The Development of a Local Curriculum on Inheriting Folk Weaving Wisdom for Early Childhood
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research were to study the current situation and the need for local curriculum development, to study the local wisdom of indigenous weaving. curriculum development and evaluating the use of local curriculum for the inheritance of local weaving wisdom for early childhood children. This research is a Research and Development (R & D) divided into 4 phases as follows: 1) to study the current situation, the need for local curriculum development by 13 informants, namely school administrators, acting deputy director and early childhood teacher, head of academic department, parents, school committee, village scholars; 2) to study local wisdom about local weaving. There were 15 informants includes knowledgeable local sages; 3) to create, develop, and improve the local curriculum in order to inherit local weaving wisdom for early childhood children from 5 qualified experts, including experts with knowledge, curriculum and teaching abilities, early childhood education, education; 4) to evaluate the use of local curriculum to inherit local weaving wisdom for early childhood children. The target group is early 10 childhood children aged 5-6 years, studying in Kindergarten 3, semester 1, Academic Year 2022, Ban Tham Charoen School, So Phisai District, Bueng Kan Province. The tools used in this research were interview, questionnaire, and assessment form. The data were analyzed and presented using a descriptive method, analyzing percentage (%) and statistical values, mean ( ), standard deviation (S.D.).
The results of the research were as follows: 1) the current situation and the need for local curriculum development required the development of a local curriculum in order to inherit local weaving wisdom due to the context of Phu Thai villages where weaving has been passed down for a long time from generation to generation that can be used to create content that is suitable for the learners; 2) Ban Tham Charoen community is Phu Thai, the largest ethnic group who migrated from Sakon Nakhon Province, Wanon Niwat District, Song Dao District, and another part has migrated from Kuchinarai District, Kalasin Province. In order to settle in a new settlement at Ban Hin Non, he has brought arts and culture way of life the dress that shows the identity of the Phu Tai tribe. Beliefs that bring marigold flowers to monks to weave into local fabrics for gardening in daily life; 3) Local curriculum for the inheritance of local weaving wisdom as a whole had an average of 4.80, in a very good quality level. Appropriate, indicating that it is a applicable local curriculum and experience plan. Overall, the average value was 4.80, in a very good quality level, appropriate. This indicates that it is an experience plan that can be used.; 4) Evaluation of the use of local curriculum for the inheritance of local weaving wisdom for early childhood children. It was found that after using the local curriculum, the percentage of the target group was early childhood children (%) after the training was 87.67 and higher than before using local courses is 60.50.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). หลักสูตรการศึกษาปฐมวัยพุทธศักราช 2560. กรุงเทพฯ: ชุมชนสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
กระทรวงวัฒนธรรม. (2557). แนวโน้มนโยบายรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม. ค้นเมื่อ 22 มีนาคม 2561, จากhttps://www.ocac.go.th/document/information/information_2716.pdf
กิตติกรณ์ นพอุดมพันธุ์. (2550). หัตถกรรมผ้าทอพื้นบ้าน: กรณีศึกษาหัตถกรรมผ้าทอกลุ่มหนึ่งตำบล หนึ่งผลิตภัณฑ์ในเขตจังหวัดสุพรรณบุรี. กรุงเทพฯ: คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
กุลยา ตันติผลาชีวะ. (2542). การเลี้ยงดูเด็กก่อนวัยเรียน: 3-5 ขวบ. กรุงเทพฯ: โชติสุข.
ชนากานต์ แสนใส. (2550). การพัฒนาหลักสูตรปฐมวัยศึกษาโดยใช้ภูมิปัญญาท้องถิ่นจังหวัดตาก. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาหลักสูตรและการสอน มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ชัยวัฒน์ สุทธิรัตน์. (2557). การพัฒนาหลักสูตรทฤษฎีสู่การปฏิบัติ. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: วีพรินท์ 1991.
ชรินทร์ มั่นคั่ง. (2561). องค์ความรู้หลักสูตรและการสอนสังคมศึกษา. กรุงเทพฯ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชลาธิป สมาหิโต. (2553). คู่มือการจัดการอบรมเชิงปฏิบัติการเพิ่มพูนศักยภาพศึกษานิเทศก์และครูปฐมวัย. [มปป.]: สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี.
