Secondary City Tourism : Alternative of Creative Attraction in Ratchaburi Province

Main Article Content

จิตคุปต์ ละอองปลิว

Abstract

The tourism Industry plays an important role in driving the economy and generating enormous revenues for Thailand every year. Presently, the government promote tourism activities in various forms that focus on sustainable tourism and provide the spatial opportunities to the local. Tourism Authority of Thailand (TAT) has launched a secondary city tourism project in 55 provinces in 5 regions of Thailand, aiming to increase the number of visitors and enhance grassroots with local income distribution. Tourism resource owners need to participate. Ratchaburi Province is one of secondary cities that has tourism potential, namely long-lasting history, cultural identity of 8 ethnics, landscape diversity, close to Bangkok, and a border town. These are helpful in alternative tourism development, especially creative tourism. It can link thoughts, emotions, feeling, and relationships between tourists, attractions, and the owners of the tourism resource through experiences from local self-learning as a real-life, common values consciousness, self-reliant community, and the creation of Ratchaburi smart city.

Article Details

How to Cite
ละอองปลิว จ. (2019). Secondary City Tourism : Alternative of Creative Attraction in Ratchaburi Province. INTHANIN THAKSIN JOURNAL THAKSIN UNIVERSITY, 14(2), 39–60. retrieved from https://so02.tci-thaijo.org/index.php/HUSOTSU/article/view/233258
Section
บทความวิชาการ
Author Biography

จิตคุปต์ ละอองปลิว, Faculty of Humanities and Social Sciences Muban Chombueng Rajabhat University

Faculty of Humanities and Social Sciences Muban Chombueng Rajabhat University

References

กรมโรงงานอุตสาหกรรม. (2561). ข้อมูลพื้นฐานระดับจังหวัดราชบุรี, สืบค้นเมื่อ 30 ตุลาคม 256 จากhttp ://www.ecocenter.diw.go.th.

จิตคุปต์ ละอองปลิว. (2559). การปรับตัวและการมีส่วนร่วมของเกษตรกรผู้ใช้น้ำในพื้นที่กึ่งเมืองกึ่งชนบท กรณีศึกษาอำเภอแก่งคอย จังหวัดสระบุรี, วารสารมนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ. 10(2), 152-177.

ทิพย์วดี โพธิ์สิทธิพรรณ. (2556). การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์เพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน, FEU ACADEMIC REVIEW. 6(2), 43-48.

นันทิยา ตันตราสืบ และวารัชต์ มัธยมบุรุษ. (2561). วัฒนธรรมอาหารพื้นถิ่นสู่รูปแบบการท่องเที่ยวอาหารในจังหวัดเชียงใหม่ ภายใต้แนวคิดการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์, วารสารอารยธรรมศึกษาโขง-สาละวิน. 9(1), 139-158.

พจนา สวนศรี. (2546). การจัดการนันทาการและการท่องเที่ยวทางธรรมชาติ. นนทบุรี : มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรรมาธิราช.

ภัทรพงศ์ อินทรกำเนิด. (2553). ระบบนวัตกรรมรายสาขาเพื่อพัฒนาระบบเศรษฐกิจฐานความรู้และเชิงสร้างสรรค์ : กรณีศึกษาอุตสาหกรรมท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ (รายงานการวิจัยเรื่อง). กรุงเทพฯ : สำนักนโยบายด้านการศึกษามหภาค สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.

ภัยมณี แก้วสง่า และนิศาชล จำนงศรี. (2555). การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ : ทางเลือกใหม่ของการท่องเที่ยวไทย, Suranaree Journal of Social Science. 6(1), 92-109.

ภูริวัจน์ เดชอุ่ม. (2556). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ : กรอบแนวคิดสู่แนวทางปฏิบัติสำหรับประเทศไทย, วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร. 33(2), 331-366.

มติชนออนไลน์. (2561). ททท.งัด 7 คัมภีร์ Go Local บุกครึ่งหลังปี 61 ต่อยอด 4 เดือนแรก 55 เมืองรองโกย 8 หมื่นล้าน. สืบค้นเมื่อ 20 ตุลาคม 2561, จาก https ://www.matichon.co.th/publicize/news_1018615.

