แนวทางการพัฒนาการให้คำปรึกษา เพื่อความสำเร็จของนิสิตในการทำวิทยานิพนธ์ระดับปริญญาเอก ที่เน้นวิจัย: กรณีศึกษาของอาจารย์ที่ปรึกษาหลักหนึ่งราย

บทคัดย่อ

การวิจัยกรณีศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 2 ประการ ได้แก่ 1) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างสภาพการให้คำปรึกษาวิทยานิพนธ์ตามกรอบ SWOT กับความสำเร็จในการทำวิทยานิพนธ์ของนิสิตและ 2) เพื่อกำหนดแนวทางหรือกลยุทธ์ในการพัฒนาการให้คำปรึกษาที่ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพ และโอกาสความสำเร็จในการทำวิทยานิพนธ์ของนิสิต  กลุ่มตัวอย่างในการวิจัยประกอบด้วยอาจารย์ที่ปรึกษาวิทยานิพนธ์ระดับปริญญาเอก (สายวิจัย) จำนวน 1 ราย และผู้ให้ข้อมูลคือบัณฑิตที่เคยเป็นผู้รับคำปรึกษาในช่วง
ปีการศึกษา 2562–2568 จำนวน 18 ราย ซึ่งได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่ แบบสอบถามออนไลน์ (Google Form) แบ่งเป็น 2 ส่วน คือ แบบมาตรประมาณค่า และคำถามปลายเปิด โดยเครื่องมือผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาโดยผู้เชี่ยวชาญ และมีค่าความเชื่อมั่น (α) อยู่ระหว่าง 0.613–0.940 การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณใช้สถิติพื้นฐาน ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์อย่างง่าย (r) และขนาดอิทธิพล (Cohen’s d) ส่วนข้อมูลเชิงคุณภาพใช้การวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า จุดแข็ง (Strengths) และโอกาส (Opportunities) มีความสัมพันธ์ทางบวก ในระดับสูง และมีขนาดอิทธิพลในระดับมากกับความสำเร็จในการทำวิทยานิพนธ์ของนิสิต ขณะที่จุดอ่อน (Weaknesses) และอุปสรรค (Threats) มีความสัมพันธ์ทางลบในระดับปานกลางถึงสูง และมีขนาดอิทธิพล
ในระดับปานกลางถึงมากกับความสำเร็จดังกล่าว นอกจากนี้ จากการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพ และการจัดทำ TOWS Matrix พบว่า สามารถพัฒนาเป็นกลยุทธ์การให้คำปรึกษาวิทยานิพนธ์ได้ 4 กลยุทธ์ รวม 16 กิจกรรม แม้ว่างานวิจัยนี้จะเป็นการศึกษาเฉพาะกรณี แต่ผลการวิจัยได้เสนอแนวทางเชิงประยุกต์ ที่ชัดเจนสำหรับการพัฒนาการให้คำปรึกษาวิทยานิพนธ์ และเป็นฐานสำหรับการศึกษาวิจัยในอนาคต