ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสามารถในการเรียนรู้ด้วยตนเองของนักศึกษาหลักสูตรครุศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาชีววิทยา คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อความสามารถในการเรียนรู้ด้วยตนเองของนักศึกษาหลักสูตรครุศาสตรบัณฑิต สาขาชีววิทยา คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี กลุ่มเป้าหมายเป็นนักศึกษาทุกคน ในหลักสูตรครุศาสตรบัณฑิต สาขาชีววิทยา คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี จำนวน 50 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบสอบถามมีค่าความเชื่อมั่น เท่ากับ 0.967 วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์สหสัมพันธ์เพียร์สัน และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน ผลการวิจัย พบว่า 1) ความสามารถในการเรียนรู้ด้วยตนเองของนักศึกษาโดยภาพรวมและรายด้านอยู่ในระดับมาก 2) ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสามารถในการเรียนรู้ด้วยตนเองของนักศึกษาสูงที่สุด ได้แก่ ประสิทธิภาพแห่งตน รองลงมาคือ การมุ่งอนาคตควบคุมตน และการได้รับแบบอย่างความรับผิดชอบ ตามลำดับ และสามารถทำนายความสามารถในการเรียนรู้ด้วยตนเองของนักศึกษาได้ร้อยละ 60 ดังนั้นหลักสูตรควรออกแบบและปรับปรุงรูปแบบการจัดการเรียนการสอนโดยมุ่งเน้นการพัฒนาปัจจัยดังกล่าวเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการเรียนรู้ด้วยตนเองของนักศึกษา
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
- วารสารสังคมศาสตร์บูรณาการ มหาวิทยาลัยมหิดล อนุญาตให้สามารถนำไฟล์บทความไปใช้ประโยชน์และเผยแพร่ต่อได้ โดยอยู่ภายใต้เงื่อนไขสัญญาอนุญาต CC Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) โดยต้องแสดงที่มา/การอ้างอิงจากวารสาร – ไม่ใช้เพื่อการค้า – ห้ามแก้ไขดัดแปลงเนื้อหา
- ข้อความที่ปรากฏในบทความในวารสารฯ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่าน ไม่เกี่ยวข้องกับกองบรรณาธิการวารสารฯ (ซึ่งหมายรวมถึง บรรณาธิการ ผู้ทรงคุณวุฒิในกองบรรณาธิการ หรือ บรรณาธิการรับเชิญ) แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใด ๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเอง ตลอดจนความรับผิดชอบด้านเนื้อหาและการตรวจร่างบทความเป็นของผู้เขียน ไม่เกี่ยวข้องกับกองบรรณาธิการวารสารฯ
- กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ในการตัดทอน/ปรับแก้ถ้อยคำบางประการเพื่อความเหมาะสม
เอกสารอ้างอิง
คณะกรรมการประกันคุณภาพภายในระดับอุดมศึกษา. (2558). คู่มือการประกันคุณภาพการศึกษาภายในระดับอุดมศึกษา พ.ศ.2557. สํานักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา.
ชมพู เนื่องจํานงค์, ภัทรยุทธ โสภาอัศวภรณ์ และ อัจฉรา ธนีเพียร. (2563). กรอบทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 กับการจัดการเรียนรู้โดยใช้โครงงานเป็นฐาน. วารสารวิชาการสถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ, 6(1), 623-640.
ชุลีกร ยิ้มสุด และคณะ. (2549). ปัจจัยเชิงสาเหตุและผลของการใฝ่รู้ทางวิทยาศาสตร์ในนักเรียนช่วงชั้นที่ 4. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ดวงเดือน พันธุมนาวิน และ เพ็ญแข ประจนปัจจนึก. (2520). จริยธรรมของเยาวชนไทย. สถาบันวิจัยพฤติกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
นัดดา อังสุโวทัย. (2550). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอน วิชาเคมีที่เน้นกระบวนการเรียนรู้แบบนําตนเองของนักศึกษา ระดับปริญญาตรี (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
บุญชม ศรีสะอาด. (2553). การวิจัยเบื้องต้น. สุวีริยาสาส์น.
ปัญญทัศน์ วีระพล และ อนรรฆ จรัณยานนท์. (2563). กระบวนการเรียนรู้ด้วยการนำตนเองของนักกีตาร์ชาวไทย กรณีศึกษา ธรรมรัตน์ ดวงศิริ. วารสารศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 12(1), 181-206.
พงษ์พันธ์ พงษ์โสภา. (2542). จิตวิทยาการศึกษา. พัฒนาศึกษา.
พัชรี มะสมแสง. (2544). ปัจจัยบางประการที่สัมพันธ์กับความพร้อมในการเรียนรู้ด้วยตนเอง (ปริญญานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
พิณพิรัตน์ คนสนิท และ ต้องลักษณ์ บุญธรรม. (2567). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการเรียนรู ้แบบนำตนเองของครูประถมศึกษาในยุคดิจิทัล. วารสารศิลปะศาสตร์ราชมงคลสุวรรณภูมิ, 6(2), 387-400.
