การพัฒนารูปแบบสมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษาในการจัดการการเรียนรู้เชิงนวัตกรรมของครูวิชาชีพช่างอิเล็กทรอนิกส์ สถาบันการอาชีวศึกษากรุงเทพมหานคร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาและประเมินรูปแบบสมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษาในการจัดการการเรียนรู้เชิงนวัตกรรมของครูวิชาชีพช่างอิเล็กทรอนิกส์ สถาบันการอาชีวศึกษากรุงเทพมหานคร โดยการวิจัยมี 3 ขั้นตอน คือ ขั้นตอนที่ 1 การศึกษาสภาพปัจจุบัน สภาพที่พึงประสงค์ และความต้องการจำเป็นของสมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษาในการจัดการการเรียนรู้เชิงนวัตกรรมของครูวิชาชีพช่างอิเล็กทรอนิกส์ สถาบันการอาชีวศึกษากรุงเทพมหานคร ขั้นตอนที่ 2 การพัฒนารูปแบบสมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษาในการจัดการการเรียนรู้เชิงนวัตกรรมของครูวิชาชีพช่างอิเล็กทรอนิกส์ สถาบันการอาชีวศึกษากรุงเทพมหานคร ขั้นตอนที่ 3 ขั้นทดลองใช้และประเมินความเป็นไปได้และความเป็นประโยชน์ของรูปแบบฯ กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้บริหารสถาบันการอาชีวศึกษา ผู้บริหารสถานศึกษา ครู หัวหน้าแผนกวิชาช่างอิเล็กทรอนิกส์ของสถานศึกษาในสังกัดสถาบันการอาชีวศึกษากรุงเทพมหานคร จำนวนกลุ่มตัวอย่างได้จากการใช้ตารางของ Krejcie & Morgan และใช้วิธีสุ่มตัวอย่างแบบแบ่งชั้นภูมิได้ จำนวน 51 คน เครื่องมือวิจัย คือ แบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์ และแบบประเมิน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติพื้นฐาน และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพปัจจุบัน และความต้องการจำเป็นของสมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษาในการจัดการการเรียนรู้เชิงนวัตกรรมของครูวิชาชีพช่างอิเล็กทรอนิกส์ สถาบันการอาชีวศึกษากรุงเทพมหานคร โดยรวม มีการปฏิบัติอยู่ในระดับมาก 2) ผลการพัฒนารูปแบบฯ มี 2 องค์ประกอบ คือ องค์ประกอบที่ 1 สมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษาในการจัดการการเรียนรู้เชิงนวัตกรรมของครูวิชาชีพช่างอิเล็กทรอนิกส์ สถาบันการอาชีวศึกษากรุงเทพมหานคร มี 5 ด้าน ได้แก่ (1) สมรรถนะความเป็นผู้นำ (2) สมรรถนะการบริหารเชิงกลยุทธ์ (3) สมรรถนะการจัดการการเรียนรู้ (4) สมรรถนะการทำงานเป็นทีม (5) สมรรถนะคุณธรรม จริยธรรม และจรรยาบรรณองค์ประกอบที่ 2 กระบวนการการจัดการการเรียนรู้เชิงนวัตกรรมของครูวิชาชีพช่างอิเล็กทรอนิกส์ ได้แก่ POLCD 3) ผลการประเมินรูปแบบมีความเป็นไปได้และความเป็นประโยชน์โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้นเพียงผู้เดียว และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ในการคัดเลือกบทความลงตีพิมพ์และจะแจ้งให้เจ้าของบทความทราบหลังจากผู้ประเมินบทความตรวจอ่านบทความแล้ว
ต้นฉบับที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นเสียแต่ว่าจะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยฯ เป็นลายลักษณ์อักษร
เอกสารอ้างอิง
จิดาภา เร่งมีศรีสุข และคณะ. (2564). รูปแบบการพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมส่งเสริมศักยภาพครูไทยในศตวรรษที่ 21. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ. 5(11). 288-301.
ชลัท อุยถาวรยิ่ง. (2558). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมรูปแบบการสอนวิชาโครงการแบบมีส่วนร่วมของชุมชนโดยวิธีผสมผสาน. ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ.
ชวนพิศ สิทธิ์ธาดา. (2552). รูปแบบสมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐานที่มีประสิทธิผล. ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
นภาเดช บุญเชิดชู. (2553). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะของผู้บริหารโรงเรียนตามมาตรฐานวิชาชีพทางการศึกษา. ดุษฎีนิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
บุรีรักษ์ คุ้มกลาง. (2564). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะผู้บริหารมืออาชีพของผู้บริหารสถานศึกษาสังกัดกรุงเทพมหานคร. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ. 5(11). 244-54.
พระมหาญาณวัฒน์ ฐิตวฑฺฒโน และศุขภิญญา ศรีคำไทย. (2565). การบูรณาการหลักพุทธธรรมกับสมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษา. วารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์. 3(1). 70-77.
วิโรจน์ สารรัตนะ. (2556). กระบวนทัศน์ใหม่ทางการศึกษา กรณีทัศนะต่อการศึกษาศตวรรษที่ 21. กรุงเทพมหานคร: ทิพยวิสุทธิ์.
ศิลปกรณ์ จันทไชย (2553) สมรรถนะผู้บริหารโรงเรียนที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการบริหารโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาในจังหวัดนครพนม. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร. 2(4). 152-166.
สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. (2542). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542. กรุงเทพมหานคร: พริกหวานกราฟฟิค.
สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. (2551). กรอบทิศทางการพัฒนาการศึกษาในช่วงแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 10 (พ.ศ. 2550-2554) ที่สอดคล้องกับแผนการศึกษาแห่งชาติ (พ.ศ. 2554-2559). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement. 30(3). 607–610.
Spencer, L. M.; & Spencer, S. M. (1993). Competency at Work: Models for Superior Performance. New York: John Wiley & Sons.
