ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการขยายโอกาสทางธุรกิจในยุคดิจิทัลของกลุ่มวิสาหกิจชุมชน จังหวัดบุรีรัมย์

ชลิตา เจริญเนตร; รัชนีกร จัตุกูล; กุลกันยา ศรีสุข

ผู้แต่ง

ชลิตา เจริญเนตร คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์
รัชนีกร จัตุกูล คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์
กุลกันยา ศรีสุข คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์

คำสำคัญ:

ปัจจัยที่มีอิทธิพล, โอกาสทางธุรกิจ, ยุคดิจิทัล, กลุ่มวิสาหกิจชุมชน, จังหวัดบุรีรัมย์

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการขยายโอกาสทางธุรกิจในยุคดิจิทัลของกลุ่มวิสาหกิจชุมชน จังหวัดบุรีรัมย์ วิเคราะห์การขยายโอกาสทางธุรกิจโดยจำแนกตามข้อมูลทั่วไป และหาแนวทางในการขยายโอกาสทางธุรกิจของกลุ่มวิสาหกิจชุมชน จังหวัดบุรีรัมย์ งานวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ โดยใช้สถิติเชิงพรรณนา วิเคราะห์ข้อมูลการสรุปและอธิบายลักษณะสำคัญของข้อมูลที่ได้จากการตอบแบบสอบถามของกลุ่มตัวอย่าง และใช้สถิติเชิงอนุมานเพื่อทดสอบสมมติฐานของการวิจัยคือ สถิติการวิเคราะห์สหสัมพันธ์ที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติเท่ากับ 0.05 กลุ่มตัวอย่างในการเก็บรวบรวมข้อมูลมี จำนวน 400 คน จากสมาชิกกลุ่มวิสาหกิจชุมชน ในพื้นที่จังหวัดบุรีรัมย์

ผลการวิจัยพบว่า ปัจจัยที่ส่งผลต่อการขยายโอกาสทางธุรกิจของกลุ่มวิสาหกิจชุมชน จังหวัดบุรีรัมย์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับความเชื่อมั่น 95% คือความสามารถทางด้านการแข่งขันทางธุรกิจ การจัดการทรัพยากรมนุษย์ และการสร้างเครือข่ายและความร่วมมือส่งผลต่อการขยายธุรกิจ แนวทางในการขยายโอกาสทางธุรกิจของกลุ่มวิสาหกิจชุมชน จังหวัดบุรีรัมย์ ได้คือกลุ่มวิสาหกิจชุมชนต้องมีความสามารถในการแข่งขันกับกลุ่มธุรกิจในรูปแบบเดียวกัน การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในการพัฒนาทักษะและการอบรม พร้อมทั้งควรจะมีความร่วมมือและสร้างเครือข่ายกับพันธมิตรทางธุรกิจ เพื่อร่วมกันพัฒนาผลิตภัณฑ์เข้าสู่ตลาดใหม่ๆ การแบ่งปันความรู้ และช่วยในการลดต้นทุนของการผลิต

เอกสารอ้างอิง

กรมส่งเสริมอุตสาหกรรม. (2552). รายงานการศึกษาแนวคิดผลิตภัณฑ์ใหม่ของผลิตภัณฑ์และบรรจุภัณฑ์ในอนาคต ประจำปี 2552.กรุงเทพฯ: ส่วนบริหารจัดการข้อมูลและปรึกษาแนะนำ สำนักบริหารยุทธศาสตร์.

ชาญชัย เมธาวิรุฬห์ และสุดารัตน์ เกลี้ยงสอาด. (2567). ความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของกลยุทธ์ธุรกิจดิจิทัล ความสามารถทางดิจิทัลความได้เปรียบ ทางการแข่งขัน และผลการดำเนินงาน ของผู้ประกอบการเอสเอ็มอีภัตตาคาร/ร้านอาหาร. วารสารเกษตรศาสตร์ธุรกิจประยุกต์, 18(28), 72-94.

ดนัย เทียนพุฒ. (2550). ความสามารถในทรรศนะ ดร.ดนัย เทียนพุฒ. กรุงเทพฯ: บริษัทเอ. อาร์. อินฟอร์เมชั่น แอน พับลิเคชั่น จำกัด.

ธนศักดิ์ สุกิจจากร. (2563). การพัฒนาอย่างยั่งยืนของผู้ประกอบการธุรกิจดิจิทัลทีวี: กรณีศึกษากลุ่มช่องประเภทบริการธุรกิจระดับชาติ. วารสารศิลปการจัดการ, 4(3), 552-565.

เพ็ญแข ศิริวรรณ. (2551). สถิติเพื่อการวิจัย. กรุงเทพฯ: เท็กซ์ แอนด์ เจอร์นัลพับลิเคชั่น.

พัทธมน ธุระธรรมานนท์ และกังวาน ยอดวิศิษฎ์ศักดิ์. (2565). คุณลักษณะของผู้ประกอบการและการสร้าง ความได้เปรียบทางการแข่งขันที่นําไปสู่ความสําเร็จของธุรกิจเบเกอรี่บนออนไลน์. วารสารบริหารธุรกิจศรีนครินทรวิโรฒ, 13(1), 16-31.

