Musical Pattern of Klong Toum in Rites of People in Renu Nakhon District, Nakhon Phanom Provnce
Main Article Content
Abstract
The objective of this study was to delineate the historical aspects, development, functionas and performance of klong Toum dram music including mixing patterns and rhythms the people Renu Nakhon district of Nakhon Phanom province. The study took a qualitative approach in conducting research and presenting data. The results of this study revealed that Klong Toum is a popular traditional fanfare band music in Renu Nakhon area a in procession traditionally associated with important religious and cultural beliefs of the community, especially in the six-month Festival local events
or which the music is played include Boun Phravessandorn or Boun Mahachart and Boum Bung-fai. These will events are accompanied by fanfare and dance around the village carrying. signs and symbols of merit. Fanfare and drum are in all the rites in merits and rituals such as the Upakut parade, Kanchob-Kanlon parade, Brahman parade, Pravetssandorn immigration parade etc., In the six-month Festival. Such as Klong Toun fanfare in the holy parade, signs representing a symbol of honor and associated with fertility rites remain in the beliefs of Renu Nakhon people. Apart from this, it is also linked to the 3,000 years old culture values of the people of Southeast Asia. Also known as the great bronze drum (Mahorathouk). The format of the Klong Toum band mixing consists of gong and drum it is primarily composed of surgery Phang-haad (flat gong) and drums, two large front wooden drums, covered with buffalo leather or calfskin, with a diameter of approximately 50 cm. In addition, there are other instruments such as drums with the tail assemble, Sing Seang, Sanai Kub Kaeb, Kachabpi, Kaen and Pi (pipe) all when are carried in procession but do not focus on a fixed style depending on the permitting occasion. The musical signature of Klong Toum in Renu Nakhon is divided into two categories; the rhythm is the “rhythm” and “ham” rhythms performance during instrumental tempo connected between the two subsidiaries. In any local area, there are different details and formats of musical performance evarying with the occasions, but the instrumental rhythm structure of the music has the same format.
Article Details
- Under a CC Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 (CC BY-NC-ND 4.0) license, you can copy, distribute, display, perform, and use any published material (figures, schemes, tables or any extract of a text) for any purpose other than commercially (unless you get permission first).
- Any opinions and views expressed in this publication are the opinions and views of the authors, and are not the views of or endorsed by the journal (including the editor, any member of the editorial team or editorial board, and any guest editors).
- The editor has the right to edit the content of the manuscript to make it suitable for publication.
References
ณรงค์ชัย ปิฎกรัชต์. (2544). มานุษยดนตรีวิทยา ดนตรีพ้ืนบ้านภาคใต้. นครปฐม : วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล. ณัชชา พันธุ์เจริญ. (2551). ทฤษฎีดนตรี. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์ เกศกะรัต. ณัชชา พันธุ์เจริญ. (2553). สังคีตลักษณ์และการวิเคราะห์. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์เกศกะรัต. ดำรงราชานุภาพ. (2556). นิทานโบราณคดี. กรุงเทพมหานคร : บริษัท ไทยควอลิตี้บุ๊คส์ (2006) จำกัด. ถวิล ทองสว่างรัตน์. (2527). ประวัติผู้ไทยและชาวผู้ไทยเมืองเรณูนคร. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์ศรีอนันต์. ประทีป ชุมพล. (2525). พื้นเวียงวรรณกรรมแห่งการกดขี่. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์อดีต. ปรีชา พิณทอง. (2495). ประเพณีโบราณ โดย ปรีชา ปริญญาโณ. อุบลราชธานี : โรงพิมพ์ศิริธรรมออฟเซ็ท. ปรีชา พิณทอง. (2532). สารานุกรมภาษาอีสาน – ไทย – อังกฤษ. อุบลราชธานี : โรงพิมพ์ศิริธรรมออฟเซ็ท. ปัญญา รุ่งเรือง. (2546). หลักมานุษยวิทยดุริยางควิทยา Foundation of Ethnomusicilogy เอกสารการสอนรายวชิาดนตรชีาตพินัธว์ุทิยา หลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาดนตรีชาติพันธ์ุวิทยา ภาควิชาศิลปนิเทศน์. กรุงเทพมหานคร : คณะมนุษยศาสตร์ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. พิเศษ เจียจันทร์พงษ์. (2555). ตำนาน. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์มติชน. พิทูร มลิวัลย์. (2533). ลำพระเวส – เทศน์มหาชาติ หรือมหาเวสสันดรชาดก ภาคอีสาน. กรุงเทพมหานคร : คณะสงฆ์หนตะวันออก จัดพิมพ์ โดยเสด็จพระราชกุศล ออกพระเมรุพระราชทานเพลิงศพ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสภมหาเถร) ณ เมรุหลวงหน้า พลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส.
