การสร้างชุดความรู้เรื่องการพัฒนาพฤติกรรมการเรียนรู้ของบุคคลตามจริต 6 ในพระไตรปิฎก
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาการพัฒนาพฤติกรรมการเรียนรู้ตามจริต 6 2) เพื่อสร้างชุดความรู้เรื่องการพัฒนาพฤติกรรมการเรียนรู้ของบุคคลตามจริต 6 3) เพื่อเสนอการสร้างชุดความรู้เรื่องการพัฒนาพฤติกรรมการเรียนรู้ของบุคคลตามจริต 6 ในพระไตรปิฎก เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพแบบภาคสนามโดยเก็บข้อมูลจากเอกสารและการสัมภาษณ์เชิงลึก ผู้ให้ข้อมูลสำคัญจำนวน 15 รูป/คน วิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1) การพัฒนาพฤติกรรมการเรียนรู้บุคคลตามจริต ๖ ในพระไตรปิฏก ประกอบด้วยคนจริตราคจริตมีลักษณะกำหนัดยินดีในกามารมณ์ คนโทสจริตมีนิสัยใจร้อนหงุดหงิดโกรธง่าย คนโมหจริตมีความประพฤติหนักไปทางเขลาขี้เกียจ คนสัทธาจริตมีนิสัยเชื่อง่ายโดยไม่พิจารณาด้วยเหตุผล คนพุทธิจริตมีลักษณะใช้ปัญญามีความฉลาดไหวพริบดี คนวิตกจริตมีความวิตกกังวลหวาดกลัวมีอารมณ์แปรปรวน 2) การสร้างชุดความรู้เรื่องการพัฒนาพฤติกรรมการเรียนรู้ของบุคคลตามจริต 6 ประกอบด้วยราคจริตเป็นคนมีแนวโน้มไปในทางกำหนัดยินดีในกามารมณ์ มีกรณีพระนันทะและพระเขมาเถรี โทสจริตเป็นคนมีความประพฤติที่มีพื้นนิสัยหนักไปในทางใจร้อนโกรธง่าย มีกรณีนายช่างแก้ว โมหจริตเป็นคนมีความประพฤติหนักเขลาไม่ค่อยชอบคิดมากและขี้เกียจ มีกรณีป่าทัณฑกี สัทธาจริตเป็นคนมีนิสัยเชื่อง่าย มีกรณีพระวักกลิเถระ พุทธิจริตเป็นคนชอบใช้ปัญญาเจ้าปัญญาเจ้าความคิดมีความฉลาด มีปฏิภาณไหวพริบ มีกรณีศึกษาบัณฑิตสามเณร วิตกจริตเป็นคนมีความวิตกกังวล ความหวาดกลัว มีกรณีศึกษานักขัตตชาดก และ 3) ชุดความรู้เรื่องการพัฒนาพฤติกรรมการเรียนรู้ของบุคคลตามจริต 6 ในพระไตรปิฎก ประกอบด้วยการพัฒนาพฤติกรรมการเรียนรู้ของบุคคลมีราคจริตควรเจริญอสุภะและกายคตาสติ บุคคลมีโทสจริตควรเจริญกสิณและพรหมวิหาร บุคคลมีโมหจริตควรเจริญอาณาปานสติ บุคคลศรัทธาจริตควรเจริญอนุสสติ 6 บุคคลพุทธิจริตควรเจริญมรณัสสติ อุปสมานุสสติ อาหาเรปฏิกูลสัญญา บุคคลมีวิตกจริตควรเจริญอานาปานสติ
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้นเพียงผู้เดียว และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ในการคัดเลือกบทความลงตีพิมพ์และจะแจ้งให้เจ้าของบทความทราบหลังจากผู้ประเมินบทความตรวจอ่านบทความแล้ว
ต้นฉบับที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นเสียแต่ว่าจะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยฯ เป็นลายลักษณ์อักษร
เอกสารอ้างอิง
พระธรรมปิฎก (ป. อ. ปยุตฺโต). (2543). พจนานุกรพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพุทธิพงศ์ ปภากโร (แร่ทอง). (2551). สภาพและปัญหาการจัดการเรียนรู้ตามแนวไตรสิกขาในโรงเรียนมัธยมศึกษา: กรณีศึกษา เฉพาะเขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระอุปติสสเถระ. (2541). วิมุตติมรรค. แปลโดย พระราชวรมุนี (ประยูร ธมฺมจิตฺโต) และคณะ, พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ศยาม.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ยุกตนันท์ หวานฉ่ำ. (2555). การบริหารสถานศึกษากับประสิทธิผลของโรงเรียนในอำเภอคลองหลวง สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปทุมธานี เขต 1. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
วิภาพรรณ พินลา. (2556). แนวทางการจัดการเรียนรู้วิชาสังคมศึกษา เพื่อพัฒนาทักษะการคิดอย่างมีวิจารณญาณสำหรับผู้เรียนในศตวรรษที่ 21. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยทักษิณ.
สำนักงานคณะกรรมการการประถมศึกษาแห่งชาติ. (2540). ประสิทธิภาพการบริหารโรงเรียนประถมศึกษา. กรุงเทพมหานคร: สามเจริญพานิช.
อารีย์ พรมมา. (2556). การส่งเสริมการเรียนรู้ด้วยตนเองของนักเรียนในโรงเรียนเคียวนำ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาการประถมศึกษาศรีสะเกษ เขต 2. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ.