การเพิ่มประสิทธิภาพการทำงานในองค์การเพื่อความเป็นเลิศ
คำสำคัญ:
การเพิ่มประสิทธิภาพ, ทรัพยากรมนุษย์, ความเป็นเลิศ, กลยุทธ์องค์การบทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอการเพิ่มประสิทธิภาพการทำงานในองค์การ
ซึ่งถือเป็นปัจจัยสำคัญที่ส่งผลต่อความสำเร็จและความเป็นเลิศขององค์การในระยะยาว รวมทั้งนำเสนอแนวทางและกลยุทธ์ที่สามารถนำมาใช้เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการทำงานของบุคลากรและระบบการดำเนินงานในองค์การ โดยเน้นถึงปัจจัยสำคัญ เช่น ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพ
การทำงาน ปัจจัยด้านองค์การ ปัจจัยด้านสภาพแวดล้อมการทำงาน และปัจจัยด้านเทคโนโลยี ทั้งในรูปแบบเอกสาร งานวิจัย และตำราที่เกี่ยวข้อง โดยองค์การต่าง ๆ ควรพัฒนากลยุทธ์ที่สอดคล้องกับบริบทเฉพาะขององค์การ การส่งเสริมการทำงานร่วมกัน และการสนับสนุนให้เกิดการพัฒนาตนเองของบุคลากร ซึ่งล้วนแต่เป็นปัจจัยสำคัญที่ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการทำงาน แนวทางปฏิบัติที่องค์การสามารถนำไปประยุกต์ใช้เพื่อเพิ่มขีดความสามารถและพัฒนาองค์การให้ก้าวสู่ความเป็นเลิศอย่างยั่งยืนนั้น ควรทำการพัฒนาทักษะบุคลากรให้มีความรู้ด้านเทคโนโลยี ส่งเสริมการทำงานด้วยกัน กำหนดเป้าหมายการทำงานให้ชัดเจนและยืดหยุ่น สร้างแรงจูงใจและระบบตอบแทนที่ยุติธรรม และเพิ่มประสิทธิภาพการสื่อสารภายในองค์การที่ทันสมัยและโปร่งใส ซึ่งควรดำเนินการอย่างเป็นกระบวนการพัฒนาและต่อเนื่อง
Downloads
เอกสารอ้างอิง
กมลพร กัลยาณมิตร. (2564). ทักษะจำเป็นแห่งอนาคตการทำงานยุคหลังโควิค-19. วารสาร มจร พุทธปัญญาปริทรรศน์. 6(3), น. 163-176. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jmbr/article/view/256756.
ชนะเอก เชี้ยวบางยาง และสุภาสินีย์ ปริญญานิพนธ์. (2566). ปัจจัยการทำงานที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการปฏิบัติงานของผู้บริหาร ในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล. วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย. 5(4), น. 837–848. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jemri/article/view/262893.
เชาวลิต ประสิทธิ์ และกนกพร ชัยประสิทธิ์. (2562). ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยภายนอกกับความสำเร็จของวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมในจังหวัดฉะเชิงเทรา. วารสารการจัดการและการพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฎอุบลราชธานี. 6(1), น. 29-56. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/JMDUBRU/article/view/202432.
ณฐา ธรเจริญกุล. (2565). ปัจจัยองค์การและประสิทธิภาพการบริหารการเงินที่ส่งผลต่อการดำเนินงานขององค์การ กรณีศึกษา ธุรกิจอุตสาหกรรมในจังหวัดสมุทรปราการ. วารสารวิชาการเซาธ์อีสท์บางกอก (สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์). 8 (2), น. 98-113. https://doi.org/10.14456/sb-journal.2022.17.
ธภัทร อาจศรี, สมนึก วิสุทธิแพทย์, ทวีศักดิ์ รูปสิงห์, และปรีดา อัตวินิจตระการ. (2561). รูปแบบการพัฒนาผู้ประกอบการธุรกิจในอุตสาหกรรมไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ขนาดกลางและขนาดย่อม. วารสารวิชาการนวัตกรรมสื่อสารสังคม. 6(1), น. 169–179. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/jcosci/article/view/138073.
นวมลลิ์ สิทธิภูมิ. (2565). ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการปฏิบัติงานของพนักงานฝ่ายสินเชื่อ ธนาคาร ABC. งานนิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต วิทยาลัยพาณิชยศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา.
ปรียาภรณ์ เขื่องถุ่ง. (2566). แรงจูงใจที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการปฏิบัติงานของบุคลากรกองตรวจการมาตรฐาน สำนักงานมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม. Procedia of Multidisciplinary Research. 1 (7), Article 111, น. 1-9. https://so09.tci-thaijo.org/index.php/PMR/article/view/2812.
รัชนี จุลทะหว้า และสรรค์ชัย ไชยสกุลวงศ์. (2562). การจัดการทรัพยากรมนุษย์เพื่อความเป็นเลิศในองค์กร. วารสารชัยภูมิปริทรรศน์. 2(1), น. 1-12. https://so02.tci-thaijo.org/ index.php/jcr/article/view/246194.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. กรุงเทพมหานคร: นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่น.
