การพัฒนาทักษะการฟังและการพูดภาษาอังกฤษด้วยการเรียนรู้แบบอิงประสบการณ์ผ่านการแสดงบทบาทสมมติ สำหรับนักศึกษาประกาศนียบัตรวิชาชีพ ชั้นปีที่ 2
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบทักษะการฟังและการพูดภาษาอังกฤษก่อนเรียนและหลังเรียนด้วยการจัดการเรียนรู้แบบอิงประสบการณ์ผ่านการแสดงบทบาทสมมติ และ 2) ศึกษาความพึงพอใจและความคิดเห็นของนักศึกษาที่มีต่อการจัดการเรียนรู้ เป็นการวิจัยแบบ One group pretest-posttest design กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ นักศึกษาประกาศนียบัตรวิชาชีพ ชั้นปีที่ 2 สาขาวิชาเทคโนโลยีธุรกิจดิจิทัล วิทยาลัยการอาชีพชัยบาดาล ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2568 จำนวน 30 คน ซึ่งได้มาโดยการสุ่มแบบกลุ่ม (Cluster Sampling) ด้วยวิธีการจับฉลาก เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยได้แก่ 1) แผนการจัดการเรียนรู้โดยใช้ทฤษฎีการเรียนรู้แบบอิงประสบการณ์ผ่านการแสดงบทบาทสมมติ จำนวน 6 แผน 2) แบบทดสอบวัดทักษะการฟังและการพูดภาษาอังกฤษ 3) แบบสอบถามความพึงพอใจต่อการจัดการเรียนรู้ และ 4) แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง (Semi-structured interview) สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สถิติ paired-samples t-test การทดสอบ Shapiro-Wilk Test และการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า 1) นักศึกษามีทักษะการฟังและการพูดภาษาอังกฤษหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (t(29) = 18.31, p < .001) แสดงให้เห็นว่าการจัดการเรียนรู้รูปแบบนี้ช่วยในการพัฒนาทักษะ 2) นักศึกษามีความพึงพอใจต่อการจัดการเรียนรู้โดยรวมอยู่ในระดับมาก ( = 4.05, S.D. = 0.98) และ 3) ผลการสัมภาษณ์ความพึงพอใจพบว่า การเรียนรู้ผ่านการแสดงบทบาทสมมติเปิดโอกาสให้นักศึกษาได้ลงมือปฏิบัติจริง มีส่วนร่วมในการเรียนรู้ และฝึกใช้ภาษาในบริบทใกล้เคียงสถานการณ์จริง ส่งผลให้มีความมั่นใจในการสื่อสารภาษาอังกฤษมากขึ้น
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กัลยา วานิชย์บัญชา. (2566). สถิติสำหรับการวิจัย. (พิมพ์ครั้งที่ 14). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2559). แนวทางการจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษตามแนวการสื่อสาร. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
ทิศนา แขมมณี. (2552). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 12). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิไลวรรณ สันป่าแก้ว และคณะ (2565). การพัฒนาชุดการสอนทักษะการพูดภาษาอังกฤษด้วยบทบาทสมมติของนักเรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นปีที่ 2 วิทยาลัยเทคนิคราชสิทธาราม. วารสารครุศาสตร์
ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 9(2), 65–67. สืบค้นเมื่อ 10 พฤษภาคม 2569, จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/EDMCU/article/view/249398
สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. (2567). หลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพ พุทธศักราช 2567 หมวดวิชาสมรรถนะแกนกลาง กลุ่มสมรรถนะภาษาและการสื่อสาร (ภาษาต่างประเทศ). กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
Bailey, K. M., & Savage, L. (2019). New ways in teaching speaking. Alexandria, VA: TESOL Press.
Berlo, D. K. (1960). The process of communication: An introduction to theory and practice. New York, NY: Holt, Rinehart and Winston.
Biggs, J., & Tang, C. (2011). Teaching for quality learning at university (4th ed.). Maidenhead, England: Open University Press.
Brown, H. D., & Abeywickrama, P. (2019). Language assessment: Principles and classroom practices (3rd ed.). White Plains, NY: Pearson Education.
Bruner, J. S. (1966). Toward a theory of instruction. Cambridge, MA: Harvard University Press.
Cant, R. P., & Cooper, S. J. (2010). Simulation-based learning in nurse education: Systematic review. Journal of advanced Nursing, 66(1), 3–15. doi.org/10.1111/j.1365-2648.2009.05240.x
Council of Europe. (2020). Common European framework of reference for languages: Learning, teaching, assessment – Companion volume. Strasbourg, France: Council of Europe Publishing.
EF Education First. (2023). EF English proficiency index. สืบค้นเมื่อ 23 กรกฎาคม 2568, จาก https://www.ef.com/epi/
Ghanbari, N., & Alavi, S. M. (2022). The effect of experiential learning on EFL learners’ speaking ability. Journal of Language Teaching and Research, 13(4), 812–820.
Goh, C. C. M., & Taib, Y. (2021). Listening instruction and speaking development in ESL classrooms. TESOL Quarterly, 55(3), 789–804.
Gredler, M. E. (1992). Design and evaluation of games and simulations: A process approach. London, England: Kogan Page.
Herrington, J., & Oliver, R. (2000). An instructional design framework for authentic learning environments. Educational Technology Research and Development, 48(3), 23–48.
Kaur, M., & Ahmad, N. (2021). English speaking anxiety among vocational students. International Journal of Education and Literacy Studies, 9(2), 45–53.
Kolb, D. A. (2020). Experiential learning: Experience as the source of learning and development (2nd ed.). Upper Saddle River, NJ: Pearson.
Littlewood, W. (1981). Communicative language teaching: An introduction. Cambridge, England: Cambridge University Press.
McLeod, S. (2023). Experiential learning theory. Simply Psychology. สืบค้นเมื่อ 23 กรกฎาคม 2568, จาก https://www.simplypsychology.org/experiential-learning-kolb.html
Moon, J. A. (2022). Reflection and employability: Reflection on learning and reflective practices. London, England: Routledge.
Nunan, D. (2015). Teaching English to speakers of other languages: An introduction. New York, NY: Routledge.
Piaget, J. (1970). Science of education and the psychology of the child. New York, NY: Orion Press.
Prince, M. (2004). Does active learning work? A review of the research. Journal of Engineering Education, 93(3), 223–231.
Rost, M. (2019). Teaching and researching listening (3rd ed.). London, England: Routledge.
Ryan, R. M., & Deci, E. L. (2020). Intrinsic and extrinsic motivation from a self-determination theory perspective: Definitions, theory, practices, and future directions. Contemporary Educational Psychology, 6(1), 101-112. doi.org/10.1016/j.cedpsych.2020.101860
UNESCO. (2022). Reimagining our futures together: A new social contract for education. Paris, France: UNESCO Publishing.
Vesaracharnont, P., & Prabyai, S. (2023). English communication needs in vocational education for Thailand 4.0. Journal of Vocational Education Studies, 7(1), 15–29.
