การพัฒนาวัดในยุคโลกาภิวัตน์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การพัฒนาวัดในยุคโลกาภิวัตน์นั้นเป็นการอาศัยความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกับปัจจัยหลายประการ โดยเฉพาะกับพุทธศาสนิกชนที่มีภูมิลำเนาที่อยู่อาศัยทั้งในและนอกพื้นที่ ซึ่งมีเจตนาร่วมกันในการพัฒนาวัดแล้วนำไปสู่ความเจริญรุ่งเรืองเพื่อประโยชน์ของวัด โดยการพัฒนาวัดในยุคโลกาภิวัตน์ ประกอบด้วย 4 หลักการ คือ 1) การพัฒนาวัตถุและจิตใจ 2) การพัฒนาตามหลักสะอาด สว่าง สงบ 3) การพัฒนาตามรูปแบบกิจกรรม 5 ส. (สะสาง สะดวก สะอาด สุขลักษณะ สร้างนิสัย) และ 4) การพัฒนาเป็นศูนย์กลางชุมชน เพื่อพัฒนาวัดเป็นการดูแลรักษาและการปรับปรุงวัดให้อยู่ในสภาพตามแนวทางพระพุทธศาสนาเพื่อเป็นศูนย์รวมศรัทธาความเลื่อมใสของสาธุชน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้นเพียงผู้เดียว และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ในการคัดเลือกบทความลงตีพิมพ์และจะแจ้งให้เจ้าของบทความทราบหลังจากผู้ประเมินบทความตรวจอ่านบทความแล้ว
ต้นฉบับที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นเสียแต่ว่าจะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยฯ เป็นลายลักษณ์อักษร
เอกสารอ้างอิง
กรมการศาสนา. (2553). พุทธศาสนาในการพัฒนาสังคมไทย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมชนสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
กองพุทธศาสนสถาน กรมการศาสนา. (2545). คู่มือการพัฒนาวัด อุทยานการศึกษาในวัด ลานวัด ลานใจลานกีฬา. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์การศาสนา.
คนึงนิตย์ จันทบุตร และสุบรรณ จันทบุตร. (2545). ความสำเร็จในการปฏิบัติภารกิจของวัดหนองป่าพง. รายงานการวิจัย. กรุงเทพมหานคร: พริกหวานกราฟฟิค.
ชยาภรณ์ ชื่นรุ่งโรจน์. (2535). วัดกับการท่องเที่ยว. จุลสารการท่องเที่ยว. 11(3). 47-48.
ฑิตยา สุวรรณชฏ. (2517). วิทยาศาสตร์สังคม. กรุงเทพมหานคร: สำนักวิจัยสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
ทินพันธุ์ นาคะตะ. (2533). การเมืองการบริหารไทย: ภาระของชาติ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์.
บุญศรี พานะจิตต์. (2544). วัดพัฒนา 44. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์การศาสนา.
พระครูนิวิฐธรรมขันธ์ (เจริญ มุนิจารี). (2552). วัดพัฒนา 52. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
พระครูพิมลธรรมภาณี (ดำเนิน อตฺถจารี). (2545). วัดพัฒนา 45. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์การศาสนา.
พระเทพปริยัติสุธี (อาทร อินฺทปญฺโญ). (2540). การคณะสงฆ์และการพระศาสนา. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธรรมปริยัติเวที (สุเทพ ผุสฺสธมฺโม). (2550). วัดพัฒนา 50. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
พระธรรมวรนายก (โอภาส นิรุตฺติเมธี). (2546). การพัฒนาวัดให้เป็นศูนย์กลางของชุมชน. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). (2553). บทบาทของพระสงฆ์ในสังคมปัจจุบัน. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาโพธิวงศาจารย์ (ทองดี สุรเตโช). (2546). พระสงฆ์กับการศึกษาไทยในบทบาทของสถาบันพระพุทธ ศาสนากับการจัดการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ.
พระราชวรมุนี (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). (2530). ทางสายกลางของการศึกษาไทย. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ยุวัฒน์ วุฒิเมธี. (2526). หลักการพัฒนาชุมชนและการพัฒนาชนบท. กรุงเทพมหานคร: ไทยอนุเคราะห์ไทย.
วิเชียร วิทยอุดม. (2554). ทฤษฎีองค์การ. กรุงเทพมหานคร: ธีรฟิล์ม.
วิทยากร เชียงกูล. (2527). การพัฒนาเศรษฐกิจสังคมไทย:บทวิเคราะห์. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ฉบับแรก.
สมเด็จพระมหารัชมังคลาจารย์ (ช่วง วรปญฺโญ). (2550). วัดพัฒนา 50. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
อมร รักษาสัตย์ และขัตติยา กรรณสูต. (2515). ทฤษฎีและแนวความคิดในการพัฒนาประเทศ. กรุงเทพมหานคร: ชุมชนสหกรณ์การขายและการซื้อแห่งประเทศไทย.
