The Reflection of Isan Society in Thai Country Song
Keywords:
social reflection, Isan, Thai country songAbstract
The objective of this research paper was to study the reflection of Isan society in 172 Thai country songs composed by Sla Kunnawut. The textual analysis was completed by using the concept of language strategies in the text of Chantima Angkhaphanitchakit (2018, p. 180-213). Moreover, the reflection of Isan society in various aspects was analyzed through three frameworks: literature as a reflection of the society of Trisin Boonkhajorn (1980, p. 5-10), types of society of Tassanee Thongsawang (2006, p. 5), and the social interaction of Phra Maha Sanong Pachopagari (2010, p. 184-187), with the use of percentage statistics. The results revealed three reflections of Isan society: 1. reflections of ways of life; 2. reflections of direct experience of the author; 3. reflections of social and political ideology. The content of Thai country songs illustrated three types of Isan society: 1. primary society or rural society in the aspects of 1) occupation which farmer was the most found occupation in Thai country songs followed by folk poet, teacher, student, dancer, electro band singer, and merchant, respectively; 2) social interaction which the interaction between lovers was the most common followed by parents and children, husband and wife, friends, and teacher and student, respective; 3) adherence to tradition of self-possession and social interaction. 2. Secondary or urban societies in the aspects of 1) occupation which employee was the most common followed by labor, factory worker, student, enlisted soldier, security personnel, Café- singer and merchant, respectively; 2) social interaction which the interaction between lovers was the most common followed by parents and children, friends, husband and wife, superior and subordinate, siblings, and teacher and student, respectively; 3) social rules and regulations. 3. Primary or rural societies and secondary societies or urban societies.
Downloads
References
ขวัญใจ บุญคุ้ม. (2559). วัจนลีลาและบทบาทหน้าที่ของเพลงลูกทุ่ง. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาภาษาไทย คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
ข้าวทิพย์ ธิดาดิน. (2554). เลดี้กินก้อย. กรุงเทพมหานคร : แกรมมี่ โกลด์.
จันทิมา อังคพณิชกิจ. (2561). การวิเคราะห์ข้อความ. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์ มหาวิทยาลัย ธรรมศาสตร์.
เจตนา นาควัชระ. (2520). วรรณไวทยากร. กรุงเทพมหานคร : โครงการตำราสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ สมาคมสังคมศาสตร์แห่งประเทศไทย.
เจนภพ จบกระบวนวรรณ. (2533). เส้นทางเพลงลูกทุ่งไทย. กรุงเทพมหานคร : กระทรวงวัฒนธรรม.
ชาร์ลส์ เอฟ คายส์. (2552). แนวคิดท้องถิ่นภาคอีสานนิยมในประเทศไทย. แปลจาก Isan : Regionalism in Northeastern Thailand โดย รัตนา โตสกุล. คณะสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัย ธรรมศาสตร์.
ณรงค์ เส็งประชา. (2539). พื้นฐานวัฒนธรรมไทย. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร : โอ.เอส.พริ้นติ้ง เฮ้าส์.
ตรีศิลป์ บุญขจร. (2523). นวนิยายกับสังคมไทย พ.ศ.2475-2500. กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย.
ตั๊กแตน ชลดา. (2550). โปรดช่วยดูแลคนดี. กรุงเทพมหานคร : แกรมมี่ โกลด์.
เติมศักดิ์ ทองอินทร์. (2547). ความรู้เบื้องต้นทางการบริหารรัฐกิจ. กรุงเทพมหานคร : มหาจุฬาลงกรณ ราชวิทยาลัย. ทัศนีย์ ทองสว่าง. (2549). สังคมวิทยา. กรุงเทพมหานคร : โอเดียนสโตร์.
นิรนาม. (2558). ประวัติสลา คุณวุฒิ. ค้นเมื่อ 10 เมษายน 2563, จาก http://www.esanpedia.oar.ubu.ac.th/esaninfo/?p=722).
นิรนาม. (มปป). รถไถนาเดินตาม. ค้นเมื่อ 10 เมษายน 2563, จาก https://www.siamkubota.co.th/agriculture/index/6.
บุญเลิศ ช้างใหญ่. (2533). เส้นทางเพลงลูกทุ่งไทย. กรุงเทพมหานคร : กระทรวงวัฒนธรรม.
