รูปแบบการฝึกอบรมพระนวกะ สำหรับวัดในประเทศไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเสนอรูปแบบการฝึกอบรมพระนวกะ สำหรับวัดในประเทศไทย เป็นการวิจัยแบบผสานวิธี โดยมีขั้นตอนการวิจัยเป็น 3 ขั้นตอน คือ 1) ศึกษาสภาพปัจจุบันและปัญหาการฝึกอบรมพระนวกะ ด้วยการศึกษาเอกสาร และสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 5 รูป 2) พัฒนารูปแบบ ด้วยการสนทนากลุ่มผู้ทรงคุณวุฒิ 9 รูป/คน 3) เสนอรูปแบบ ใช้แบบประเมินรูปแบบกับกลุ่มตัวอย่าง 397 รูป มีสถิติที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า รูปแบบการฝึกอบรมพระนวกะ สำหรับวัดในประเทศไทย ประกอบด้วย 3 ส่วน คือ ส่วนที่ 1 ส่วนบทนำ ประกอบด้วย หลักการ วัตถุประสงค์ และบริบทของวัดฝึกอบรมพระนวกะ ส่วนที่ 2 แนวทางการจัดการฝึกอบรมพระนวกะ ประกอบด้วย 1) องค์ประกอบของการฝึกอบรม 5 ด้าน คือ (1) ด้านบุคลากร คือ พระอาจารย์/วิทยากร พระพี่เลี้ยง และผู้เข้ารับการฝึกอบรม (2) ด้านทรัพยากร คือ สถานที่และเวลา (3) ด้านหลักสูตรและกิจกรรม (4) ด้านงบประมาณ (5) ด้านการจัดการและบริหารโครงการอบรม และ 2) ขั้นตอนการจัดกิจกรรมฝึกอบรม คือ การเตรียมการ การดำเนินการและการประเมินผล และส่วนที่ 3 ส่วนเงื่อนไขการนำรูปแบบไปใช้ โดยสรุปองค์ความรู้การวิจัย คือ POE-PRCBM
Article Details
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้นเพียงผู้เดียว และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ในการคัดเลือกบทความลงตีพิมพ์และจะแจ้งให้เจ้าของบทความทราบหลังจากผู้ประเมินบทความตรวจอ่านบทความแล้ว
ต้นฉบับที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นเสียแต่ว่าจะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยฯ เป็นลายลักษณ์อักษร
เอกสารอ้างอิง
ชาญณรงค์ บุญหนุน. (2554). การลดจำนวนของพระสงฆ์และผลกระทบต่อพระพุทธศาสนาในอนาคต. วารสารพุทธศาสน์ศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. 18(3). 7-24.
ทิศนา แขมมณี. (2545). รูปแบบการเรียนการสอน: ทางเลือกที่หลากหลาย. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ไทยพับลิก้า. (2013). สถิติชี้จำนวนวัดเพิ่มขึ้นปีละ 300 วัด! ยุครุ่งเรืองของศาสนาแล้วจริงหรือ. แหล่งที่มา https://thaipublica.org/2013/12/monastery-institution-2/ สืบค้นเมื่อ 3 ม.ค. 2562.
พระปราโมทย์ วาทโกวิโท และพระมหาหรรษา ธมฺมหาโส. (2562). รูปแบบการพัฒนาวิทยากรต้นแบบสันติภาพโดยพุทธสันติวิธี. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร. 7 ฉบับเพิ่มเติม. S253-S265.
พระมหากิตติพัฒน์ ศรีนาค. (2550). แนวโน้มวิกฤตพระสงฆ์ศาสนทายาทเนื่องด้วยการบวชในสังคมไทยปัจจุบัน ศึกษาเฉพาะกรณีการบวชระยะสั้นของพระสงฆ์ในกรุงเทพมหานครและจังหวัดราชบุรี. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหิดล.
พระมหาเกรียงไกร เกริกชัยวัน. (2554). กระบวนการคัดเลือกและวิธีการฝึกอบรมพระอุปัชฌาย์ของคณะสงฆ์ไทย. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
พระมหาไกรวรรณ์ ชินทตฺติโย และคณะ .(2562). การวิจัยและพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมพระวิทยากรกระบวนธรรม. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร. 7 ฉบับเพิ่มเติม. S281-S297.
พระมหาปฐวีศักดิ์ ร่มโพธิ์ธารทอง. (2554). พระนวกะ: การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมเพื่อสืบสานพระพุทธศาสนาในกรุงเทพมหานคร. ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
พระมหาภานุวัฒน์ ลุใจคำ และปริญญภาษ สีทอง. (2563). การพัฒนาหลักสูตรเตรียมความพร้อมเพื่อเป็นพระธรรมทูตสำหรับสามเณร. วารสารวิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง. 9(1). 10-20.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. กรุงเทพมหานคร: นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์.
สิริกาญจน์ ธนวุฒิพรพินิต ณรงค์ พิมสาร และบังอร โกศลปริญญานันท์. (2563). หลักสูตรฝึกอบรมการประกันคุณภาพการศึกษาภายนอก ระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. 7(1). 121-131.
