แนวทางการพัฒนาตลาดริมน้ำคลองแดนและชุมชนคลองแดน จ.นครศรีธรรมราช และ จ.สงขลา จากพฤติกรรมและความต้องการผลิตภัณฑ์และบริการทางวัฒนธรรมของผู้บริโภคกลุ่มเป้าหมาย
คำสำคัญ:
พฤติกรรมผู้บริโภค, ความต้องการ, ผลิตภัณฑ์และบริการทางวัฒนธรรมบทคัดย่อ
งานวิจัยเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์ คือ 1) เพื่อศึกษาพฤติกรรมและความต้องการผลิตภัณฑ์ และบริการทางวัฒนธรรมของผู้บริโภคกลุ่มเป้าหมาย และ 2) เพื่อเสนอแนวทางการพัฒนาตลาดริมน้ำคลองแดน
และชุมชนคลองแดน ที่สอดคล้องกับบริบทสังคมปัจจุบัน ใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสาน ประกอบด้วย
การสัมภาษณ์นักท่องเที่ยว จำนวน 20 คน และใช้แบบสอบถามออนไลน์ กับนักท่องเที่ยว จำนวน 400 คน และใช้แบบบันทึกผลการสังเกตการณ์จากการลงพื้นที่ การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพ คณะผู้วิจัย
เน้นการวิเคราะห์แบบ Coding Analysis คือ การถอดรหัสตามที่กำหนดไว้ในแบบสัมภาษณ์ การสังเกตการณ์แบบไม่มีส่วนร่วม แล้วนำมาวิเคราะห์เชิงเนื้อหา (Content Analysis) โดยจัดหมวดหมู่ข้อมูลตามประเด็น
ที่กำหนดไว้ล่วงหน้า (Coding Framework) และการวิเคราะห์เชิงปริมาณ คณะผู้วิจัยใช้โปรแกรมสถิติสําเร็จรูป ซึ่งสถิติที่ใช้ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า
1) นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่มาเป็นแบบครอบครัว เพื่อมาพักผ่อนหย่อนใจ โดยหาข้อมูลจากสื่อสังคมออนไลน์ และใช้จ่าย ณ ตลาดริมน้ำคลองแดน 500 บาทต่อครั้ง นักท่องเที่ยวกลุ่มตัวอย่างพึงพอใจต่อทุกด้าน
ในระดับมาก ยกเว้นด้านการแสดงกับด้านสื่อประชาสัมพันธ์ซึ่งมีความพึงพอใจในระดับปานกลาง สำหรับ
ในประเด็นความต้องการแต่ละด้าน นักท่องเที่ยวมีความต้องการทุกด้านมากที่สุด ยกเว้นของที่ระลึกที่ต้องการในระดับมาก และ 2) แนวทางการพัฒนาตลาดริมน้ำคลองแดนและชุมชนคลองแดนที่สอดคล้องกับบริบทสังคมปัจจุบัน ได้แก่ การส่งเสริมชูประเด็นอาหารพื้นถิ่นและกิจกรรมการท่องเที่ยวในพื้นที่ การพัฒนาโครงสร้างสะพาน สถานที่โดยรอบ และเส้นทางการเดินทาง และการประชาสัมพันธ์ที่เข้าถึงนักท่องเที่ยว
Downloads
เอกสารอ้างอิง
ชลลดา แสงมณี ศิริสาธิตกิจ. (2555). การพัฒนารูปแบบการท่องเที่ยวตลาดน้ำภาคใต้เพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน. วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพัฒนศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ณัฐพัศพนธ์ แสวงทรัพย์. (2561). ปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดและพฤติกรรมหลังการซื้อสินค้าของผู้บริโภคในตลาดนัดชุมชน ในเขตอำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี. การค้นคว้าอิสระปริญญาบริหารธุรกิจมหาบบัณฑิต วิชาเอกการจัดการทั่วไป คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
เนียนนิภา สำเนียงเสนาะ, พยอม ธรรมบุตร, เสรี วงษ์มณฑา, และกาญจน์นภา พงศ์พนรัตน์ เชี่ยวชาญ.(2565). ศักยภาพของการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์แบบบูรณาการอย่างยั่งยืนของจังหวัดอุบลราชธานี. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี. 13(2), น. 228–241. ค้นเมื่อ 8 มกราคม 2569, จาก
https://so01.tci-thaijo.org/index.php/humanjubru/article/view/255931.
ปวิธ ตันสกุล. (2563). แนวทางการส่งเสริมอาหารพื้นถิ่นเพื่อการท่องเที่ยวเชิงอาหารกรณีศึกษาชุมชนขนาบนาก อำเภอปากพนัง จังหวัดนครศรีธรรมราช. WMS Journal of Management. 9(1), น. 81-92. ค้นเมื่อ 8 มกราคม 2569, จาก
https://so06.tci-thaijo.org/index.php/wms/article/view/237906.
