A Strong Community Management in Accordance with Sufficiency Economy Philosophy in Bangpla Subdistrict, Bangphli District, Samutprakarn Province
Keywords:
management, strong community, Sufficiency EconomyAbstract
This research employed qualitative design to study 1) the level of knowledge and
understandingsufficiencyeconomy philosophy;2) thelevelofapplicationofsufficiencyeconomy
philosophy in enhancing strong community; 3) the relationships between sufficiency economy
philosophyand theapplicationofsufficiencyeconomy philosophyinenhancingstrongcommunity,
of the peopleinsub district,Bangphli District SamutprakarnProvinceThesampleof thestudywere
395 peopleBangplasub districtBangphli district,SamutprakarnProvince.Theresearchinstruments
werea questionnaireratingscale.Theresearchemployed percentage, mean, standard deviation,
Anova, and Pearson’s Product Moment Correlation as statistics for analysis. The results of the
studyrevealed that:1) theknowledgeand understandingonsufficiencyeconomy philosophyof
therespondents wasatahighlevel withthemeanscoreat ( x =3.63S.D.=0.09);2) theapplication
of sufficiency economy philosophy inenhancing strong community was at ahighlevel withthe
meanscoreat ( x = 3.67S.D.=0.06) whilelearning process wasathighlevel withthe meanscore
at ( x =3.69S.D.=0.03).Self-relianceaspect wasatahighlevel with meanscoreat ( x =3.68S.D.=
0.08).Participation wasathighlevel withthemeanscoreat ( x =3.64S.D.=0.09);3)therelationship
betweenknowledge and understanding sufficiency economy philosophy and the applicationof
sufficiencyeconomy philosophy inenhancing strong community was at a positiveaveragelevel
(r=0.403) When considering the aspects, it showed that the knowledge and understanding of
sufficiencyeconomy philosophy whichhad statisticalsignificanceontheapplicationofsufficiency
economy inenhancing strong community at a positive average level were self-reliance (r=.448),
participation (r=0.403), and learning process (r=0.359) respectively.
Downloads
References
คณะอนุกรรมการขับเคลื่อนเศรษฐกิจพอเพียง. (2547). เศรษฐกิจพอเพียงคืออะไร. กรุงเทพมหานคร :
สํานักงานคณะกรรมการการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
จิรายุอิศรางกูร ณ อยุธยา. (2548). การขับเคลื่อนเศรษฐกิจพอเพียง. วารสารเศรษฐกิจและสังคม. 42 (6),
หน้า 41-47.
ชลธีเจริญรัฐ. (2547). การเสริมสร้างความเข้มแข็งของชุมชนและเศรษฐกิจฐานราก ตำบลหนองไฮ
อำเภอเมือง จังหวัดอุดรธานี. วารสารวิทยาการจัดการปริทัศน์. 7 (7), หน้า19-24.
ธนากร สังเขป. (2556). การพัฒนาที่ยั่งยืน. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย.
ปาริชาติวลัยเสถียร และคณะ. (2546). เอกสารประกอบการศึกษาวิชาสังคม 651 : ทฤษฎีและหลักการ
พัฒนาชุมชน กรุงเทพมหานคร : คณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
เพ็ญศรีเปลี่ยนขำ. (2550). วิถีการดำเนินชีวิตตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง. วารสารวิชาการราชภัฏตะวันตก. 2 (1), หน้า 27.
ไพศาล เนาวะวาทอง. (2551). การจัดการชุมชนเศรษฐกิจพอเพียง : กรณีศึกษาหมู ่บ้านคำปลาหลาย ตำบลบ้านดงอำเภออุบลรัตน์จังหวัดขอนแก่น.
วารสารการจัดการสิ่งแวดล้อม. 4(2), หน้า38-49
วรรณธรรม กาญจนสุวรรณ. (2553). กระบวนการจัดการชุมชนเข้มแข็ง : รูปแบบปัจจัยและตัวชี้วัด.
วารสารรัฐประศาสนศาสตร์. 8 (2), หน้า 119-158.
ศิริพร ศีติสาร. (2551). การศึกษาปัจจัยที่สัมพันธ์กับการดำรงชีวิตตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง
ของครูโรงเรียนเอกชน สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษานครราชสีมา เขต 1. วิทยานิพนธ์การศึกษา
มหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สัญญาสัญญาวิวัฒน์. (2541). การพัฒนาชุมชนแบบจัดการ. พิมพ์ครั้งที่2.กรุงเทพมหานคร : เอมีเทรดดิ้ง.
สันติชัย เอื้อจงประสิทธิ์. (2551). สาระสำคัญของการมีส่วนร่วมของบุคลากร. กรุงเทพมหานคร :
สามเจริญพาณิชย์.
สาวิณีรอดสิน. (2554). ชุมชนเข้มแข็ง : กรณีศึกษาชุมชนบ้านปางจำปี ตำบลห้วยแก้ว อำเภอแม่ออน
จังหวัดเขียงใหม่. วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขารัฐประศาสนศาสตร์
บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
อาคม เติมพิทยาไพสิฐ. (2544). การน้อมนำปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงสู่การปฏิบัติ. วารสารเศรษฐกิจและสังคม. 48(1), หน้า 7.
Cohen, J.M., & Uphoff, N.T. (1981). Rural Development Participation: Concept and Measures for Project Design Implementation and Evaluation. Rural Development
Committee Center for International Studies. New York : Cornell University.
Cronbach, L. J. (1990). Essentials of Psychologicaltesting. 5th ed. New York: Harper Collins.
Fonchingong, C., & Fonjong, L. (2002). The concept of self-reliance in community disruption
initiatives in the Cameroon grassfires. Geo Journal. 57(1), p. 2.
Likert, R. (1961). New Patterns of Management. New York : McGraw-Hill.
Nonaka & Ikujiro. (2001). Classic Work: Theory of Organizational Knowledge Creation. In
Knowledge Management : Classic and Contemporary Works. Morey, Daryl et al.
London : The MIT Press.
Sallis, E., & Jones, G. (2002). Knowledge Management in Education. London : Kogan page.
White, A. T. (1982). Why Community Participation?, A Discussion of the Argument go,
(Community Participation : Current Issue and Lesson Learned. N.P. : United Nations
Children’ s Fun, 1982).
Yamane, T. (1967). Statistics : An Introductory Analysis. 2nd ed. New York : Harper and Row.
Downloads
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2021 Dhonburi Rajabhat University
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรีและบุคลากรท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
