รูปแบบการจัดการเรียนรู้เพื่อสร้างศาสนทายาทสำหรับคณะสงฆ์ไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเสนอรูปแบบการจัดการเรียนรู้เพื่อสร้างศาสนทายาทสำหรับคณะสงฆ์ไทย เป็นการวิจัยแบบผสานวิธี โดยมีขั้นตอนการวิจัย 3 ขั้นตอน ได้แก่ ขั้นตอนที่ 1 เพื่อศึกษาสภาพการจัดการเรียนรู้เพื่อสร้างศาสนทายาทของคณะสงฆ์ไทย ด้วยการสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 10 รูป ด้วยการเลือกเจาะจง ขั้นตอนที่ 2 สร้างรูปแบบการจัดการเรียนรู้เพื่อสร้างศาสนทายาทของคณะสงฆ์ไทย สนทนากลุ่มผู้ทรงคุณวุฒิที่ 17 รูป/คน ด้วยการเลือกเจาะจง ขั้นตอนที่ 3 เสนอรูปแบบการจัดการเรียนรู้เพื่อสร้างศาสนทายาทของคณะสงฆ์ไทย ใช้แจกแบบประเมินรูปแบบพระภิกษุสามเณร 200 รูป วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติ ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สรุปผลการวิจัยพบว่า รูปแบบการจัดการเรียนรู้เพื่อสร้างศาสนทายาทสำหรับคณะสงฆ์ไทย ประกอบด้วย 3 ส่วน ได้แก่ ส่วนที่ 1 ส่วนนำ 1) หลักการ 2) วัตถุประสงค์ 3) บริบทความพร้อมของสำนักเรียน ส่วนที่ 2 กระบวนการจัดการเรียนรู้ 1) วิธีการจัดการเรียนรู้ 2) การดำเนินการ 3) กิจกรรมส่งเสริมการเรียนรู้ 4) หลักธรรมเพื่อการพัฒนามนุษย์และคุณลักษณะที่บังเกิดขึ้น และส่วนที่ 3 การนำกระบวนการไปปฏิบัติการจริง 1) ขั้นการเตรียมการจัดการเรียนรู้ 2) ขั้นการดำเนินการจัดการเรียนรู้ และ 3) ขั้นการประเมินผลการจัดการเรียนรู้
Article Details
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้นเพียงผู้เดียว และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ในการคัดเลือกบทความลงตีพิมพ์และจะแจ้งให้เจ้าของบทความทราบหลังจากผู้ประเมินบทความตรวจอ่านบทความแล้ว
ต้นฉบับที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นเสียแต่ว่าจะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยฯ เป็นลายลักษณ์อักษร
เอกสารอ้างอิง
คณะกรรมการประสานงานแผนยุทธศาสตร์ในการปฏิรูปกิจการพระพุทธศาสนา. (2560). การขับเคลื่อนแผนยุทธศาสตร์การปฏิรูปกิจการพระพุทธศาสนา. แหล่งที่มา http://www.buddhism4.com/web/index.php/9-1/4-2017-10-21-19-13-40. สืบค้นเมื่อ 1 มิ.ย. 2562
นพรัตน์ เบญจวัฒนานันท์. (2550). การศึกษาภาษาบาลี. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
บัญชายุทธ นาคมุจลินท์ และคณะ. (2557). แนวทางการพัฒนาศาสนทายาทที่พึงประสงค์ในพระพุทธศาสนา. วารสารบัณฑิตศึกษา มนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์. 3(1). 137-156.
พรชุลี อาชวอำรุง และคณะ. (2545). รูปแบบการจัดการศึกษาและการเผยแผ่ศาสนธรรมของวัดในพระพุทธศาสนา : กรณีศึกษาวัดสุทธิวารี อำเภอเมือง จังหวัดจันทบุรี. รายงานการวิจัย. สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ สำนักนายกรัฐมนตรี.
พระปลัดสัมฤทธิ์ เทวธมฺโม (เปจิตตัง). (2553). รวมบทความวิชาการโครงการสัมมนาวิชาการใน ผลงานวิจัยและวิทยานิพนธ์ดีเด่น. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตโต). (2554). สยามสามไตร. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ธรรมสภา.
พระพิจิตรธรรมพาที (ชัยวัฒน์ ธมฺมวฑฺฒโน). (2544). นักเทศนายุคโลกาภิวัตน์. กรุงเทพมหานคร: เลี่ยงเชียง.
พระมหาวิเชียร ตุ่นแก้ว. (2548). สภาพและปัญหาการจัดการศึกษาในโรงเรียนพระปริยัติแผนกธรรม กรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร.
มหาวิทยาลัยจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกฉบับภาษาไทย ฉบับจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). แผนการศึกษาแหล่งชาติ พ.ศ. 2560-2579. กรุงเทพมหานคร: พริกหวานกราฟฟิค.
