The Effects of Individualized Counseling Based on Person Centered Theory with Prayer Listening on Stress Reducction among Aging Female Fracture Patients Admitted in Female Orthopedic Ward , Phranungkloa Hospital
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research article aims to 1) compare the stress of elderly female fracture patients before and after receiving the individualized counseling program based on client centered theory coupled with prayer listening; 2) compare the stress of elderly patients with fractures The experimental group of fractured women who received the individualized counseling program based on the client centered theory coupled with listening to prayers and the control group receiving normal health information were used. semi-experimental The research results can be summarized as follows: Elderly female fracture patients admitted to the female orthopedic ward, Phranangklao Hospital, an experimental group. have a lower stress level Statistically significant at the .05 level. 2) After the experiment, it was found that the experimental and control group patients had different mean stress. The patients in the experimental group received individual counseling according to the service-centered theory coupled with listening to prayers. The stress level was lower than the control group receiving health status information. Statistically significant at the .05 level.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้เป็นความคิดเห็นส่วนผู้แต่ง กองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป
References
กนกพร จิวประสาท. “การฟื้นฟูสภาพผู้สูงอายุหลังผ่าตัดกระดูกสะโพก: ประเด็นท้าทายทางการพยาบาล”. วชิรสารการพยาบาล, ๒๑(๑) ๒๐๑๙: ๕๑-๖๖.
กัญนิกา อยู่สำราญ และคณะ. “ความเครียดและการเผชิญความเครียดของผู้ดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิง อำเภอเมือง จังหวัดนครราชสีมา”. วารสารส่งเสริมสุขภาพและอนามัยสิ่งแวดล้อม. ๑๖(๑) ๒๐๒๑:๑-๑๖.
กิจจ์ศรัณย์ จันทร์โป๊. “ผลของการสวดมนต์ตามแนวพุทธศาสนาและการทำสมาธิแบบอานาปานสติที่มีต่อความเครียดของนิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย”. วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาวิทยาศาสตร์การกีฬา. คณะวิทยาศาสตร์การกีฬา: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, ๒๕๕๖.
เจียรนัย ทรงชัยกุล และโกศล มีคุณ. ประมวลสาระชุดวิชาแนวคิดทางการแนะแนวและทฤษฎีการให้การปรึกษาเชิงจิตวิทยา (หน่วยที่ ๕, น. ๙-๑๐). นนทบุรี: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, ๒๕๕๔.
ฐิชารัศม์ พยอมยงค์, “ผลของการให้การปรึกษาแบบบุคคลเป็นศูนย์กลางตามแนวคิดของโรเจอรส์ที่มีต่อความรู้สึกเห็นคุณค่าในตนเอง และความเข้มแข็งทางจิตใจของเด็กด้อยโอกาส”, วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต (จิตวิทยาการปรึกษา), (บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, ๒๕๕๔).
พระครูสมุห์วรวิทย์ ผาสุโก, ดร. และคณะ. “กายภาพบำบัดเชิงพุทธ: รูปแบบและวิธีการบำบัดด้วยธรรมโอสถ”. รายงานวิจัย. สถาบันวิจัยพุทธศาสตร์: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, ๒๕๖๑.
นัยนา ธัญธาดาพันธ์. “ผลของโปรแกรมการเสริมสร้างพลังอำนาจผู้ดูแลต่อความรู้ความสามารถในการดูแลและการฟื้นสภาพหลังผ่าตัดของผู้สูงอายุที่ผ่าตัดกระดูกสะโพกหัก โรงพยาบาลสตูล”. วารสารวิจัยและพัฒนาระบบสุขภาพ. ๑๓(๒), ๒๐๒๐: ๒๓๑-๒๓๙.
เบญจมาภรณ์ ลิขิตกิจไพศาล. “ผลของการให้การปรึกษากลุ่มที่มีต่อการดูแลตนเองของผู้ป่วยโรคพาร์กินสันโรงพยาบาลรามาธิบดี”. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, ๒๕๕๔.
