บทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นต่อการส่งเสริมการมีงานทำ ของผู้สูงอายุในจังหวัดนครพนม
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาบทบาท ปัญหา อุปสรรค และข้อเสนอแนะขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นต่อการส่งเสริมการมีงานทำของผู้สูงอายุในจังหวัดนครพนม เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพผู้ให้ข้อมูลสำคัญทำการคัดเลือกแบบเจาะจงคือ ได้แก่ ผู้บริหารและบุคลากรขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จำนวน 24 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูล ได้แก่ แบบสัมภาษณ์ โดยการสัมภาษณ์แบบเจาะลึก ทำการวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการสรุปความแบบพรรณนา
ผลการวิจัยพบว่า
1) องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นมีบทบาทของต่อการส่งเสริมการมีงานทำของผู้สูงอายุในด้านการจัดตั้งศูนย์ฝึกและพัฒนาอาชีพ มีการสนับสนุนทรัพยากรการบริหาร การแสวงหาภาคีความร่วมมือในด้านการจัดอบรมฝึกการประกอบอาชีพ มีการให้ความรู้ สอนทักษะอาชีพ การพาไปศึกษาดูงานในด้านการพัฒนาทักษะอาชีพ มีการจัดทำแผนงาน โครงการ และกิจกรรมการพัฒนาทักษะ ให้คำปรึกษาแนะนำ ในด้านการสนับสนุนการจัดตั้งกลุ่มอาชีพ การเป็นพี่เลี้ยงดูแลช่วยเหลือ ด้านการจัดหางาน สร้างความร่วมมือกับนายจ้าง การหางานให้ไปทำที่บ้าน ในด้านการสนับสนุนแหล่งเงินทุน มีการสนับสนุนแหล่งเงินทุนในโครงการและกิจกรรมต่าง ๆ และในด้านการสร้างช่องทางการตลาด ให้ความรู้ทางการตลาดและ
จัดหาตลาดในการจัดจำหน่ายสินค้า 2) ปัญหาและอุปสรรค คือ มีงบประมาณจำกัด ภารกิจหน้าที่มีมากบุคลากรไม่พอ ขาดความรู้ ขาดการติดตามผล ความร่วมมือยังไม่มาก ผู้สูงอายุยังไม่ตระหนักถึงความสำคัญของการทำงาน และ 3) ข้อเสนอแนะ ได้แก่ ผู้นําควรให้ความสําคัญกับการก้าวสู่สังคมผู้สูงอายุ ควรมีการจัดอบรมบุคลากรให้มีองค์ความรู้และเข้าใจถึงบทบาทและควรมีการปรับปรุงแก้ไขระเบียบ ข้อบังคับ
ที่เกี่ยวข้องต่าง ๆ ให้เอื้อต่อภารกิจงาน และเพื่อลดข้อจำกัดในการทำงาน
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กชกร เดชะคาภู, คงฤทธิ์ กุลวงษ์ และ กาญจน ศาลปรีชา. (2564). บทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในการส่งเสริมอาชีพและสร้างรายได้แก่ผู้สูงอายุ : กรณีศึกษา องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านผึ้ง อำเภอเมือง จังหวัดนครพนม. Journal of Politics and Governance, 11(3), 228-239.
คคนางค์ ช่อชู. (2561). การสร้างกระบวนการเรียนรู้ชุมชนเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุด้านอาชีพ ของชุมชนบ้านหนองขวาง ตำบลพรสำราญ อำเภอคูเมือง จังหวัดบุรีรัมย์. บุรีรัมย์: มหาวิทยาลัยราชภัฎบุรีรัมย์.
จุฑารัตน์ แก้วกัญญา. (2555). พระราชบัญญัติองค์การบริหารส่วนจังหวัด พ.ศ. 2540 : ศึกษากรณีข้อห้ามการมีส่วนได้เสีย. (วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
จุฑามาส โหย่งไทย. (2563). การบริหารจัดการศึกษาสำหรับผู้สูงอายุของเทศบาลนคร. (วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
เจษณี จันทวงศ์. (2561). การพัฒนาอาชีพผู้สูงอายุของประเทศไทย. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ชลธิชา อัศวนิรันดร และคณะ. (2563). โครงการรูปแบบการจ้างงานผู้สูงอายุในภาคเอกชนของไทย : ความยืดหยุ่น ผลิตภาพและการคุ้มครอง. กรุงเทพฯ: วิทยาลัยประชากรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ไทยมณี ไชยฤทธิ์. (2560). การจัดสรรความสุขให้กับผู้สูงอายุขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. วารสารการบริหารนิติบุคคลและนวัตกรรมท้องถิ่น, 6(2), 255-266.
