THE DEVELOPMENT OF HAPPINESS IN THE PERSPECTIVES OF BUDDHIST PHILOSOPHY AND CONTEMPORARY PHILOSOPHY IN UBON RATCHATHANI PROVINCE

Abstract

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ คือ1) เพื่อศึกษาแนวคิดเรื่องความสุขในพุทธปรัชญา 2) เพื่อศึกษาแนวคิดเรื่องความสุขในปรัชญาร่วมสมัย และ 3) เพื่อเปรียบเทียบและประยุกต์ใช้กรอบแนวคิดทั้งสองในชีวิตประจำวันภายใต้บริบทของจังหวัดอุบลราชธานี เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพโดยมี แบบสัมภาษณ์ (Inter View) โดยคณะผู้วิจัยใช้การสัมภาษณ์เชิงลึก (In–depth Interviews)  กลุ่มนักเรียน/นักศึกษา กลุ่มคนทำงาน กลุ่มผู้สูงอายุ กลุ่มผู้เชียวชาญพุทธปรัชญา และกลุ่มผู้เชียวชาญพุทธศาสนา เป็นแบบสัมภาษณ์

ผลการศึกษาพบว่า

พุทธปรัชญานิยามความสุขผ่านการดับทุกข์และการเข้าถึงความสงบภายใน (นิพพาน) โดยให้ความสำคัญกับการปล่อยวางและการเจริญสติ ในขณะที่ปรัชญาร่วมสมัยมักมองความสุขผ่านมุมมองที่หลากหลาย เช่น สุขภาวะทางจิตวิสัย การงอกงามทางจิตวิทยา และการบรรลุเป้าหมายส่วนบุคคลการวิเคราะห์เชิงเปรียบเทียบ แสดงให้เห็นว่า แม้ปรัชญาทั้งสองจะมีจุดมุ่งหมายเพื่อความกินดีมีสุขของมนุษย์ แต่พุทธปรัชญาให้ลำดับความสำคัญกับการหลุดพ้นทางจิตวิญญาณ ในขณะที่ทัศนะร่วมสมัยมักมุ่งเน้นไปที่ความสมดุลระหว่างสุขภาพจิตและเงื่อนไขทางสังคม สำหรับการประยุกต์ใช้ แนวคิดเหล่านี้ในจังหวัดอุบลราชธานีได้ชี้ให้เห็นถึงการสังเคราะห์ระหว่างหลักปฏิบัติทางพุทธศาสนาแบบดั้งเดิมกับการปรับตัวในวิถีชีวิตสมัยใหม่ ซึ่งเป็นการส่งเสริมแนวทางแบบองค์รวมเพื่อความสุขที่ยั่งยืนในชุมชนท้องถิ่น