ณัฐธิดา ดวงแก้ว. (2565). การพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นโดยใช้แหล่งเรียนรู้ในท้องถิ่นเพื่อส่งเสริมทักษะชีวิตและอาชีพในศตวรรษที่ 21. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์. 17(2), 129-143.
ธนพรรณ เพชรเศษ และเคณะ. (2562). การจัดการเรียนรู้แบบบูรณาการผสมผสานกับภูมิปัญญาท้องถิ่นเพื่อพัฒนาความคิดสร้างสรรค์ของเด็กปฐมวัยกลุ่มชาติพันธุ์ลาวครั่ง อำเภอด่านช้าง จังหวัดสุพรรณบุรี. สุพรรณบุรี: มหาวิทยาลัยสวนดุสิต.
ธีรพร อเนกศิลป์. (2545). การพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นระดับปฐมวัยศึกษาจังหวัดสระแก้ว. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาหลักสูตรและการสอน มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมธิราช
นฤมล เนียมหอม. (2558). เปิดสถานการณ์ของเด็กปฐมวัย มุ่งติดตั้งแต่วัยอนุบาล. ค้นเมื่อ 5 เมษายน 2564, จาก https://www.thaihealth.or.th/เปิดสถานการณ์เด็กปฐมวั/
เนาวมาศ นามเมือง. (2561). การพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นเรื่องผ้าทอกระเหรี่ยงเพื่อพัฒนผลิตภัณฑ์ผ้าทอวิถีเขียวโรงเรียนแม่ตื่นวิทยาคม จังหวัดเชียงใหม่. วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการศึกษา มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ไพฑูรย์ สิลลารัตน์. (2554). CCPR กรอบคิดแนวใหม่ทางการศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มะลิวรรณ ศรีพันธ์. (2553). การพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นเรื่องการทอผ้าฝ้ายย้อมโคลนกลุ่มสาระการเรียนรู้การงานอาชีพและเทคโนโลยีสำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6: การวิจัยแบบผสมผสาน. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการวิจัยการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
รุ่ง แก้วแดง. (2561). 13 ปี มาตรฐานการศึกษาปฐมวัย..สถานการณ์ยังวิกฤต. ค้นเมื่อ 5 เมษายน 2564, จาก https://www.kroobannok.com/83892#google_vignette
วิภาพรรณ พินลา. (2560). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ท้องถิ่นศึกษาเพื่อส่งเสริมพฤติกรรมการอนุรักษ์ภูมิปัญญาท้องถิ่นสำหรับนิสิตปริญญาตรี. วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ศศิลักษณ์ ขยันกิจ. (2558). เปิดสถานการณ์ของเด็กปฐมวัย มุ่งติดตั้งแต่วัยอนุบาล. ค้นเมื่อ 5 เมษายน 2564.. จาก https://www.thaihealth.or.th/เปิดสถานการณ์เด็กปฐมวั/
ศิริมงคล ทนทอง. (2553). การพัฒนาหลักสูตรภูมิปัญญาท้องถิ่นสุรินทร์สำหรับเด็กปฐมวัย. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาตรดุษฎีบัณฑิต สาขาการศึกษาปฐมวัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒประสานมิตร.
สมาคมการศึกษาแห่งประเทศไทย. (2562). การเอาชนะวิกฤตเด็กปฐมวัยสู่ประเทศไทย 4.0. ค้นเมื่อ 5 เมษายน 2564, จาก http://www.preschool.or.th/early-childhood-crisis.php
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2552). แนวทางารบริหารจัดการหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พ.ศ.2551. กรุงเทพฯ: คุรุสภาลาดพร้าว.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2561). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ.2560-2579. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2563). สภาวะการศึกษาไทยปี 2561/2562 การปฏิรูปการศึกษาในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: ภาพพิมพ์.
Beauchamp, G. A. (1981). Curriculum Theo. (4th ed.). Lllinois: F.E.Peacock.
David G, A. (1989). Developing and Documenting the Curriculum. Publisher: Allyn and Bacon.
Sarah E, W.(2000). Local Curriculum Development and Place-Based Education. Ph.D, University of Denver. Page 2176.
Corninne M, L. (2005). An Assessment of Teachers views of Local Environmental Education and its Impact on their Curricula and Teaching Methodology in a Maryland Elementary School EdD Wilmington College. (Delaware).
Heckman, J. J. (2008). The Case for Investing in Disadvantaged Young Children. Mimeo University of Chicago.