ประภาศรี สีหอำไพ. (2550). วัฒนธรรมทางภาษา. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ไผ่ พงศธร. (2555). รอเด้อคนดี. กรุงเทพมหานคร : แกรมมี่ โกลด์.
ไผ่ พงศธร. (2557). เพราะใจของอ้ายคือเธอ. กรุงเทพมหานคร : แกรมมี่ โกลด์.
พยงค์ มุกดา. (2533). เส้นทางเพลงลูกทุ่งไทย. กรุงเทพมหานคร : กระทรวงวัฒนธรรม.
พิษณุพงษ์ ญาณศิริ. (2556). ภาพสะท้อนสังคมกับรสวรรณคดีในเพลงลูกทุ่งไทย พ.ศ. 2500-2550. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาภาษาไทย คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
มนต์แคน แก่นคูน. (2553). ชีวิตเพื่อชาติ หัวใจเพื่อเธอ. กรุงเทพมหานคร: แกรมมี่ โกลด์.
ไมค์ ภิรมย์พร. (2541). ลูกสาวนายจ้าง. กรุงเทพมหานคร : แกรมมี่ โกลด์.
ไมค์ ภิรมย์พร. (2542). มาเด้อขวัญเอ้ย. กรุงเทพมหานคร : แกรมมี่ โกลด์.
ไมค์ ภิรมย์พร. (2544). ตามรอยไม้เรียว. กรุงเทพมหานคร : แกรมมี่ โกลด์.
ยุวรี กุศล. (2554). อัตลักษณ์ชาวอีสานจากบทเพลงลูกทุ่งที่ขับร้อยโดยต่าย อรทัย. วิทยานิพนธ์ ศิลปศาสตร มหาบัณฑิตสาขาภาษาไทย คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
รัฐวรรณ จุฑาพานิช. (2547). เพลงลูกทุ่งที่ได้รับความนิยมระหว่างปี พ.ศ. 2544-2545 : การศึกษาเนื้อหา ภาษาและภาพสะท้อนสังคม. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร ธุรกิจ คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. กรุงเทพมหานคร : นานมีบุ๊ค ส์พับลิเคชั่นส์.
วิภา ปานประชา. (2549). การศึกษาภาพสะท้อนทางสังคมและวัฒนธรรมในวรรณกรรมเพลงลูกทุ่งของ สลา คุณวุฒิ. ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาไทยศึกษา คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัย รามคำแหง.
ศร สินชัย. (2545). กระท่อมทำใจ. กรุงเทพมหานคร : แกรมมี่ โกลด์.
ศร สินชัย. (2548). ไอ้หนุ่มชุมชน. กรุงเทพมหานคร : แกรมมี่ โกลด์.
ศิริพร อำไพพงษ์. (2544). ทำบาปบ่ลง. กรุงเทพมหานคร : แกรมมี่ โกลด์.
ศิริพร อำไพพงษ์. (2545). สาววังสะพุง. กรุงเทพมหานคร : แกรมมี่ โกลด์.
ศิริพร อำไพพงษ์. (2545). สาวอีเลคโทน. กรุงเทพมหานคร : แกรมมี่ โกลด์.
สนอง ปัจโจปการี, พระมหา. (2553). มนุษย์กับสังคม. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมพร มันตะสูตร. (2525). วรรณกรรมสังคมและการเมือง. กรุงเทพมหานคร : โอเดียนสโตร์.
ไหมไทย ใจตะวัน. (2552). คือเจ้าเท่านั้น. กรุงเทพมหานคร : แกรมมี่ โกลด์. ไหมไทย ใจตะวัน. (2552). เวลคัม ทู ทำนา. กรุงเทพมหานคร : แกรมมี่ โกลด์. ไหมไทย ใจตะวัน. (2553). บ่มีสิทธิ์เหนื่อย. กรุงเทพมหานคร : แกรมมี่ โกลด์.
ไหมไทย ใจตะวัน. (2558). บ่าวพันธุ์พื้นเมือง. กรุงเทพมหานคร : แกรมมี่ โกลด์.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2021 Dhonburi Rajabhat University

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรีและบุคลากรท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
