การพัฒนากระบวนการผลิตดาวเรืองเพื่อเข้าสู่มาตรฐานเกษตรอินทรีย์ของเกษตรกร จังหวัดชัยภูมิ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ตั้งกลุ่มเกษตรกรผู้ผลิตดาวเรืองเพื่อเข้าสู่มาตรฐานเกษตรอินทรีย์ของเกษตรกร จังหวัดชัยภูมิ 2) ให้ความรู้กระบวนการผลิตดาวเรืองเพื่อเข้าสู่มาตรฐานเกษตรอินทรีย์ของเกษตรกรผู้ผลิตดาวเรือง จังหวัดชัยภูมิ 3) เพื่อตั้งศูนย์การเรียนรู้และแปลงสาธิตการผลิตดาวเรืองแบบอินทรีย์ กลุ่มตัวอย่างคือ เกษตรกรผู้ผลิตดาวเรืองพื้นที่อำเภอเมือง อำเภอภูเขียวและอำเภอหนองบัวระเหว รวม 3 กลุ่ม ซึ่งได้มาด้วยวิธีการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้การวิจัย ได้แก่ 1) แบบสอบถามข้อมูลพื้นฐานและความเข้าใจของกลุ่มเกษตรกร 2) แบบสัมภาษณ์ 3) การศึกษาดูงาน 4) การอบรมเชิงปฏิบัติการ 5) แบบประเมินความพึงพอใจของเกษตรกรต่อการฝึกอบรม การวิเคราะห์ ขอมูลใช้การวิเคราะห์ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานของคะแนน โดยใช้สถิติพื้นฐาน (คาเฉลี่ย สวนเบี่ยงเบนมาตรฐาน) ข้อมูลที่ได้จากการสัมภาษณ์เชิงลึกและการสนทนากลุ่ม ใช้การวิเคราะห์เนื้อหาและความพึงพอใจของเกษตรกรที่มีต่อการฝึกอบรม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติพื้นฐาน
ผลการวิจัยพบว่า
- การตั้งกลุ่มเกษตรกรผู้ผลิตดาวเรืองเพื่อเข้าสู่มาตรฐานเกษตรอินทรีย์ของเกษตรกรจังหวัดชัยภูมิ สถานที่ตั้งกลุ่มเครือข่ายแต่ละอำเภอ 3 กลุ่ม คือ อำเภอเมือง อำเภอภูเขียว และอำเภอคอนสวรรค์ สามารถจำแนกข้อมูลพื้นฐานของกลุ่มเกษตรกรผู้ผลิตดาวเรืองและสามารถจำแนกกลุ่มวิสาหกิจชุมชนเกษตรอินทรีย์ตามความพร้อมของการผลิตแบบอินทรีย์ ได้แก่ 1) กลุ่มวิสาหกิจชุมชนเกษตรกรที่ผลิตแบบอินทรีย์เต็มรูปแบบ 2) กลุ่มวิสาหกิจชุมชนเกษตรกรที่ผลิตเกษตรอินทรีย์ในระยะปรับเปลี่ยน และ 3) กลุ่มวิสาหกิจชุมชนผู้สนใจปลูกแบบเกษตรอินทรีย์
- การให้ความรู้กระบวนการผลิตดาวเรืองเพื่อเข้าสู่มาตรฐานเกษตรอินทรีย์ของเกษตรกรจังหวัดชัยภูมิและการถ่ายทอดเทคโนโลยีตามกระบวนการผลิตเกษตรแบบอินทรีย์สู่ผลิตภัณฑ์เชิงเศรษฐกิจแบบยั่งยืนของกลุ่มเกษตรกรผู้ผลิตดาวเรืองเพื่อเข้าสู่มาตรฐานเกษตรอินทรีย์ของเกษตรกร จังหวัดชัยภูมิ พบว่า ผู้เข้าร่วมสัมมนามีความพึงพอใจต่อโครงการเฉลี่ยในทุกประเด็นอยู่ในระดับมาก (4.38 คิดเป็นร้อยละ 87.41)
3. เกิดศูนย์การเรียนรู้และแปลงสาธิตการผลิตดาวเรืองแบบอินทรีย์ จังหวัดชัยภูมิ จำนวน 3 ศูนย์ ในแต่ละอำเภออำเภอละ 1 ศูนย์ รวม 3 ศูนย์ แต่ส่วนใหญ่กลุ่มเกษตรอินทรีย์วิถีชัยภูมิ อยู่ในระยะปรับเปลี่ยน 1-2 ปี จึงยังไม่ได้รับตรวจและการรับรองแปลงตามมาตรฐานแบบมีส่วนร่วม แต่เมื่อผ่านระยะดังกล่าวแล้วคาดว่าในโอกาสต่อไปจะมีการตรวจและการรับรองแปลงตามมาตรฐานแบบมีส่วนร่วม (PGS)
Article Details
เอกสารอ้างอิง
Boonchom Sri Sa-at. (2000). Preliminary research. (Type 7). Bangkok: Suviriyasarn.
Busara Limnirankun, Phruek Yipmantasiri (2011). Agricultural innovations supporting the organic rice production system of smallholder farmers in northern Thailand. Chiang Mai: Faculty of Agriculture. Chiang Mai University.
Chamnong Chun-iat. (2009). Farmer Training for Short-term Agricultural Practices for Achievement in Organic Farming. Journal of Narathiwat Rajanagarindra Year 1 No.2 May - August 2009 Narathiwat University, Narathiwat Rajanagarindra University.
Green Net. (2017). What is Organic Farming?. IFOAM General Assembly Resolution June 2008 Italy. Retrieved March 9, 2017 from www.greennet.or.th/article/317.
Inturaporn Mongkhonkhajornkitti. (2562). The development of Chaiyaphum organic farming community network. Journal of Chulalongkorn University graduate study, 6 No. 2 (April - June 2019) 10-13.
Kajornsak Wongvirat.(2009). A study on the management model of organic vegetables in the village. Group 6, Pongyang Sub-district, Hang Chat District. Lampang Province. Bangkok: Local Research Fund.
Phitphibun Chaimueangchut .(2002). Model of social network building that influences the quality of management in local administrative organizations. Nongbua Lamphu province. Journal of Nakhon Phanom University, 5, 44-52.
Somnuk Phattayathani. (2001). Educational evaluation. 4th edition. Kalasin: Coordination of printing.
Thai Organic Agriculture Foundation (MGR). (2016). Organic Farming Certification Manual. PSC. Bangkok. Limited edition.
Yongyuth Srikwan.(2012). Organic farming promotion and integrated pest management. Chiang Mai: Master of Science The study of social development.Sustainable University of Maejo.
National Economic and Social Development Board, Office of the Prime Minister (2015). The National Economic and Social Development Plan No.12, 2017-2020.
Wira Phak-uthai and others.(2009). The expansion and development of the supply chain management system. Kasetsart Sathorn and Chatuchak District Chaiyaphum Province. Bangkok: Thailand Research Fund.
