การพัฒนาความสามารถในการจัดการเรียนรู้เชิงรุกผ่านกระบวนการโค้ช สำหรับนักศึกษาที่ปฏิบัติการสอนในสถานศึกษา สาขาวิชาคณิตศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์

Main Article Content

๋ีJuree Suwannasri
จักราวุธ สิทธิพรมมา

Abstract

            This study aims to 1) compare the active learning management ability of pre-service teachers before and after receiving coaching, 2) compare the post-instruction academic achievement of students taught through active learning by coached pre-service teachers with a criterion of 70%, and 3) examine the students' satisfaction with the learning management provided by coached pre-service teachers during their teaching practicum. The target group consisted of 10 pre-service teachers majoring in Mathematics, who were under the supervision of the researcher during their practicum. Research instruments included an active learning management ability assessment, an academic achievement test, and a student satisfaction questionnaire. Data analysis employed statistical methods such as mean, percentage, standard deviation, and hypothesis testing.


            The research findings revealed that: 1) pre-service teachers showed a statistically significant improvement in their ability to manage active learning after receiving coaching compared to before, at the 0.05 significance level; 2) students who received active learning instruction from the coached pre-service teachers achieved a statistically significant post-instruction academic performance above 70%, at the 0.05 significance level; and 3) students expressed a high level of satisfaction with the learning management provided by the coached pre-service teachers during their teaching practicum.

Article Details

Section
บทความวิจัย (Research Paper)

References

จิตณรงค์ เอี่ยมสำอาง. (2560). ผลการโค้ชเพื่อพัฒนาความสามารถในการจัดการเรียนรู้แบบผสมผสานวิธีของครูพนิชยกรรม. http://www.rcc.ac.th/.pdf

ชลธร ผ่องแผ้ว (2565). ผลของการจัดการเรียนรู้เชิงรุกร่วมกับ เทคนิค Think Talk Write ที่มีต่อมโนทัศน์ทางคณิตศาสตร์ และทักษะการสื่อสารทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. ชลบุรี : มหาวิทยาลัยบูรพา.

เบญจพร สว่างศรี. (2559). ผลการจัดกิจกรรมการสอนคณิตศาสตร์เชิงรุกเพื่อส่งเสริมผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักศึกษาระดับปริญญาตรี. นนทบุรี : มหาวิทยาลัยเทรโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ.

ประภัสสร วงษ์ดี และเจริญชัย วงศ์วัฒน์กิจ. (2563). การพัฒนาความสามารถในการออกแบบการเรียนการสอนผ่านกระบวนการวิจัยในชั้นเรียนของนักศึกษาครูช่างอุตสาหกรรม. วารสารศึกษาศาสตร์ มสธ. 13 (2). 157-171.

พิชิต ฤทธิ์จรูญ. (2547). หลักการวัดและประเมินผลการศึกษา. กรุงเทพฯ: เฮ้าส์ ออฟ เคอร์มิสท์.

ภัททิรา เดชฤกษ์ปาน และคณะ. (2565). การพัฒนาแบบรูปแบบการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดเชิงรุก เพื่อเสริมสร้างความสามารถในการสร้างนวัตกรรมทางคณิตศาสตร์สำหรับ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4. วารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร. 5(1). 1-15.

เรวดี ชัยเชาวรัตน์. (2560). สมรรถนะด้านการออกแบบการเรียนการสอนของครูที่เข้าร่วมเป็นสมาชิกชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพ. วารสารครุศาสตร์. 45 (4). 143-164.

วัชรา เล่าเรียนดี (2556). ศาสตร์การนิเทศการสอนและการโค้ช การพัฒนาวิชาชีพ : ทฤษฎี กลยุทธ สู่การปฏิบัติ. พิมพ์ครั้งที่ 12. นครปฐม : คณะศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาลัยเขตพระราชวังสนามจันทน์.

วิชัย วงษ์ใหญ่ และ มารุฒ พัฒผล. (2557). การโค้ชเพื่อรู้คิด. กรุงเทพฯ: จรัลสนิทวงศ์การพิมพ์.

__________. (2562). กระบวนการโค้ชพัฒนาศักยภาพผู้เรียน. กรุงเทพฯ: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

__________. (2563). Hybrid Learning สมรรถนะที่พึงประสงค์ ใน New normal. กรุงเทพฯ. : บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

วิเชียร เกตุสิงห์. (2538). สถิติที่ใช้ในการวิจัย. กรุงเทพ ฯ : กองการวิจัย, สํานักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ.

สมจิต จันทร์ฉาย. (2557). การออกแบบและพัฒนาการเรียนการสอน. นครปฐม. มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม.

สมหวัง พิธิยานุวัฒน์และทัศนีย์ บุญเติม. (2537). การสอนแบบ Research based Learning. วารสารวิธีวิทยาการวิจัย.6 (1). 1-14.

สุธาสิณี แม้นญาติ (2565). การพัฒนารูปแบบโค้ชสะท้อนคิดเพื่อพัฒนาทักษะการจัดการเรียนรู้ใน ศตวรรษที่ 21 ของครูในโรงเรียนในสังกัดเทศบาลนครขอนแก่น. วารสารชุมชนแห่งการเรียนรู้วิชาชีพครู. 1(2). 194-211.

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ (2562). แนวทางการนิเทศเพื่อพัฒนาและส่งเสริมการจัดการเรียนรู้เชิงรุก (Active Learning). กรุงเทพฯ. กระทรวงศึกษาธิการ.

Costa, A. L., & Garmston, R. J. (2002). Cognitive Coaching: A Foundation for Renaissance Schools. Christopher-Gordon Publishers.

Jones, R. J., Woods, S. A., & Guillaume, Y. R. F. (2009). The effectiveness of workplace coaching: A meta-analysis of learning and performance outcomes. Journal of Occupational and Organizational Psychology, 89(2), 249-277.

Knight, J. (2009). Coaching Approaches & Perspectives. Corwin Press.

Hudson, P. (2013). Mentoring as professional development: ‘Growth for both’ mentor and mentee. Professional Development in Education, 39(5), 771-783.

Prince, M. (2004). Does active learning work? A review of the research. Journal of Engineering Education, 93(3), 223-231.