Dhamma Communication Innovation via Application PhraBhodhiyanadaera (Ajahn Cha Subhaddo
Main Article Content
Abstract
This research has three objectives, and mixed methodology research. The Dhamma communication innovation of Ven. Cha SuBhaddho found that is brought to disseminate, access to an individual via mobile applications, responding to the audience’s behavior. That is the necessity for communication as high as 56.5%, with the highest frequency of using applications every day 51.3%, use applications for benefits in activities 74.1%, Receiving Dhamma news from Youtube channels 79.9%, Listening to Dhamma via applications up to 49.2%, Mobile applications can provide Dhamma knowledge up to 48.7%. The doctrine of letting go is high up to 64%. The doctrine is applied for working up to 70.4% and can be used to promote morality in society 64.9%. The way of teachings is applied with the present to work in Life-style, education, intelligence, society, and family.
Article Details
บทความนี้เป็นความคิดเห็นส่วนผู้แต่ง กองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป
References
พระธรรมธีรราชมหามุนี (โชดก ญาณสิทฺธิ). คำบรรยาย วิปัสสนากรรมฐาน. กรุงเทพฯ : บริษัท ประยูรวงศ์พริ้นท์ติ้ง จำกัด, ๒๕๕๐.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, ๒๕๓๙.
สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสภมหาเถร). คัมภีร์วิสุทธิมรรค. พิมพ์ครั้งที่ ๖. (Taiwan: The Corporate Body of the Buddha Educational Foundation, ๒๕๔๘.
ดุจเดือน พันธุมนาวิน. การสังเคราะห์คุณธรรมจริยธรรมในประเทศไทยและต่างประเทศ. ศูนย์ส่งเสริมและพัฒนาพลังแผ่นดินเชิงคุณธรรม.สำนักงานบริหารและพัฒนาองค์ความรู้ (องค์กรมหาชน). กรุงเทพฯ : ศูนย์ส่งเสริมและพัฒนาพลังแผ่นดินเชิงคุณธรรม สำนักงานบริหารและพัฒนาองค์ความรู้ (องค์การมหาชน), ๒๕๕๑.
ประเวศน์ มหารัตน์สกุล. แนวคิดหลักการและกระบวนการวิจัย: เชิงปริมาณ คุณภาพและผสานวิธี การเขียนวิทยานิพนธ์. กรุงเทพฯ : uraigraphic, ๒๕๖๑.
สมควร กวียะ. ทฤษฎีการสื่อสารประยุกต์. กรุงเทพฯ: บ.อักษราพิพัฒน์ จำกัด, ๒๕๔๖.
องอาจ นัยพัฒน์. การออกแบบการวิจัย วิธีการเชิงปริมาณ เชิงคุณภาพและผสมผสานวิธีการ. พิมพ์ครั้งที่ ๒. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, ๒๕๕๔.
วารสาร
ปณัชญา ลีลายุทธและบุญเลิศ โอฐสู. “จริยธรรมและจรรยาบรรณสื่อมวลชนยุคดิจิทัล”. วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์. ปีที่ ๑๓ ฉบับที่ ๒ พฤษภาคม-สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๖๐: ๑๗๘.
วิทยานิพนธ์
จิราพร เนติธาดา. “วิธีการถ่ายทอดธรรมะของหลวงพ่อชา สุภัทโท”. นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต. คณะนิเทศศาสตร์: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, ๒๕๔๒.
ปณัชญา ลีลายุทธ. “จริยธรรมในการนำเสนอข่าวสื่อหนังสือพิมพ์ในยุคดิจิทัล”. การค้นคว้าอิสระ. นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต. คณะนิเทศศาสตร์: มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต, ๒๕๖๐.
พระมหาอมรวิชญ์ ชาครเมธี (บุตรสาร). “เทคนิคการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระ โพธิญาณเถร (ชา สุภทฺโท)”. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, ๒๕๔๗.
ภัสร์รวี วงศ์วรสุรัชช์.“การพัฒนาออนโทโลยีพระธรรมเทศนา”. วิทยาการสารสนเทศมหาบัณฑิต, วิทยาการสารสนเทศบัณฑิต : มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี, ๒๕๕๗.
รัตน์สินี ออมสินสมบูรณ์. “การศึกษาแนวทางการพัฒนาโมบายแอปพลิเคชันประเภทการคมนาคมขนส่งทางบกประเทศไทย”. การค้นคว้าอิสระ.วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชานโยบายและการบริหารเทคโนโลยีสารสนเทศ. วิทยาลัยนวัตกรรม : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, ๒๕๕๙.
เฉลิมพันธ์ ธโนปจัย. “การออกแบบแอปพลิเคชันเพื่อแนะนำการบริโภคผลไม้ไทย”. ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยศิลปากร, ๒๕๕๘.