วงศวัฒน์ เทพาศักดิ์ และสมหมาย ขันทอง. (2567). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการนำเทคโนโลยีดิจิทัลมาใช้เพื่อเปลี่ยนผ่านสู่ดิจิทัลของมหาวิทยาลัยในประเทศไทย. วารสารวิทยาสารสนเทศและเทคโนโลยี. 5(2), น. 69-82. https://so09.tci-thaijo.org/index.php/jait_ssru/ article/view/3756.
วนัสสนันท์ บุญเพิ่มพูน และสมบูรณ์ สารพัด. (2566). ผลกระทบของวัฒนธรรมองค์การต่อการใช้ตัวชี้วัดผลการดำเนินงานขององค์การและประสิทธิภาพการปฏิบัติงานของพนักงานในอุตสาหกรรม. วารสารสังคมศาสตร์ปัญญาพัฒน์. 5 (1), น. 367-378. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/JSSP/article/view/261562.
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2552). คู่มือสมรรถนะหลัก: คู่มือสมรรถนะทางการบริหาร. นนทบุรี: สำนักงานงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน.
ศิริภา วิทยาพรพิพัฒน์ และยุบุญ พฤหัสไพลิน. (2567). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จในการสร้างองค์กรแห่งความเป็นเลิศของบุคลากรโรงพยาบาลพระปกเกล้า จังหวัดจันทบุรี. สหวิทยาการและความยั่งยืนปริทรรศน์ไทย. 13 (1), น. 14-25. https://doi.org/10.14456/tisr.2024.2.
อภิรดี คำไล้. (2562). อิทธิพลกระบวนการจัดการและตัวแบบกลยุทธ์ 7S ที่ส่งผลต่อความสำเร็จของธุรกิจแฟรนไชส์ในประเทศไทย. วารสารวิชาการศรีปทุม ชลบุรี. 16(2), น. 114-122. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/SPUCJ/article/view/235575.
Amabile, T. M., & Pratt, M. G. (2022). The dynamic componential model of creativity and innovation in organizations: Making progress, making meaning. Research in Organizational Behavior. 36, pp.157-183. https://www.hbs.edu/faculty/Pages/ item.aspx?num=51996.
Brown, W. B., & Moberg, D. J. (1980). Organizational Theory and Management: A Macro Approach. New York: John Wiley & Sons.
Gering, Z., Feher, K., Harmat, V., & Tamassy, R. (2025). Strategic organisational responses to generative AI-driven digital transformation in leading higher education institutions. International Journal of Organizational Analysis. 33(12), pp. 132–152. https://doi.org/10.1108/IJOA-09-2024-4850.
Drucker, P. F. (1985). The discipline of innovation. Harvard Business Review. Boston, MA: Harvard Business Publishing.
Drucker, P. F. (2002, August). The discipline of innovation. Harvard Business Review. Boston, MA: Harvard Business Publishing. Retrieved from https://hbr.org/2002/08/the-discipline-of-innovation.
Good, C. V. (1973). Dictionary of Education. (3rd ed). New York: McGraw – Hill Book Inc.
Harris, D. M. & Desimone, R. L. (1994). Human Resource Development. Fort Worth, TX: Dryden Press.
Hasani, T., O’Reilly, N., Dehghantanha, A., Rezania, D., & Levallet, N. (2023). Evaluating the adoption of cybersecurity and its influence on organizational performance. SN Business & Economics. 3, Article 97. https://doi.org/10.1007/s43546-023-00477-6.
Katz, D., & Kahn, R. L. (1978). The social psychology of organizations. (2nd ed). New York: John Wiley & Sons.
Kumar, A., & Krishnamoorthy, B. (2020) Business Analytics Adoption in Firms: A Qualitative Study Elaborating TOE Framework in India. International Journal of Global Business and Competitiveness. 15(3), pp. 80–93. https://doi.org/10.1007/s42943-020-00013-5.
Meissner, P., Wulf, T., & Löffler, A. (2022). Strategic responses to COVID-19 in SME: Effects of firm capabilities, absorptive capacity, and strategic change. Journal of Business Research. 140, pp. 270-283. https://doi.org/10.1016/j.jbusres.2021.11.067
Millett, J. D. (1954). Management in the public service: The quest for effective performance. New York: McGraw-Hill Book Company, Inc.
Peters, T. J., & Waterman, R. H., Jr. (2004). In Search of Excellence. London: Profile Book.
Peterson, E. W., & Plowman, E. G. (1953). Business organization and management. Homewood, Illinois: Richard D. Irwin.
Peterson, E. W., & Plowman, E.G. (1989). Business organization and management. Homewood, IL: Richard D. Irwin.
Litwin, G. H., & Stringer, R. A. (1968). Motivation and organization climate. Litwin, G. H., & Stringer, R. A. Division of Research, Graduate School of Business Administration, Harvard University.
Simon, H. A. (1957). Administrative behavior. (2nd ed). New York: Macmillan.
Salim, T. A., El Barachi, M., Mohamed, A. A. D., Halstead, S., & Babreak, N. (2022). The mediator and moderator roles of perceived cost on the relationship between organizational readiness and the intention to adopt blockchain technology. Journal Technology in Society. 71, Article 102108. https://doi.org/10.1016/j.techsoc.2022.102108.
Taylor, F. W. (1911). The principles of scientific management. New York, NY: Harper & Brothers.
Weber, M. (1947). The theory of social and economic organization (A. M. Henderson & T. Parsons, Trans.). New York, NY: Oxford University Press.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรีและบุคลากรท่านอื่น ๆ ในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใด ๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
