มาตรการทางกฎหมายเกี่ยวกับประกันภัยชดเชยความเสียหายทางการแพทย์สำหรับผู้ประกอบวิชาชีพแพทย์ในประเทศไทย

บทคัดย่อ

บทความวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาปัญหาเกี่ยวกับการประกันภัยชดเชยความเสียหายทางการแพทย์จากผู้ประกอบวิชาชีพแพทย์ 2) ศึกษาเปรียบเทียบกฎหมายประกันภัยเพื่อชดเชยความเสียหายจากบริการของผู้ประกอบวิชาชีพด้านสุขภาพในสหราชอาณาจักร 3) เสนอแนวทางและมาตรการทางกฎหมายประกันภัยเพื่อชดเชยความเสียหายให้กับบุคคลซึ่งได้รับความเสียหายจากการรับบริการ เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพโดยใช้วิธีการศึกษาในเชิงเอกสาร

ผลการวิจัยตามวัตถุประสงค์ 1. พบว่ากฎหมายไทยยังมิได้กำหนดให้ผู้ประกอบวิชาชีพแพทย์ต้องมีประกันภัยหรือหลักประกันความรับผิดทางวิชาชีพเป็นเงื่อนไขในการประกอบวิชาชีพ ส่งผลให้ผู้เสียหายยังขาดแหล่งชดเชยความเสียหายที่ชัดเจนและครอบคลุม ขณะที่ผู้ประกอบวิชาชีพแพทย์ต้องรับภาระความเสี่ยงด้านกฎหมาย การเงิน และการประกอบวิชาชีพด้วยตนเอง แม้มาตรา 41 แห่งพระราชบัญญัติหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ พ.ศ. 2545 จะกำหนดให้มีเงินช่วยเหลือเบื้องต้นโดยไม่ต้องพิสูจน์ความผิด แต่ยังมีข้อจำกัดด้านวงเงิน ขอบเขตการคุ้มครอง และกระบวนการพิจารณา

วัตถุประสงค์ที่ 2 พบว่า สหราชอาณาจักรกำหนดให้ผู้ประกอบวิชาชีพด้านสุขภาพต้องมีประกันภัยหรือหลักประกันความรับผิดที่เหมาะสม โดยเชื่อมโยงกับการขึ้นทะเบียนและต่ออายุใบอนุญาตภายใต้การกำกับดูแลขององค์กรวิชาชีพ ทำให้ผู้เสียหายมีแหล่งชดเชยที่ชัดเจน แนวทางดังกล่าวจึงควรนำมาปรับใช้กับประเทศไทย

วัตถุประสงค์ที่ 3. พบว่าเห็นควรให้กำหนดระบบประกันภัยชดเชยความเสียหายทางการแพทย์ภาคบังคับโดยผูกโยงกับการออกและต่ออายุใบอนุญาตประกอบวิชาชีพ ควบคู่กับการใช้หลักการชดเชยโดยไม่ต้องพิสูจน์ความผิดและการระงับข้อพิพาทโดยผู้เชี่ยวชาญ พร้อมทั้งออกแบบโครงสร้างกฎหมายและอัตราเบี้ยประกันภัยให้เหมาะสม เพื่อให้การเยียวยามีประสิทธิภาพและสอดคล้องกับบริบทของประเทศไทย