พิมพกานต์ ปัจจันตวิวัฒน์ และบุญอนันต์ นทกุล. (2565). แนวทางในการออกแบบและจัดการพื้นที่เพื่อส่งเสริมการรับรู้สิ่งแวดล้อมทางวัฒนธรรมที่เอื้อต่อการท่องเที่ยวโดยชุมชน กรณีศึกษา: ชุมชนคลองแดน จังหวัดสงขลา และจังหวัดนครศรีธรรมราช.Journal of Architectural/Planning Research and Studies. 19(2), น. 145-161. ค้นเมื่อ 8 มกราคม 2569, จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jars/article/view/247297.
มนัสสวาส กุลวงศ์, ณฐพงศ์ จิตรนิรัตน์, และพรพันธุ์ เขมคุณาศัย. (2562). ความหมายและการเปลี่ยนแปลงของตลาดริมน้ำคลองแดนในคาบสมุทรสทิงพระ สงขลา. วารสารอินทนิล
ทักษิณสาร. 14(1), น. 65–91. ค้นเมื่อ 8 มกราคม 2569, จาก
https://so02.tci-thaijo.org/index.php/HUSOTSU/article/view/199969.
วสุธิดา พูนกลัด, บุญสาน ทระทึก, และสุภลัคน วงศไพศาลลักษณ. (2566). การจัดการทองเที่ยวโดยชุมชนสู่การพัฒนาที่ยั่งยืน. วารสารสหวิทยาการวิจัยและวิชาการ. 3(2), น. 793-812.
ค้นเมื่อ 8 มกราคม 2569, จาก
https://so03.tci-thaijo.org/index.php/IARJ/article/view/267016.
วิชชุดา เขียวเกตุ. (2559). การจัดการตนเองของตลาดชุมชน กรณีศึกษา ตลาดริมน้ำคลองแดนอำเภอระโนด จังหวัดสงขลา. วิทยานิพนธ์พัฒนาชุมชนมหาบัณฑิต คณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
วิทยา ชินบุตร. (2561). การพัฒนาทรัพยากรท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ของจังหวัดปทุมธานี เพื่อรองรับนักท่องเที่ยวจากประชาคมอาเซียน. วารสารการวิจัยการบริหารการพัฒนา. 8(1), น. 75-89.ค้นเมื่อ 8 มกราคม 2569, จาก
https://so01.tci-thaijo.org/index.php/JDAR/article/view/243941.
วีรญา พรมประสิทธิ์. (2565). ปัจจัยความสำเร็จของการพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชน: กรณีศึกษาบ้านนาต้นจั่น ตำบลบ้านตึก อำเภอศรีสัชนาลัย จังหวัดสุโขทัย. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพัฒนาสังคม มหาวิทยาลัยนเรศวร.
เอกราช จันทร์กลับ. (2563). แนวทางการบริหารจัดการทุนทางวัฒนธรรมเพื่อส่งเสริมการพัฒนาเศรษฐกิจสร้างสรรค์: กรณีศึกษาสำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดนครศรีธรรมราช. สารนิพนธ์ปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ ภาควิชารัฐประศาสนศาสตร์ คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Cochran, W. G. (1977). Sampling Techniques. (3rd ed). New York: John Wiley & Sons.
Hariyadi, B. R., Rokhman, A. Rosyadi, S. Yamin, M. & Runtiko, A. G. (2024). The role of community-based tourism in sustainable tourism village in Indonesia. Revista de Gestão Social eAmbiental. 18(7), pp. 1–24. Retrieved January 8, 2026, from https://doi.org/10.24857/rgsa.v18n7-038.
Jackson, L. A. (2025). Community-based tourism: A catalyst for achieving the United Nations Sustainable Development Goals One and Eight. Tourism and Hospitality. 6(1), Article 29, pp. 1-20. Retrieved January 8, 2026, from https://doi.org/10.3390/tourhosp6010029.
Sukcharoenchok, N. (2019). The impacts of community-based tourism in terms of economic, social, and environmental dimensions for the local communities in Thailand.Master’s independent study of Arts in Social Innovation and sustainability, School of Global Studies, Thammasat University.
Yodsurang, P., Kiatthanawat, A., Sanoamuang, P., Kraseain, A., & Pinijvarasin, W. (2022). Community-based tourism and heritage consumption in Thailand: An upside-down classification based on heritage consumption. Cogent Social Sciences. 8(1), 2096531, pp. 1-20. https://doi.org/10.1080/23311886.2022.2096531.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรีและบุคลากรท่านอื่น ๆ ในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใด ๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
