พฤติกรรมการมีวินัยในตนเองของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น โรงเรียนสุเหร่าลำแขก
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาระดับพฤติกรรมการมีวินัยในตนเองของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้นโรงเรียนสุเหร่าลำแขก และ 2) เพื่อศึกษาแนวทางการส่งเสริมการมีวินัยในตนเองของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น โรงเรียนสุเหร่าลำแขก เป็นการวิจัยแบบผสมวิธีโดยมีประชากรที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วยนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น โดยกลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ทุกคนจำนวน 44 คน แยกเป็น ชาย 23 คน หญิง 21 คน การวิเคราะห์ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบ T-Test การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว (One-way ANOVA) และการจัดอันดับที่ของพฤติกรรมการมีวินัยในตนเองของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น โรงเรียนสุเหร่าลำแขก ผลการวิจัยพบว่า 1) ระดับพฤติกรรมการมีวินัยในตนเองของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น โรงเรียนสุเหร่าลำแขก โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาเป็นรายด้านมีอยู่ในระดับมาก 5 ด้าน คือ ด้านความตรงต่อเวลา ด้านความอดทน ด้านการปฏิบัติตามกฎระเบียบของสังคม ด้านความเชื่อมั่นในตนเอง ด้านความรับผิดชอบ ตามลำดับ มีรายด้านอยู่ในระดับปานกลาง คือ ด้านความเป็นผู้นำ ผลการเปรียบเทียบพฤติกรรมการมีวินัยในตนเองของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น โรงเรียนสุเหร่าลำแขก ทั้ง 6 ด้าน จำแนกตามเพศ ไม่แตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ส่วนพฤติกรรมการมีวินัยในตนเองของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นโรงเรียนสุเหร่าลำแขกทั้ง 6 ด้าน จำแนกตามการพักอาศัย ไม่แตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 และ 2) แนวทางการส่งเสริมการมีวินัยในตนเองของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น โรงเรียนสุเหร่าลำแขก ประกอบด้วยด้านที่ 1 การปฏิบัติตามกฎระเบียบของสังคม การไม่วิ่งเล่นในห้องเรียน หากิจกรรมให้ทำอย่างต่อเนื่อง การวางแผนร่วมกันกำหนดกิจกรรม มอบหมายงานส่วนรวมให้ทำให้เป็นประโยชน์ ด้านที่ 2 ความเชื่อมั่นในตนเอง การได้รับมอบหมายงานที่สำคัญแล้วทำสำเร็จ การฝึกการจัดลำดับความสำคัญของงานให้เป็น การฝึกให้มีการวางแผนก่อนทำงานทุกครั้ง ด้านที่ 3 ความรับผิดชอบ การส่งการบ้านตามที่กำหนดทุกครั้ง การจัดทำโครงงานเสริมสร้างวินัย การลงมือปฏิบัติจริงให้เกิดการเรียนรู้ถึงการมีวินัย ความรับผิดชอบ และการตรงต่อเวลา ด้านที่ 4 ความเป็นผู้นำ การให้นักเรียนกล้าแสดงออกในหน้าชั้นเรียน จัดกิจกรรมส่งเสริมการมีภาวะผู้นำด้วยกิจกรรมจิตอาสา การบำเพ็ญประโยชน์ทางศาสนากับชุมชนแวดล้อม ด้านที่ 5 ความอดทน การฝึกฝนพัฒนาความฉลาดทางอารมณ์ ฝึกฝนการคิดให้ยืดหยุ่น การเข้าสังคม ด้านที่ 6 ความตรงต่อเวลา การฝึกจัดลำดับความสำคัญในกิจกรรม การเรียนรู้ที่จะปฏิเสธ การเริ่มงานก่อนเวลา การมองตามหลักความเป็นจริง การตัดกิจกรรมที่ทำให้เสียเวลา
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้นเพียงผู้เดียว และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ในการคัดเลือกบทความลงตีพิมพ์และจะแจ้งให้เจ้าของบทความทราบหลังจากผู้ประเมินบทความตรวจอ่านบทความแล้ว
ต้นฉบับที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นเสียแต่ว่าจะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยฯ เป็นลายลักษณ์อักษร
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2553). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2561). คู่มือการเสริมสร้างวินัยนักเรียนในสถานศึกษาระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน ด้านความรับผิดชอบและการตรงต่อเวลา. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
ชไมพร สีมา. (2562). พฤติกรรมการมีวินัยในตนเองของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายโรงเรียนกรพิทักษ์ศึกษา. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ทัศนียา แสนทิพย์. (2559). ความมีวินัยในตนเองของนักเรียนโรงเรียนนิคมสร้างตนเองจังหวัดระยอง. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยบูรพา.
บัวคำ แก้วอุดม. (2550). การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างสถานภาพของผู้ปกครองกับการส่งเสริมวินัยในตนเองของนักเรียนโรงเรียนนวมินทราชินูทิศสวนกุหลาบวิทยาลัยปทุมธานี. สารนิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
บุญชม ศรีสะอาด. (2555). การพัฒนาหลักสูตรและการวิจัยเกี่ยวกับหลักสูตร. กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาส์น.
บุญเหลือ มุ่งต่อม. (2552). แนวทางการพัฒนาการดำเนินงานวินัยนักเรียน กรณีศึกษา โรงเรียนบ้านโนนกกจาน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาเลย เขต 2. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย.
เบญญาภา หลวงราช. (2560). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความมีวินัยในตนเองของนักเรียนโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ประดิษฐ์ ป้องเขตร. (2556). การมีวินัยในตนเองที่ส่งผลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาในโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาการประถมศึกษาปราจีนบุรี เขต 2. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยบูรพา.
โรงเรียนสุเหร่าลำแขก. (2565). คู่มือนักเรียนโรงเรียนสุเหร่าลำแขก ปีการศึกษา 2565. กรุงเทพมหานคร: โรงเรียนสุเหร่าลำแขก.
วัลลภา วงศ์ศักดิรินทร์. (2559). พฤติกรรมของผู้ปกครองในการส่งเสริมการมีวินัยในตนเองแก่นักเรียนโรงเรียนสาธิต ในจังหวัดนครปฐม. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ศรีเรือน แก้วกังวาน. (2562). ทฤษฎีจิตวิทยาบุคลิกภาพ (รู้เรา รู้เขา). พิมพ์ครั้งที่ 18. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์หมอชาวบ้าน.
สราญจิต สงวนสัตย์. (2553). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการปรับตัวของนักเรียนวัยรุ่น จังหวัดนครปฐม. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
Best, J. W. & J. V. Kahn. (1993). Research in Education. Boston, M.A.: Allyn and Bacom.
Likert, Rensis. (1967). The Method of Constructing and Attitude Scale, Attitude Theory and Measurement. Fishbeic, Martin, Ed. New York: Wiley & Son.
