การพัฒนาสมรรถนะการอยู่ร่วมกับธรรมชาติและวิทยาการอย่างยั่งยืน และการรู้เรื่องภูมิศาสตร์ (Geo-literacy) โดยการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดวิทยาศาสตร์เทคโนโลยี สังคมและสิ่งแวดล้อม (STSE) ร่วมกับเทคนิคโต๊ะกลม (Roundtable) ของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 วิชา ส22101 สังคมศึกษา 3
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี สังคมและสิ่งแวดล้อม (STSE) ร่วมกับเทคนิคโต๊ะกลม (Roundtable) โดยกำหนดเกณฑ์ให้นักเรียนไม่น้อยกว่าร้อยละ 70 มีคะแนนการรู้เรื่องภูมิศาสตร์ตั้งแต่ร้อยละ 70 ขึ้นไป กลุ่มเป้าหมาย ได้แก่ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ปีการศึกษา 2568 โรงเรียนวิมุตยารามพิทยากร กรุงเทพมหานคร จำนวน 16 คน ซึ่งได้จากการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือวิจัยประกอบด้วย แผนการจัดการเรียนรู้ แบบบันทึกหลังการจัดการเรียนรู้ แบบสังเกตชั้นเรียน แบบสัมภาษณ์นักเรียน และแบบทดสอบสมรรถนะการอยู่ร่วมกับธรรมชาติและวิทยาการอย่างยั่งยืนและการรู้เรื่องภูมิศาสตร์ ทั้งแบบทดสอบท้ายวงจรและแบบทดสอบประเมินผล วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณโดยใช้ค่าเฉลี่ยและค่าร้อยละ และข้อมูลเชิงคุณภาพโดยการพรรณนา
ผลการวิจัยพบว่า 1) สมรรถนะการอยู่ร่วมกับธรรมชาติและวิทยาการอย่างยั่งยืน มีนักเรียนผ่านเกณฑ์ 14 คน คิดเป็นร้อยละ 87.50 โดยมีคะแนนเฉลี่ยทั้งชั้นเรียน 3.13 อยู่ในระดับสามารถ ซึ่งผ่านเกณฑ์ที่กำหนด และ 2) การรู้เรื่องภูมิศาสตร์ มีนักเรียนผ่านเกณฑ์ 14 คน คิดเป็นร้อยละ 87.50 โดยมีคะแนนเฉลี่ย 10.19 คิดเป็นร้อยละ 84.92 ซึ่งผ่านเกณฑ์ที่กำหนด
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.
ทัศวัฒน์ ซอแก้ว และณัฐเชษฐ์ พูลเจริญ. (2565). รูปแบบการจัดการเรียนรู้รายวิชาภูมิศาสตร์ที่ส่งเสริมทักษะการคิดแบบองค์รวม: กรณีศึกษากล้วยไข่กำแพงเพชรที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์โดยใช้สวนกล้วยเป็นฐานการเรียนรู้. วารสารวิชาชีพสู่การวิจัย, 9(1), 35–46.
ทัศน์ทอง เข็มกลัด. (2561). การศึกษาพัฒนาการของหลักสูตรภูมิศาสตร์ระดับมัธยมศึกษา. (วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย).
ณัฐพร แสนอินทร์, และสุรีย์พร สว่างเมฆ. (2567). แนวทางการจัดการเรียนรู้โดยใช้แนวคิดประเด็นทางวิทยาศาสตร์และสังคมผสมผสานกับกระบวนการสืบสอบเพื่อส่งเสริมสมรรถนะการอยู่ร่วมกับธรรมชาติและวิทยาการอย่างยั่งยืนเรื่องชีวิตในสิ่งแวดล้อมของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษา
ปีที่ 4. วารสารสันติปริทรรศน์ มจร, 12(1), 141–154.
บุญชม ศรีสะอาด. (2545). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 7). สุวีริยาสาส์น.
บุญชม ศรีสะอาด. (2546). การพัฒนาหลักสูตรและการวิจัยเกี่ยวกับหลักสูตร. สุวีริยาสาส์น.
ปวีณา ทาระ. (2560). การศึกษาการจัดการเรียนรู้สังคมศึกษาในสาระภูมิศาสตร์เพื่อพัฒนาการคิดวิเคราะห์ตามทัศนะครูระดับมัธยมศึกษา. (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ).
ราชบัณฑิตยสถาน. (2554). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. https://dictionary.orst.go.th/
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. พริกหวานกราฟฟิค.
สิริวรรณ ศรีพหล. (2552). การจัดการเรียนการสอนกลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรม. โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
อรติยา เทียบพระ. (2567). การพัฒนาสมรรถนะการอยู่ร่วมกับธรรมชาติและวิทยาการอย่างยั่งยืนด้วยการจัดการเรียนรู้แบบ MIAP ร่วมกับแอปพลิเคชัน Genially รายวิชา ส21101 สังคมศึกษาของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1. (วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยขอนแก่น).
Edelson, D. C. (2011). Geo-literacy: Preparation for 21st century decision-making. National Geographic Education.
Kemmis, S., & McTaggart, R. (1988). The action research planner (3rd ed.). Deakin University Press.