นงลักษณ์ บุญไทย. (2559) ความรู้สึกมีคุณค่าในตนเองของผู้สูงอายุและความสัมพันธ์กับปัจจัยอื่น ๆ. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหิดล.
นนทยา อิทธิชินบัญชร. (2559). แนวทางการสร้างอาชีพเพื่อเพิ่มมูลค่าทางเศรษฐกิจให้กับผู้สูงอายุในจังหวัดศรีสะเกษ. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 8(1), 111-121.
นิภาพรรณ งามวิทยาพงศ์. (2555). โครงการสำรวจและถอดบทเรียนมิติการสร้างงานอาชีพและรายได้ของผู้สูงวัย. กรุงเทพฯ: สถาบันการจัดการแบบองค์รวม.
ประภาพร มโนรัตน์. (2555). ผู้สูงอายุที่อยู่ตามลำพัง : ผลกระทบและบทบาทสังคมกับการดูแล. วารสาร วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี อุตรดิตถ์, 5(2), 98-103.
ปาณัสม์ ศรีไตรรัตน์. (2564). ความต้องการด้านสวัสดิการสังคมของผู้สูงอายุในพื้นที่เทศบาล ตำบลกะรน อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต. สุราษฎร์ธานี: สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
พัฒนาชุมชนจังหวัดนครพนม. (2557). ประมวลผลข้อมูลผู้สูงอายุในเขตพื้นที่รับผิดชอบ 7 จังหวัด. สืบค้นเมื่อ 18 กันยายน 2557, จาก http://www.npmhomeperson.dsdw.go.th/document/
พีรพงศ์ กนกเลิศวงศ์. (2561). ปัจจัยที่มีผลต่อการบริหารนโยบายคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุในจังหวัดนนทบุรี. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย ฉบับสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 8(2), 249-264.
ภาคิน เจริญนนทสิทธิ์. (2562). การบริหารนโยบายขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น เพื่อรองรับสังคมผู้สูงอายุ. (วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีปทุม.
วรวุฒิ อินทนนท์. (2564). โครงการหน่วยจัดการจังหวัด ระดับที่มีจุดเน้นสําคัญ (Node flagship) จังหวัดนครพนม. นครพนม: มหาวิทยาลัยนครพนม.
วิภานันท์ ม่วงสกุล. (2558). การพัฒนาศักยภาพผู้สูงอายุที่อาศัยอยู่ตามลำพังด้วยแนวคิดพฤฒพลัง. วารสารวิจัยสังคม, 38(2), 93-112.
ศศิพัฒน์ ยอดเพชร. (2559). บริการท้องถิ่นเพื่อการเปลี่ยนแปลงที่ดีสำหรับผู้สูงอายุ. กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัยพระปกเกล้า.
ศิริวรรณ อรุณทิพย์ไพฑูรย์. (2559). สังคมสูงวัย...ความท้าทายประเทศไทย. สืบค้นเมื่อ 18 กันยายน 2565, จาก https://www.dop.go.th/download/knowledge/th1580199450-276_0.docx.
สุปรีญา นุ่นเกลี้ยง และ ศิริลักษณ์ คัมภิรานนท์. (2562). ศักยภาพขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในการพัฒนาคุณภาพชีวิตของกลุ่มผู้สูงอายุบนพื้นฐานทุนทางวัฒนธรรมในพื้นที่จังหวัดชายแดนใต้ : กรณีศึกษา เทศบาลตำบลยุโป อำเภอเมือง จังหวัดยะลา. ยะลา: มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา.
สุรินทร์ นิยมางกูร. (2561). การบริหารจัดการงานสวัสดิการผู้สูงอายุขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในประเทศไทย. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 7(2), 21-36.
สำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข. (2559). ยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี (พ.ศ. 2560-2579). นนทบุรี: สํานักงาน ปลัดกระทรวงสาธารณสุข.
Krech, D. et al. (1962). Individual in Society: A Textbook of Social Psychology. New York: McGraw-Hill.
Levinson, D. J. (1964). Role Personality and Social Structure. New York: The Macmillann.
Moreno, R. (2000). A Learner-Centered Approach to Multimedia Explanations : Deriving Instructional Design Principles from Cognitive Theory. Interactive Multimedia Electronic. Journal of Computer-Enhanced Learning.
World Health Organization. (2000). The World Health Report 2000 - Health Systems: Improving Performance. Geneva: World Health Organization.