รูปแบบการบริหารจัดงานเทศน์มหาชาติ
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเสนอรูปแบบการบริหารจัดงานเทศน์มหาชาติ เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยมีขั้นตอนการวิจัย 3 ขั้นตอน ได้แก่ ขั้นตอนที่ 1 ศึกษาสภาพการบริหารจัดงานเทศน์มหาชาติ ด้วยการศึกษาเอกสารและการสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 5 รูป/คน ขั้นตอนที่ 2 พัฒนารูปแบบ ด้วยการศึกษาเอกสารและการสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 5 รูป/คน ขั้นตอนที่ 3 เสนอรูปแบบ ด้วยการจัดสนทนากลุ่มผู้ทรงคุณวุฒิ 9 รูป/คน วิเคราะห์ข้อมูลทั้งหมดด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า รูปแบบการบริหารจัดงานเทศน์มหาชาติมี 4 ส่วน คือ ส่วนที่ 1 ส่วนนำ ได้แก่ สภาพแวดล้อม หลักการ วัตถุประสงค์ ส่วนที่ 2 ตัวแบบ ประกอบด้วย การปฏิบัติตามกระบวนการที่วางแผนเอาไว้เพื่อการบรรลุวัตถุประสงค์ของรูปแบบที่กำหนดไว้ ซึ่งประกอบด้วย องค์ประกอบของการบริหาร องค์ประกอบของการจัดการ ลักษณะของการจัดการที่ดี ขั้นตอนการจัดการ โครงการเฉลิมพระเกียรติ ส่วนที่ 3 ขั้นตอนการนำไปใช้ ประกอบด้วย โครงสร้าง การตัดสินใจ แนวทางการประเมิน และ ส่วนที่ 4 เงื่อนไขความสำเร็จโดยการจัดงานเทศน์มหาชาตินั้นจะต้องอาศัยความร่วมแรง ร่วมมือ ร่วมใจ ร่วมคิด ร่วมทำกันของแต่ละแห่งเพื่อให้การบริหารจัดงานเทศน์มหาชาติเป็นไปด้วยความเรียบร้อยและบรรลุวัตถุประสงค์ของการจัดงาน
Article Details
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้นเพียงผู้เดียว และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ในการคัดเลือกบทความลงตีพิมพ์และจะแจ้งให้เจ้าของบทความทราบหลังจากผู้ประเมินบทความตรวจอ่านบทความแล้ว
ต้นฉบับที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นเสียแต่ว่าจะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยฯ เป็นลายลักษณ์อักษร
เอกสารอ้างอิง
กรมการศาสนา กระทรวงวัฒนธรรม. (2558). องค์ความรู้เรื่องการเทศน์มหาชาติเวสสันดรชาดก. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
ธัญญาภรณ์ ภู่ทอง. (2544). ศึกษาวิเคราะห์มหาชาติกลอนสวด ฉบับวัดกลางวรวิหาร จังหวัดสมุทรปราการ. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
พระครูภัทรธรรมคุณ (อำนาจ อติภทฺโท). (2558). กระบวนการะสื่อสารการพัฒนาจิตใจผู้เข้ารับการอบรมของสำนักธรรมปฏิบัติ. ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.
พระครูวินัยธรมานพ ปาละพันธ์. (2549). รูปแบบ เนื้อหา และวิธีการเทศน์มหาชาติในยุคปัจจุบัน. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี.
พระธรรมโกศาจารย์ (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2553). บริหารองค์กรแนวพุทธเลือกธรรมะให้ตรงกับปัญหาฝ่าวิกฤต. กรุงเทพมหานคร: หนังสือพิมพ์ประชาชาติธุรกิจ.
มหาวิทยาลัยจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกฉบับภาษาไทย ฉบับจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลกรณราชวิทยาลัย.
ลัลลนา ศิริเจริญ. (2516). คุณค่าของชาดกเพื่อใช้ในการสอนวรรณคดีไทย. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วชิราภรณ์ พฤกษ์สุกาญจน์. (2543). ลักษณะเด่นทางวรรณศิลป์ในร่ายยาวมหาเวสสันดรชาดก. วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ. (2460). มหาชาติคำหลวง. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี. (2524). ทศบารมีในพุทธศาสนาเถรวาท. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมพงษ์ เกษมสิน. (2525). การบริงานบุคคลแผนใหม่. กรุงเทพมหานคร: ไทยวัฒนาพานิช.
สมหมาย เปรมจิตต์. (2544). มหาเวสสันดรชาดก: วิเคราะห์ทางสังคมและวัฒนธรรม. เชียงใหม่: มิ่งเมือง.