รูปแบบการบริหารจัดงานเทศน์มหาชาติ

Main Article Content

พระครูพิมลธรรมภาณ (มานพ กนฺตสีโล)
สมศักดิ์ บุญปู่
พระมหาญาณวัฒน์ ฐิตวฑฺฒโน

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเสนอรูปแบบการบริหารจัดงานเทศน์มหาชาติ เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยมีขั้นตอนการวิจัย 3 ขั้นตอน ได้แก่ ขั้นตอนที่ 1 ศึกษาสภาพการบริหารจัดงานเทศน์มหาชาติ ด้วยการศึกษาเอกสารและการสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 5 รูป/คน ขั้นตอนที่ 2 พัฒนารูปแบบ ด้วยการศึกษาเอกสารและการสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 5 รูป/คน ขั้นตอนที่ 3 เสนอรูปแบบ ด้วยการจัดสนทนากลุ่มผู้ทรงคุณวุฒิ 9 รูป/คน วิเคราะห์ข้อมูลทั้งหมดด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า รูปแบบการบริหารจัดงานเทศน์มหาชาติมี 4 ส่วน คือ ส่วนที่ 1 ส่วนนำ ได้แก่ สภาพแวดล้อม หลักการ วัตถุประสงค์ ส่วนที่ 2  ตัวแบบ ประกอบด้วย การปฏิบัติตามกระบวนการที่วางแผนเอาไว้เพื่อการบรรลุวัตถุประสงค์ของรูปแบบที่กำหนดไว้ ซึ่งประกอบด้วย องค์ประกอบของการบริหาร องค์ประกอบของการจัดการ ลักษณะของการจัดการที่ดี ขั้นตอนการจัดการ โครงการเฉลิมพระเกียรติ ส่วนที่ 3 ขั้นตอนการนำไปใช้ ประกอบด้วย โครงสร้าง การตัดสินใจ แนวทางการประเมิน และ ส่วนที่ 4 เงื่อนไขความสำเร็จโดยการจัดงานเทศน์มหาชาตินั้นจะต้องอาศัยความร่วมแรง ร่วมมือ ร่วมใจ ร่วมคิด ร่วมทำกันของแต่ละแห่งเพื่อให้การบริหารจัดงานเทศน์มหาชาติเป็นไปด้วยความเรียบร้อยและบรรลุวัตถุประสงค์ของการจัดงาน

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
(มานพ กนฺตสีโล) พ., บุญปู่ ส., & ฐิตวฑฺฒโน พ. (2021). รูปแบบการบริหารจัดงานเทศน์มหาชาติ. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 8(1), 1–13. สืบค้น จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/EDMCU/article/view/246783
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กรมการศาสนา กระทรวงวัฒนธรรม. (2558). องค์ความรู้เรื่องการเทศน์มหาชาติเวสสันดรชาดก. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.

ธัญญาภรณ์ ภู่ทอง. (2544). ศึกษาวิเคราะห์มหาชาติกลอนสวด ฉบับวัดกลางวรวิหาร จังหวัดสมุทรปราการ. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

พระครูภัทรธรรมคุณ (อำนาจ อติภทฺโท). (2558). กระบวนการะสื่อสารการพัฒนาจิตใจผู้เข้ารับการอบรมของสำนักธรรมปฏิบัติ. ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.

พระครูวินัยธรมานพ ปาละพันธ์. (2549). รูปแบบ เนื้อหา และวิธีการเทศน์มหาชาติในยุคปัจจุบัน. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี.

พระธรรมโกศาจารย์ (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2553). บริหารองค์กรแนวพุทธเลือกธรรมะให้ตรงกับปัญหาฝ่าวิกฤต. กรุงเทพมหานคร: หนังสือพิมพ์ประชาชาติธุรกิจ.

มหาวิทยาลัยจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกฉบับภาษาไทย ฉบับจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลกรณราชวิทยาลัย.

ลัลลนา ศิริเจริญ. (2516). คุณค่าของชาดกเพื่อใช้ในการสอนวรรณคดีไทย. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

วชิราภรณ์ พฤกษ์สุกาญจน์. (2543). ลักษณะเด่นทางวรรณศิลป์ในร่ายยาวมหาเวสสันดรชาดก. วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ. (2460). มหาชาติคำหลวง. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.

สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี. (2524). ทศบารมีในพุทธศาสนาเถรวาท. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สมพงษ์ เกษมสิน. (2525). การบริงานบุคคลแผนใหม่. กรุงเทพมหานคร: ไทยวัฒนาพานิช.

สมหมาย เปรมจิตต์. (2544). มหาเวสสันดรชาดก: วิเคราะห์ทางสังคมและวัฒนธรรม. เชียงใหม่: มิ่งเมือง.