มัสลิน วุฒิสินธุ์. (2560). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวทางเลือกแบบผสมผสานในชุมชน : กรณีศึกษาชุมชนตำบลท่าข้าม จังหวัดฉะเชิงเทรา, วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี. 11(2), 442.

รพีพรรณ จันทับ และลินจง โพชารี. (2559). ปัจจัยด้านอัตลักษณ์ทรัพยากรท่องเที่ยวที่มีผลต่อความสำเร็จในการจัดการท่องเที่ยวหมู่บ้านช้างบ้านตากลาง จังหวัดสุรินทร์, วารสารการจัดการ. 5(1), 48-59.

รัศมี อ่อนปรีดา. (2558). การพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนของจังหวัดราชบุรีและสมุทรสงคราม, วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร. 6(1), 135-145.

วิชสุดา ร้อยพิลา และปรีดา ไชยา. (2558). อ งค์ประกอบของทรัพยากรท่องเที่ยวที่มีผลต่อการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์
ของจังหวัดกาฬสินธุ์, วารสารวิจัยและพัฒนาวไลยอลงกรณ์. 10(3), 197-211.

วิไลวรรณ ทวิชศรี. (2560). อัตลักษณ์ชุมชน : แนวคิดและการจัดการเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน โดยหลักพุทธสันติวิธีของเทศบาลตำบลเชียงคาน จังหวัดเลย, วารสารศิลปการจัดการ. 1(2), 63-74.

ศลิษา ธีรานนท์ และประกาศิต โสภณจรัสกุล. (2559). การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ : ทางเลือก-ทางรอดของการท่องเที่ยวไทย, วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยปทุมธานี. 8(2), 206-215.

สมจินต์ ชาญกระบี่ และนรินทร์ สังข์รักษา. (2560). ยุทธศาสตร์การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ของจังหวัดสุพรรณบุรี, Veridian E-Journal. 10(2), 2410-2425. สืบค้นเมื่อ25 ตุลาคม 2561,
จากเว็บhttps ://www.tci-thaijo.org/index.php/Veridian-EJournal/article/view/103541/82793.

สัจจา ไกรศรรัตน์. (2555). การศึกษาเพื่อพัฒนาบุคลิกภาพจังหวัดราชบุรีในฐานะแห่งท่องเที่ยว, วารสารวิชาการการท่องเที่ยวนานาชาติ. 8(1), 57-80.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2559). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาตฉบับที่ 12 (พ.ศ. 2560-2564). สืบค้นเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม 2561,
จาก http ://www.nesdb.go.th/ewt_dl_link.php?nid=6422.

สำนักงานจังหวัดราชบุรี. (2561). แผนพัฒนาจังหวัดราชบุรี พ.ศ. 2560-2564. ราชบุรี : สำนักงานฯ.

สุประภา สมนักพงษ์. (2560). อัตลักษณ์ชากังราวจากเมืองประวัติศาสตร์สู่การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์, วารสารบริหารธุรกิจศรีนครินทรวิโรฒ. 8(2), 140-154.

ห้าวหาญ ทวีเส้ง, ปานแพร เชาวน์ประยูร และเฉลิมชัย ปัญญาดี. (2561). การพัฒนาโครงข่ายการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์จังหวัดสตูลม, วารสารอารยธรรมศึกษา โขง-สาละวิน. 9(1), 159-180.

องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. (2555). โครงการต้นแบบการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์. สืบค้นเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม 2561, จากhttp : //www.dasta.or.th.

BLT Bangkok. (2561). เที่ยวเมืองรอง ลดหย่อนภาษีปี 61, สืบค้นเมื่อ 22 ตุลาคม 2561, จาก http ://www.bltbangkok.com/CoverStory.

Boonlert Jittangwatana. (2007). Sustainable Tourism Development. Bangkok : Press & Design.

Goeldner, C. and Ritchics, B.J. (2006). Tourism : principles, practices, philosophies. N.J. : J Wiley.

Kiper, T. (2013). Role of Ecotourism in Sustainable Development, Advance in Landscape Architecture. N.P. : n.p.

Nisa Chatchakul. (2014). Tourism Industry. Bangkok : Chulalongkorn University Press.