รูปแบบการจัดการเรียนรู้ประติมากรรมทางพระพุทธศาสนาเถรวาทของวัดในกรุงเทพมหานคร
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเสนอรูปแบบการจัดการเรียนรู้ประติมากรรมทางพระพุทธศาสนาเถรวาทของวัดในกรุงเทพมหานคร เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ประกอบด้วยการวิจัยเชิงเอกสาร การสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 15 รูป/คน และการจัดสนทนากลุ่มผู้ทรงคุณวุฒิ 10 รูป/คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา สรุปผลการวิจัยพบว่า รูปแบบการจัดการเรียนรู้ประติมากรรมทางพระพุทธศาสนาเถรวาทของวัดในกรุงเทพมหานคร เป็นกระบวนการเรียนรู้ให้เข้าถึงหลักพระพุทธศาสนาและการเรียนรู้ประวัติศาสตร์ทางศิลปะที่มีความเชื่อมโยงกับศาสนาทำให้ผู้เรียนได้เกิดการเรียนรู้ได้อย่างเป็นสุข มีองค์ประกอบ 5 ส่วน ได้แก่ ส่วนที่ 1 หลักการ ส่วนที่ 2 วัตถุประสงค์ 1) เพื่อพัฒนาการเรียนรู้ประติมากรรมให้เกิดเป็นความรู้ ทักษะ และทัศนคติ ในเชิงวิเคราะห์และเชิงปฏิบัติของผู้เรียน 2) เพื่อกำหนดเป้าหมายและวัตถุประสงค์ ส่วนที่ 3 กระบวนการจัดการรูปแบบ 1) สาระการเรียนรู้ 2) กิจกรรมการจัดการเรียนรู้และแหล่งการเรียน 3) บูรณาการหลักพระพุทธศาสนา 4) กระบวนการตัดสินใจ ส่วนที่ 4 การนำรูปแบบไปใช้ 1) ควรทำความเข้าใจในขั้นตอนการนำไปใช้ 2) ควรสร้างชุดการเรียนรู้ 3) ผู้รับการพัฒนาจะต้องสามารถจัดเวลาในการพัฒนา 4) การจัดการเรียนรู้ประติมากรรมทางพระพุทธศาสนา และส่วนที่ 5 การประเมินผล 1) ขั้นการประเมินรูปแบบ 2) ขั้นการปรับปรุงรูปแบบ
Article Details
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้นเพียงผู้เดียว และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ในการคัดเลือกบทความลงตีพิมพ์และจะแจ้งให้เจ้าของบทความทราบหลังจากผู้ประเมินบทความตรวจอ่านบทความแล้ว
ต้นฉบับที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นเสียแต่ว่าจะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยฯ เป็นลายลักษณ์อักษร
เอกสารอ้างอิง
กรมศิลปากร. (2545). พระพุทธรูปสำคัญ. กรุงเทพมหานคร: กรมศิลปากร.
กุลชาดา โตโภชนพันธุ์, มยุรี ขวบสันเทียะ และสุทธิยา ปิ่นมณี. (2551). การสร้างแหล่งเรียนรู้บนเครือข่ายอินเทอร์เน็ต: การหล่อพระ จังหวัดพิษณุโลก. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ชวนคิด มะเสนะ. (2554). รูปแบบการจัดการศึกษาปฐมวัยที่สอดคล้องกับการพัฒนาสมอง. ดุษฎีนิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี.
โชติ กัลยาณมิตร. (2539). สถาปัตยกรรมแบบไทยเดิม. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ปราโมทย์ เบญจกาญจน์ และคณะ. (2548). รูปแบบการพัฒนาพฤติกรรมภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. รายงานวิจัย. กระทรวงศึกษาธิการ.
สมชาย วรกิจเกษมสกุล. (2553). ระเบียบวิธีการวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์และสังคมศาสตร์. อุดรธานี: คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี.
สุเชษฐ์ สมิตินันทน์. (2517). พุทธศิลป์ในประเทศไทย. วารสารรามคำแหง. 1(1). 102-105.