทัศนคติเชิงบวกต่อกิจกรรมการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ขององค์กรเพราะช่วยสร้างขวัญกำลังใจและยกระดับประสิทธิภาพงาน อย่างไรก็ตามมีข้อเสนอแนะว่าควรปรับปรุงและเพิ่มเติมการพัฒนาทักษะด้านเทคโนโลยีและนวัตกรรมใหม่ ๆ เพื่อให้เท่าทันต่อการเปลี่ยนแปลงทางดิจิทัลทั้งนี้กิจกรรมการอบรมสามารถช่วยให้บุคลากรนำความรู้ไปประยุกต์ใช้ได้จริงลดความวิตกกังวลในการทำงานและส่งผลดีต่อการขับเคลื่อนองค์กรให้ก้าวหน้าไปพร้อมกันอย่างยั่งยืน

เอกสารอ้างอิง

กัญญาวีณ์ เฟลด์แมน. (2566). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะบุคลากรการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค จังหวัดประจวบคีรีขันธ์. วารสารมนุษย์สังคมปริทัศน์, 5(2), 186-203.

การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค. (2567, 1 ธันวาคม). การดำเนินงานด้านทรัพยากรบุคคล. การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค. https://www.pea.co.th/about-pea/hr-management

กิตติกร ฮวดศรี. (2567). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ที่มีผลต่อประสิทธิภาพการปฏิบัติงานภายใต้สถานการณ์การแพร่ระบาดไวรัสโคโรนา2019 (COVID-19)กรณีศึกษา : ธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตรในเขตพื้นที่จังหวัดบุรีรัมย์. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี, 6(3), 14-25.

จิตติมา อัครธิติพงศ์. (2556). การพัฒนาประสิทธิภาพในการทำงาน (Efficiency Development). มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา.

ธนภรณ์ พรรณราย. (2565). ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานของบุคลากรองค์การบริหารส่วนจังหวัดสงขลา

[สารนิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิตไม่ได้ตีพิมพ์] . มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.

บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 10). สุวีริยาสาส์น

ปราชญา ชนะสงคราม. (2568). ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการปฏิบัติงานของพนักงานการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค. วารสารการบริหารจัดการและการพัฒนาอย่างยั่งยืน, 5(1), 55–68.

พิมพ์ชนก ไชยรัตน์. (2562). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์เพื่อสนับสนุนให้เกิดองค์กรแห่งนวัตกรรม [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิตไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยมหิดล.

ไพรินทร์ สงละเอียด. (2560). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ส่งผลต่อประสิทธิภาพการปฏิบัติงานของพนักงานราชการกรมพัฒนาฝีมือแรงงาน กระทรวงแรงงาน [การศึกษาอิสระปริญญามหาบัณฑิตไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

รัฐพล เอี่ยมสวัสดิ์. (2564). กลยุทธ์การพัฒนาสมรรถนะบุคลากรตามตำแหน่งงาน: กรณีศึกษา บริษัทเมืองไทยประกันชีวิต [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิตไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยมหิดล.

รุ่งอรุณ กระแสร์สินธุ์. (2561). ปัจจัยค่าตอบแทนที่มีผลต่อประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานของพนักงาน: กรณีศึกษาบริษัทผลิตชิ้นส่วนรถยนต์ในเขตจังหวัดสมุทรปราการ. วารสารร่มพฤกษ์ มหาวิทยาลัยเกริก, 36(2), 121-144.

วสันต์ บุญล้อม. (2567). การพัฒนาสมรรถนะของพนักงานการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคแห่งหนึ่ง. วารสารบริหารธุรกิจและองค์การ, 4(2), 18-30.

วิชุดา ประชุมทอง และกฤตชน วงศ์รัตน์. (2560). สมรรถนะในการปฏิบัติงานของหัวหน้างานสายการผลิตกับประสิทธิผลขององค์การบริษัท ผลิตน้ำผลไม้กระป๋อง จังหวัดประจวบคีรีขันธ์. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 9(2), 136-151.

วิภาวี ขวัญช่วย. (2567). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์มุ่งสู่องค์กรแห่งนวัตกรรม. วารสารอิสลามแห่งประเทศไทย, 1(1), 340-350.

ศิริพงศ์ สมพีรพันธุ์. (2560). กระบวนการจัดการทรัพยากรมนุษย์ที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการปฏิบัติงานของพนักงานสหกรณ์ภาคการเกษตรในจังหวัดนครราชสีมา [การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิตไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน.

สันติภาพ วะชุม. (2567). ปัจจัยที่มีผลต่อประสิทธิผลการปฏิบัติงานของบุคลากรการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคจังหวัดสกลนคร. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา, 3(2), 45–60.

สาธินี หมัดสะ. (2566). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ที่ส่งผลต่อสมรรถนะการปฏิบัติงานของพนักงานบริษัทเจียไต [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิตไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยมหิดล.

สุกัญยา แก้วขาว. (2561). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ของกรมส่งเสริมการเกษตรกระทรวงเกษตรและสหกรณ์.วารสารมนุษย์ศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยธนบุรี, 12(27), 111-121.

อภิสิทธิ์ วรปัญญา และคำรณ โชธนะโชติ. (2562). การจัดการทรัพยากรมนุษย์ที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการปฏิบัติงานของผู้ปฏิบัติงานตำแหน่งประเภทสนับสนุน มหาวิทยาลัยมหิดล. วารสารสังคมศาสตร์บูรณาการ, 6(1), 274-306.

อารีรัตน์ ปานศุภวัชร และประวีณ ปานศุภวัชร. (2562). กลยุทธ์การบูรณาการทักษะด้านการตลาดดิจิทัลผลการดำเนินงานทางการตลาดและความอยู่รอดขององค์การของธุรกิจขายปลีกสินค้าอิเล็กทรอนิกส์ขนาดเล็กในประเทศไทย.มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี. วารสารบริหารศาสตร์, 8(15), 14-27

อารีรัตน์ ปานศุภวัชร. (2562). ผลกระทบของคุณภาพชีวิตในการทำงานที่มีต่อประสิทธิภาพในการทำงาน กรณีศึกษา พนักงานไปรษณีย์ไทยในจังหวัดมหาสารคาม. วารสารวิชาการ (มหาวิทยาลัยมหาสารคาม), 9(2), 261-266

Cochran, W. G. (1977). Sampling Techniques (3rd ed.). John Wiley & Sons.

Cohen, J. (1988). Statistical power analysis for the behavioral sciences (2nd ed.). Lawrence Erlbaum.

Hair, J., Black, B. Babin, B., Anderson, R., & Tatham, R. (2006). Multivariate Data Analysis (6th ed.). Pearson.

Mondy, R. W., Noe, R. M., & Premeaux, S. R. (2002). Human resource management. Pearson Education International.

Nadler, L. N. (1980). Zeace: Corporate Human Resource Development. Van Nostrand Rcinhold.

Peterson, E., & Plowman, E. G. (1989). Business organization and management. Homewood.

Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in the assessment of criterion-referenced test item validity. Tijdschrift voor Onderwijs Research, 2, 49-60.

Yamane, T. (1973). Statistics: an introductory analysis. Harper & Row.