การศึกษาความฉลาดทางอารมณ์กับการปรับตัวของนักศึกษามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลตะวันออก วิทยาเขตจันทบุรี
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับความฉลาดทางอารมณ์ (Emotional Quotient: EQ) และความสามารถในการปรับตัวของนักศึกษามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลตะวันออก วิทยาเขตจันทบุรี เพื่อเปรียบเทียบความฉลาดทางอารมณ์และการปรับตัวของนักศึกษาที่มีปัจจัยประชากรศาสตร์แตกต่างกัน และเพื่อเสนอแนวทางพัฒนาที่เหมาะสมกับบริบทปัจจุบัน กลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษาระดับปริญญาตรีจำนวน 522 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วยแบบสอบถามประเมินความฉลาดทางอารมณ์และการปรับตัว และแบบสัมภาษณ์ การเก็บรวบรวมข้อมูลจากแบบสอบถามและการสัมภาษณ์ การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพ การจัดระบบการตีความนำไปสู่บทสรุป ส่วนข้อมูลเชิงปริมาณ ใช้สถิติเชิงพรรณนา ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน โดยใช้สถิติ t-test
ผลการวิจัยพบว่านักศึกษามีระดับความฉลาดทางอารมณ์โดยรวมอยู่ในระดับสูง โดยมีจุดเด่นด้านการจัดการความสัมพันธ์และการรับรู้อารมณ์ของตนเอง ในขณะที่การบริหารจัดการอารมณ์ยังคงต้องการการพัฒนาเพิ่มเติม ด้านการปรับตัวพบว่านักศึกษามีคะแนนสูงในด้านการเข้าสังคมและสติปัญญา แต่การปรับตัวทางอารมณ์ยังอยู่ในระดับปานกลาง ผลการเปรียบเทียบข้อมูลระหว่างเพศพบว่านักศึกษาหญิงมีความฉลาดทางอารมณ์และการเข้าสังคมสูงกว่านักศึกษาชายอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ จากผลการวิจัยนี้ จึงเสนอแนวทางพัฒนาความฉลาดทางอารมณ์และการปรับตัว เช่น การบูรณาการความฉลาดทางอารมณ์ในกระบวนการเรียนการสอน การจัดกิจกรรมเสริมสร้างทักษะด้านอารมณ์และสังคม และการให้คำปรึกษาเพื่อดูแลสุขภาพจิต ผลการวิจัยสามารถนำไปประยุกต์ใช้เพื่อพัฒนาแนวทางเสริมสร้างศักยภาพของนักศึกษาในระดับอุดมศึกษา โดยเฉพาะในบริบทของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีในประเทศไทย ให้พร้อมรับมือกับความท้าทายในอนาคต
เอกสารอ้างอิง
จิตราภรณ์ วงศ์คำจันทร์ และคณะ. (2562). การพัฒนาความฉลาดทางอารมณ์และพฤติกรรมการเรียนรู้ของนักศึกษาวิชาชีพครูโดยการจัดกิจกรรมการเรียนรู้แบบเชิงรุก (Active Learning) ผสานแนวคิดจิตตปัญญาศึกษา. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏร้อยเอ็ด, 15(1), น. 209-219.
น้ำเพชร แสงน้อยอ่อน และคณะ. (2568). การศึกษาสุขภาพจิตบุคลิกภาพแบบเก็บตัว-แสดงตัว ความสามารถในการเผชิญปัญหาและฟันฝ่าอุปสรรคกับความฉลาดทางอารมณ์ของนักเรียนโรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร. วารสารจิตวิทยา, 22(1), น. 1–20.
พรพิมล พรามน้อย, พัชรินทร์ นินทจันทร์, โสภิณ แสงอ่อน, และนันทิยา เอกอธิคมกิจ. (2566). อิทธิพลของเพศ การปรับตัว การสนับสนุนทางสังคมจากเพื่อน และความผูกพันในครอบครัวต่อความแข็งแกร่งในชีวิตของวัยรุ่นกลุ่มด้อยโอกาส. วารสารการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต, 37(2), น. 22–43.
สุทธิพร แท่นทอง. (2565). ความฉลาดทางสังคม: คุณลักษณะสำคัญของนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์, 16(3), น. 270-284.
วรุณา กลกิจโกวินท์ และคณะ. (2562). ความฉลาดทางอารมณ์ของนักศึกษาแพทย์คณะแพทยศาสตร์วชิรพยาบาล มหาวิทยาลัยนวมินทราธิราช. วารสารสมาคมจิตแพทย์แห่งประเทศไทย, 64(1), น.77-88.
Basu, S. (2019). Emotional Intelligence and Adjustment: An Analysis of College Students. Journal of Emerging Technologies and Innovative Research (JETIR), 6(5), p. 772–777.
Goleman, D. (1995). Emotional Intelligence: Why It Can Matter More Than IQ. Bantam Books.
Hughes, D. J., & Evans, T. R. (2018). Putting ‘emotional intelligences’ in their place: Introducing the integrated model of affect-related individual differences. Frontiers in Psychology, 9(November 2018). p. 1–15.
Keefer, K. V., Par., & Saklofske, D. H. (2020). Emotional Intelligence in Education: Integrating Research with Practice. Springer.
Keefer, K. V., et, al. (2018). Three decades of emotional intelligence research: Perennial issues, emerging trends, and lessons learned in education: Introduction to Emotional Intelligence in Education. In K. V.
Keefer, J. D. A. Parker, & D. H. Saklofske (Eds.), Emotional intelligence in education: Integrating research with practice. Cham, Switzerland: Springer.
MacCann, C., Jiang, et, al. (2020). Emotional intelligence predicts academic performance: A meta-analysis. Psychological Bulletin, 146(2), 150–186. Retrieved from https://doi.org/10.1037/bul0000219
Mayer, J. D., Salovey, P., & Caruso, D. R. (2020). The ability model of emotional intelligence: Principles and updates. Emotion Review, 8(4), 290-300. Retrieved from https://doi.org/10.1177/1754073916639667
Petrides, K. V., Sanchez-Ruiz, M. J., Siegling, A. B., Saklofske, D. H., & Mavroveli, S. (2018). Emotional intelligence as personality: Measurement and role of trait emotional intelligence in educational contexts. In K. V. Keefer, J. D. A. Parker, & D. H. Saklofske (Eds.), Emotional intelligence in education: Integrating research with practice. (pp. 49–81). Springer.
Sánchez-Álvarez, N., Extremera, N., & Fernández-Berrocal, P. (2016). The relationbetween emotional intelligence and subjective well-being: A meta-analytic investigation. The Journal of Positive Psychology, 11(3), 276-285.
Taro Yamane. (1973). Statistics: an introductory analysis. New York: Harper & Row.
Zeidner, M., Matthews, G., & Roberts, R. D. (2004). Emotional Intelligence in the Workplace: A Critical Review. Applied Psychology: An International Review. 53(3). p.371–399.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรีและบุคลากรท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