ภมรศรี ศรีวงค์พันธ์. (2549). ความพร้อมในการเรียนรู้ด้วยตนเองของหัวหน้าหอผู้ป่วย โรงพยาบาลชุมชน จังหวัดเชียงราย (พยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
มาริสา ธรรมมะ. (2545). ความพึงพอใจของนิสิตต่อสภาพแวดล้อมมหาวิทยาลัยบูรพา วิทยาเขตสารสนเทศสระแก้ว (วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยบูรพา.
รุ่งฟ้า กิติญาณุสันต์. (2552). การส่งเสริมการเรียนรู้ด้วยตนเองของนิสิต: การสะท้อนจากกระบวนการวิจัยปฏิบัติการ. วารสารการศึกษาและพัฒนาสังคม, 5(1-2), 145-166.
วัฒนาพร ระงับสุข. (2545). แผนการสอนที่เน้นผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง. แอลทีเพรส.
สมคิด อิสระวัฒน์. (2538). การเรียนรู้ด้วยตนเอง. วารสารการศึกษานอกระบบ, 4, 73-80.
สมคิด อิสระวัฒน์. (2541). ลักษณะการอบรมเลี้ยงดูเด็กของคนไทยที่มีผลต่อการเรียนรู้ด้วยตนเอง. มหาวิทยาลัยมหิดล.
สุจินดา ประเสริฐ, อรพินทร์ ชูชม, พรรณี บุญประกอบ และ อังศินันท์ อินทรกําแหง. (2554). ผลการพัฒนาแรงจูงใจภายในการเรียนรู้และความสามารถในการเรียนรู้ด้วยการนําตนเองที่มีต่อพฤติกรรมการเรียนรู้ด้วยการนําตนเองของนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม. วารสารพฤติกรรมศาสตร์, 17(2), 53-68.
แสงเดือน เจริญฉิม, ทัศนีย์ ขันติยะ, สาธิต เจริญฉิม และ อุทัยวรรณ สมัครัฐกิจ. (2555). ความสามารถในการเรียนรู้แบบนำตนเองของนิสิตฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู คณะศึกษาศาสตร์และพัฒนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
อิทธิพล เปียทอง และคณะ. (2557). ปัจจัยที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการเรียนรู้ด้วยตนเองของนักศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม. มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม.
อรณิชชา ทศตา, สิรินาศ จงกลกลาง และ นาตยา ปิลันธนานนท์. (2567). การเรียนรู้ด้วยตนเอง (Self-Directed Learning: SDL). วารสารวิทยาลัยนครราชสีมา (สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 18(3), 375-387.
Ahammad, F. (2023). Self-directed learning: A core concept in adult education. The Online Journal of Distance Education and e-Learning, 11(3), 2952-2962.
Bandura, A. (1997). Self-efficacy: The exercise of control. W. H. Freeman.
Boyer, S. L., Edmondson, D. R., Artis, A., & Fleming, D. E. (2014). Self-directed learning: A tool for lifelong learning. Journal of Marketing Education, 36(1), 20-32.
Brockett, R. G., & Hiemstra, R. (1991). Self-direction in adult learning: Perspectives on theory, and practice. Routledge.
Connie Malamed. (2016). Self-directed learning: Empowerment in the workplace. https://www.linkedin.com/pulse/self-directed-learningempowerment-workplace-connie-malamed/
Douglass, C., & Morris, S. R. (2014). Student perspectives on self-directed learning and assessment. Journal of the Scholarship of Teaching and Learning, 14(1), 13-25.
Downing, J., & Thackrey, D. (1971). Reading readiness. University of London Press.
Erdem, C., Bagcı, H., & Kocyigit, M. (2019). 21st century skills and education. Cambridge Scholars Publishing.
Griffin, C. (1983). Curriculum theory in adult lifelong education. Crom Helm.
Hopper, E. (2024). Maslow’s Hierarchy of Needs Explained. https://www.thoughtco.com/maslows-hierarchy-of-needs-4582571
Knowles, M. S. (1975). Self-directed learning. Association Press.
Knowles, M. S. (1975). Self-directed learning: A guide for learning and teaching. Follett Publishing Company.
Loeng, S. (2020). Self-directed learning: A core concept in adult education. Education Research International, 1, 3816132.
Manning, G. (2007). Self-directed learning: A key component of adult learning theory. Journal of the Washington Institute of China Studies, 2(2), 104-115.
Monroe, K. S. (2014). The assessment of self-directed learning readiness in medical education (Doctoral Dissertation). Mercer university.
Skager, R., & Dave, H. (1977). Curriculum for lifelong education. Program Process.
Song, L., & Hill, J.R. (2007). A conceptual model for understanding self-directed learning in online environments. Journal of Interactive Online Learning, 6(1), 27-42.
Vittinghoff, E. (2005). Regression methods in biostatistics: Linear, logistic, survival, and repeated measures models. Springer.