พรทิพย์ คคนานต์ดำรง และคณะ. “ผลของการสวดมนต์แบบออกเสียงต่อความเครียดและอัตราการหายใจของนักศึกษาชั้นปีที่ ๑ มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ”. วารสารวิชาการสาธารณสุข. ๒๙(๕) ๒๕๖๓: ๘๒๒–๘๒๙.
แม่ชีกนกวรรณ ปรีดิ์เปรม, สมโภชน์ เอี่ยมสุภาษิต, และ เมธาวี อุดมธรรมานุภาพ. “ผลของการสวดมนต์และการฟังบทสวดมนต์ที่มีต่อความวิตกกังวลในการสอบของนักเรียน มัธยมศึกษาปีที่ ๔ ที่มีความศรัทธาในพุทธศาสนา”. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร. ๘(๒) ๒๕๖๓: ๗๓๘-๗๔๘.
สาธิมาน มากชูชิต. “ผลของโปรแกรมการสนับสนุนด้านอารมณ์ร่วมกับการหายใจแบบผ่อนคลายต่อความเครียดและการเผชิญความเครียดในผู้บาดเจ็บที่ได้รับผลกระทบจากสถานการณ์ความไม่สงบ”. พยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต (การพยาบาลผู้ใหญ่). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, ๒๕๕๖.
สุดสบาย จุลกทัพพะ. ความเครียด. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา: https://www.si.mahidol.ac.Th /th/healthdetail.asp?aid=๕๐ [๔ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๖].
สุภลัคน์ ดรุนัยธร. “ผลของการให้คำปรึกษาเป็นรายบุคคลที่มีต่อความวิตกกังวลของมารดาที่มีบุตรเจ็บป่วยในหออภิบาลผู้ป่วยเด็กโรคหัวใจ”. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาจิตวิทยาการแนะแนว. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, ๒๕๕๔.
เสาวณี เตชะพัฒนาวงษ์. “ผลของการให้คำปรึกษาแบบกลุ่มตามทฤษฎียึดบุคคลเป็นศูนย์กลางที่มีต่อการเห็นคุณค่าในตนเองของผู้สูงอายุ”. ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาจิตวิทยาการแนะแนว. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, ๒๕๕๓.
อภิชาติ กาศโอสถ. “การดูแลผู้ป่วยกระดูกต้นขาหักหลังจากได้รับการผ่าตัดยึดตรึงกระดูกภายใน”. พยาบาลสาร มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. ปีที่ ๔๖ ฉบับที่ ๔ (ตุลาคม-ธันวาคม ๒๕๖๒): ๑๘๓-๑๙๒.
อารี เงารังษี, สุขอรุณ วงษ์ทิม และนิธิพัฒน์ เมฆขจร. “ผลของการให้การปรึกษาแบบรายบุคคลเพื่อพัฒนาการเห็นคุณค่าในตนเองของผู้ป่วยที่มีภาวะซึมเศร้าในโรงพยาบาลจิตเวชสงขลาราชนครินทร์ จังหวัดสงขลา”. วารสารพยาบาลทหารบก. ๒๐(๒) ๒๕๖๒: ๒๓๔-๒๔๐.
อุไรวรรณ พลจร. “ผลของการสวดมนต์แบบพุทธต่อความวิตกกังวลของผู้ป่วยมะเร็งโลหิตวิทยาที่ได้รับเคมีบำบัด”. วิทยานิพนธ์พยาบาลศาสตร์มหาบัณฑิต (การพยาบาลผู้ใหญ่). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, ๒๕๕๘.
Lazarus, R. S., & folkman, S. Stress Appraisal and Coping. New York: Springer Publishing Company, 1984.
Rogers, C.R. Psychotherapy and Personality Change, Chicago: University Press, 1967.
