รูปแบบหลักการสากลกับการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระธรรมทูตไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัย เรื่อง รูปแบบหลักการสากลกับการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระธรรมทูตไทย มีวัตถุประสงค์เพื่อ ๑) ศึกษาแนวคิดและหลักการสากล (การพัฒนาที่ยั่งยืน SDGs) สำหรับพระธรรมทูต ๒) วิเคราะห์ความสอดคล้องของหลักการสากลกับหลักพุทธธรรมในการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระธรรมทูตไทย และ ๓) นำเสนอรูปแบบหลักการสากลในการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระธรรมทูตไทย ระเบียบวิธีวิจัยได้แก่ การวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) ผ่านการศึกษาเอกสารและการสัมภาษณ์เชิงลึก (In-depth Interview) ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ ๑๙ รูป/คน และผู้ทรงคุณวุฒิตรวจสอบเครื่องมือ ๘ รูป/คน
ผลการศึกษาวิจัยพบว่า ๑. แนวคิดและหลักการสากล ตามที่องค์การสหประชาชาติและองค์กรต่างๆ ระดับสากลได้กำหนดไว้ประกอบด้วย เป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน, สิทธิมนุษยชน, ความยุติธรรมและความเสมอภาคของสังคม, ความสุข, ประชาธิปไตย, ความหลากหลายทางวัฒนธรรม เป็นต้น ๒. พระธรรมทูตปัจจุบันปรับบทบาทเป็นผู้นำทางจิตวิญญาณระดับสากล พัฒนาภาษาธรรมให้เป็นภาษาสากล พัฒนาองค์ความรู้เข้ากับหลักภาวนา ๔ ในการแก้ปัญหาวิกฤตโลกตามปรัชญาการไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลัง ๓. ผู้วิจัยคนพบรูปแบบหลักการสากลในการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระธรรมทูตไทย คือ โมเดล LUIDS Model ได้แก่ Living Paradigm ด้านกระบวนทัศน์ Universal Communication ด้านการสื่อสาร Integrated Philosophy ด้านปรัชญา (SDGs) เพื่อประกาศสัจธรรมที่ไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลัง Digital Bodhi Technology ด้านเทคโนโลยี Samanachanta Goal ด้านเป้าหมาย แนวทาง SDGs เพื่อความสมดุลทั้งกายและใจอย่างยั่งยืน ซึ่งช่วยยกระดับการทำงานของพระธรรมทูตไทยให้มีความทันสมัย และเป็นที่ยอมรับในเวทีโลก
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้เป็นความคิดเห็นส่วนผู้แต่ง กองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป
เอกสารอ้างอิง
ภาษาไทย
พระพรหมคุณาภรณ์. “ประวัติศาสตร์พระพุทธศาสนา”. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, ๒๕๔๓.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, ๒๕๓๙.
_________. พระไตรปิฎกภาษาบาลี ฉบับมหาจุฬาเตปิฏกํ ๒๕๐๐. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, ๒๕๓๕.
ราชบัณฑิตยสถาน. “พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน”. กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน, ๒๕๕๖.
สง่า พิมพ์พงษ์. คู่มือพระธรรมทูต. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ, ๒๕๕๑.
สมเด็จฯ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ. “สมัยแรกพระพุทธศาสนาเป็นประธานของประเทศในสุวรรณภูมิอยู่ที่นี่ ที่แผ่นดินสยาม”. กรุงเทพ: สำนักพิมพ์มติชน, ๒๕๔๕.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ. ปยุตฺโต). การพัฒนาที่ยั่งยืน. พิมพ์ครั้งที่ ๒๑. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ผลิธัมม์, ๒๕๖๑.
ดุษฎีนิพนธ์
พระมหาสมชาย กลิ่นจันทร. “การเผยแผ่พระพุทธศาสนา: การพัฒนารูปแบบและวิธีการเชิงรุกของคณะสงฆ์ไทย”. ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาวัฒนธรรมศาสตร์. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, ๒๕๖๓.
สื่ออิเล็กทรอนิกส์
องค์การสหประชาชาติ (UN). Human Rights and Faith-based Organizations, SDGs, [ออนไลน์], แหล่งข้อมูล: https://www.ohchr.org/en/stories/2025/02/faith-based-cooperation-vital-uphold-human-rights. [๒๕ มีนาคม ๒๕๖๖].
BBC News. Buddhist monks' 108-day Walk for Peace ends in Washington DC, articles, [ออนไลน์], แหล่งข้อมูล: https://www.bbc.com/news/articles/c4g75wer084o [๑๐ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๙].
