รูปแบบการจัดการเรียนรู้ประติมากรรมทางพระพุทธศาสนาเถรวาทของวัดในกรุงเทพมหานคร

Main Article Content

พระครูวิทูรสุนทรกิจ (ชาญณรงค์ ติกฺขญาโณ)
สิน งามประโคน
สมศักดิ์ บุญปู่

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเสนอรูปแบบการจัดการเรียนรู้ประติมากรรมทางพระพุทธศาสนาเถรวาทของวัดในกรุงเทพมหานคร เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ประกอบด้วยการวิจัยเชิงเอกสาร การสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 15 รูป/คน และการจัดสนทนากลุ่มผู้ทรงคุณวุฒิ 10 รูป/คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา สรุปผลการวิจัยพบว่า รูปแบบการจัดการเรียนรู้ประติมากรรมทางพระพุทธศาสนาเถรวาทของวัดในกรุงเทพมหานคร เป็นกระบวนการเรียนรู้ให้เข้าถึงหลักพระพุทธศาสนาและการเรียนรู้ประวัติศาสตร์ทางศิลปะที่มีความเชื่อมโยงกับศาสนาทำให้ผู้เรียนได้เกิดการเรียนรู้ได้อย่างเป็นสุข มีองค์ประกอบ 5 ส่วน ได้แก่ ส่วนที่ 1 หลักการ ส่วนที่ 2 วัตถุประสงค์ 1) เพื่อพัฒนาการเรียนรู้ประติมากรรมให้เกิดเป็นความรู้ ทักษะ และทัศนคติ ในเชิงวิเคราะห์และเชิงปฏิบัติของผู้เรียน 2) เพื่อกำหนดเป้าหมายและวัตถุประสงค์ ส่วนที่ 3 กระบวนการจัดการรูปแบบ 1) สาระการเรียนรู้ 2) กิจกรรมการจัดการเรียนรู้และแหล่งการเรียน 3) บูรณาการหลักพระพุทธศาสนา 4) กระบวนการตัดสินใจ ส่วนที่ 4 การนำรูปแบบไปใช้ 1) ควรทำความเข้าใจในขั้นตอนการนำไปใช้ 2) ควรสร้างชุดการเรียนรู้ 3) ผู้รับการพัฒนาจะต้องสามารถจัดเวลาในการพัฒนา 4) การจัดการเรียนรู้ประติมากรรมทางพระพุทธศาสนา และส่วนที่ 5 การประเมินผล 1) ขั้นการประเมินรูปแบบ 2) ขั้นการปรับปรุงรูปแบบ

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
(ชาญณรงค์ ติกฺขญาโณ) พ., งามประโคน ส., & บุญปู่ ส. (2021). รูปแบบการจัดการเรียนรู้ประติมากรรมทางพระพุทธศาสนาเถรวาทของวัดในกรุงเทพมหานคร. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 8(3), 236–246. สืบค้น จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/EDMCU/article/view/253469
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กรมศิลปากร. (2545). พระพุทธรูปสำคัญ. กรุงเทพมหานคร: กรมศิลปากร.

กุลชาดา โตโภชนพันธุ์, มยุรี ขวบสันเทียะ และสุทธิยา ปิ่นมณี. (2551). การสร้างแหล่งเรียนรู้บนเครือข่ายอินเทอร์เน็ต: การหล่อพระ จังหวัดพิษณุโลก. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยนเรศวร.

ชวนคิด มะเสนะ. (2554). รูปแบบการจัดการศึกษาปฐมวัยที่สอดคล้องกับการพัฒนาสมอง. ดุษฎีนิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี.

โชติ กัลยาณมิตร. (2539). สถาปัตยกรรมแบบไทยเดิม. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ปราโมทย์ เบญจกาญจน์ และคณะ. (2548). รูปแบบการพัฒนาพฤติกรรมภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. รายงานวิจัย. กระทรวงศึกษาธิการ.

สมชาย วรกิจเกษมสกุล. (2553). ระเบียบวิธีการวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์และสังคมศาสตร์. อุดรธานี: คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี.

สุเชษฐ์ สมิตินันทน์. (2517). พุทธศิลป์ในประเทศไทย. วารสารรามคำแหง. 1(1). 102-105.