ADMINISTRATIVE MODEL OF MAHAJATAKA SERMON CEREMONY

Main Article Content

PhrakruPimondhammapan (Manop Kuntasilo)
Somsak Boonpoo
PhramahaYannawat Thitavaddhano

Abstract

This research paper aimed to propose administrative model of Mahajataka sermon ceremony. Qualitative research with 3 steps was designed which were: Step 1: study the state of the Mahajataka sermon management, Step 2: develop the model through document study and interview with 5 key informants, Step 3: propose a model by using focus group discussion with 9 experts. Data were analyzed by content analysis. Results found that administrative model of Mahajataka sermon ceremony had 4 parts consisted of the first part of introduction, namely the environment, principles, objectives. Part 2 was the model consisted of the implementation of the process that have a plan for achieving the objectives of the defined format which consisted of administrative elements, management elements, good characteristics management, and procedures management of the commemoration project. Part 3: The implementation process consisted of a decision-making, structure, an assessment approach, and Part 4: Conditions for success by organizing the Mahajataka sermon ceremony that must rely on cooperation, collaborative working and joint ideas of each location in order for the administration of the Mahajataka sermon ceremony to achieve the objectives of the event.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
(Manop Kuntasilo), P., Boonpoo, S., & Thitavaddhano, P. (2021). ADMINISTRATIVE MODEL OF MAHAJATAKA SERMON CEREMONY. Journal of Educational Review Faculty of Education in MCU, 8(1), 1-13. Retrieved from https://so02.tci-thaijo.org/index.php/EDMCU/article/view/246783
Section
Research Article

References

กรมการศาสนา กระทรวงวัฒนธรรม. (2558). องค์ความรู้เรื่องการเทศน์มหาชาติเวสสันดรชาดก. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
ธัญญาภรณ์ ภู่ทอง. (2544). ศึกษาวิเคราะห์มหาชาติกลอนสวด ฉบับวัดกลางวรวิหาร จังหวัดสมุทรปราการ. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
พระครูภัทรธรรมคุณ (อำนาจ อติภทฺโท). (2558). กระบวนการะสื่อสารการพัฒนาจิตใจผู้เข้ารับการอบรมของสำนักธรรมปฏิบัติ. ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.
พระครูวินัยธรมานพ ปาละพันธ์. (2549). รูปแบบ เนื้อหา และวิธีการเทศน์มหาชาติในยุคปัจจุบัน. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี.
พระธรรมโกศาจารย์ (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2553). บริหารองค์กรแนวพุทธเลือกธรรมะให้ตรงกับปัญหาฝ่าวิกฤต. กรุงเทพมหานคร: หนังสือพิมพ์ประชาชาติธุรกิจ.
มหาวิทยาลัยจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกฉบับภาษาไทย ฉบับจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลกรณราชวิทยาลัย.
ลัลลนา ศิริเจริญ. (2516). คุณค่าของชาดกเพื่อใช้ในการสอนวรรณคดีไทย. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วชิราภรณ์ พฤกษ์สุกาญจน์. (2543). ลักษณะเด่นทางวรรณศิลป์ในร่ายยาวมหาเวสสันดรชาดก. วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ. (2460). มหาชาติคำหลวง. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี. (2524). ทศบารมีในพุทธศาสนาเถรวาท. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมพงษ์ เกษมสิน. (2525). การบริงานบุคคลแผนใหม่. กรุงเทพมหานคร: ไทยวัฒนาพานิช.
สมหมาย เปรมจิตต์. (2544). มหาเวสสันดรชาดก: วิเคราะห์ทางสังคมและวัฒนธรรม. เชียงใหม่: มิ่งเมือง.