วราพร จิระพันธุ์ทอง, วิลาวัลย์ อินทรชํานาญ, บัญญพนต์ พูนสวัสดิ, อรวรรณ อิ่มสมบัติ, วิญญู นิรนาทล้ำพงศ์, กรุณา แย้มพราย, และนวพล ดีช่วย. (2564). การศึกษาการจัดการเรียนรู้หลักสูตรการพัฒนาธุรกิจดิจิทัลด้วยเทคโนโลยี แบบความจริงเสริมผ่านระบบออนไลน์. วารสารมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ, 6(4), 781–792.

วรเดช เพลิดพริ้ง และวินัย รังสินันท์. (2565). ปัจจัยด้านการจัดการทรัพยากรมนุษย์และการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพองค์การของกลุ่มอุตสาหกรรมยานยนต์แห่งอนาคตในโครงการระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออกแห่งประเทศไทย. วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยเวสเทิร์น มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 8(3), 176–189.

รจนา เมืองแสน และอุมาวรรณ วาทกิจ. (2563). แนวทางการพัฒนาการตลาดดิจิทัลสำหรับผู้ประกอบการธุรกิจผ้าไหมสําเร็จรูปในกลุ่มนครชัยบุรินทร์. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 9(2), 817–829.

รัชตา กาญจนโรจน์, วิชิต อู่อ้น, และกัลยารัตน์ ธีระธนชัยกุล. (2565) แบบจําลองผลการดําเนินงานทางธุรกิจของวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมภาคการผลิตของประเทศไทย. วารสารเศรษฐศาสตร์และกลยุทธ์การจัดการ, 9(1), 127-142.

สุดารัตน์ เกลี้ยงสะอาด และชาญชัย เมธาวิรุฬห์. (2566). การปรับใช้นวัตกรรมรูปแบบแผนธุรกิจและความสามารถทางด้านดิจิทัลในการเพิ่มโอกาสทางธุรกิจของกลุ่มแรงงานนอกระบบสูงอายุ จังหวัดอ่างทอง. วารสารบริหารธุรกิจเทคโนโลยีมหานคร, 20(2), 67-87.

อัครเจตน์ ชัยภูมิ. (2562). แนวคิดเศรษฐกิจชุมชน: เหลียวหลัง แลหน้า นำพาเศรษฐกิจชุมชนสู่ทางรอด. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยธนบุรี, 13(2), 45-60.

อังคาร คะชาวังศรี, อนพัทย์ พัฒนวงศ์วรัณ และวรลักษณ์ เขียวมีส่วน. (2566). กลยุทธ์การสร้างประสบการณ์แบบเฉพาะบุคคลเพื่อยกระดับขีดความสามารถในการแข่งขัน และการสร้างความแตกต่างเหนือคู่แข่งขันให้แก่ธุรกิจค้าปลีกในประเทศไทย. วารสารวิทยาการจัดการปริทัศน์, 25(3), 257-270.

Androniceanu A. (2023). The new trends of digital transformation and artificial intelligence in public administration. Administratie si Management Public, 40, 147-155.

Bradley L. (2007). Building sustainable communities: The role of community economic development. Journal of Community Economic Development, 2(1), 71-85. https://doi.org/10.1080/15575330709336550

Cochran, W. G. (1977). Sampling techniques. 3rd ed. New York: John Wiley & Sons.

Cronbach, L. J. (1951). Coefficient alpha and the internal structure of tests. Psychometrika, 16(3), 297-334. https://doi.org/10.1007/BF02310555

Davis, F. D. (1986). A technology acceptance model for empirically testing new end-user information systems: Theory and results (Doctoral of Philosophy). Massachusetts: Sloan School of Management, Massachusetts Institute of Technology.

Kanigel, R. (1997). The one best way: Frederick Winslow Taylor and the enigma of efficiency. New York: Penguin Books.

Kotler, P., Armstrong, G., Harris, L., & He, H. (2021). Principles of marketing. 8th european ed. New York: Pearson Education.

Levine, B., Torjman, S., & Born, P. (2016). Community Economic Development: The Canadian Experience. Toronto: University of Toronto Press.

Porter, M. E. (1985). The Competitive Advantage: Creating and Sustaining Superior Performance. New York: Free Press.

Robbins, S., & Coulter, M. (2018). Management. 14th global ed. New York: Pearson.

Rogers, E., & Shoemaker, F. (1971). Communication of innovations: A cross-cultural approach. 2nd ed. New York: The Free Press.

Taylor, F. W. (1911). The principles of scientific management. New York: London Harper & Brothers.

Teece, D. J. (2017). Business models and dynamic capabilities. Journal of World Business, 53(4), 525-537.

Thailand Development Research Institute. (1989). The Development of Thailand’s Technological Capability in Industry: Volume 5 Capability Development for Electronics and Information Technology-Based Industries. Bangkok: TDRI.