รัศมี ชูทรงเดช. (2544). โบราณคดีสมัยไพลสโตซินในประเทศไทย เอกสาร ประกอบการสัมมนาวิชาการเรื่อง “พัฒนาการทางโบราณคดี”. กรุงเทพมหานคร : ภาควิชาโบราณคดี คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัย ศิลปากร. วชิรญาณวิเศษ. (2437). บั้งไฟ. 9 (46). 445 - 449 ศริพิจน์ เหลา่มานะเจรญิ. (2553). ฆอ้ง-กระดงิ่-กระพรวน-และฉาบ หลกัฐาน การค้าโลกข้ามสมุทรฉบับเอเชีย ในช่วงศตวรรษที่ 9-17 Gongs, Bells, and Cymbals : The Archaeological Record in Maritime Asia from the Ninth to the Seventeenth Centuries by Arsnio Nicolas. (วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล, บ.ก.) เพลงดนตรี. ศิริพร จิรวัฒน์กุล. (2553). การวิจัยเชิงคุณภาพด้านวิทยาศาสตร์สุขภาพ. กรุงเทพมหานคร : บริษัทวิทยพัฒน์ จำกัด. สกลสุภา ทองน้อย. (2553). เครื่องดนตรีกัมพูชาโบราณ ของ ยน เคียน แกวู รีวรรณ และคณะ. นครปฐม : สำนักพิมพ์วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล. สนอง คลังพระศรี. (2543). เซิ้งบั้งไฟถวายแถนแม่นบ่หือ? 1-6. สยามรัฐ สัปดาห์วิจารณ์. สมศักดิ์ สร้อยระย้า. (2545). จังหวะ (The Rhythm). กรุงเทพมหานคร : โอเดียนสโตร์. สวงิ บญเจมิ. (2554). ตำรามรดกอสีาน. อบุลราชธานี : สำนกัพมิพม์รดกอสีาน. สายันต์ บุญใบ. (2551). รายงานการวิจัย เรื่องการศึกษาการเล่นลายกลอง กิ่งสกลนคร. สกลนคร : คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
สำนักคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ ร่วมกับศูนย์วัฒนธรรมจังหวัดเลย และศูนย์วัฒนธรรมจังหวัดต่าง ๆ ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. (2527). เชิดชูเกียรตินายสาร สาระทัศนานันท์. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์คุรุสภา. สิลา วีระวงส์. (2535). ประวัติศาสตร์ลาว (สมหมาย เปรมจิตต์, แปล). กรุงเทพมหานคร : พริ้นท์ติ้งเซ็นเตอร์. สจุรรยา จนัทรศริ.ิ (2555). ทฤษฎสีงัคม. (ม.ป.ป.) : มหาวทิยาลยัหอการคา้ไทย. สุจิตต์ วงษ์เทศ. (2549). พลังลาวชาวอีสานมาจากไหน? กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์มติชน. สุจิตต์ วงษ์เทศ. (2551). ร้องลำทำเพลงดนตรีและนาฏศิลป์ชาวสยาม. โครงการเผยแพรค่วามรสู้.ู่ กรงุเทพมหานคร : โครงการเผยแพรค่วาม รู้สู่สาธารณชน. เรือนแก้วการพิมพ์. สจุติต์ วงษเ์ทศ. (2553). ดนตรไีทยมาจากไหน. นครปฐม : สำนกัพมิพว์ทิยาลยั ดุริยางคศิลป์. สุภางค์ จันทวานิช. (2552). การวิเคราะห์ข้อมูลในการวิจัยเชิงคุณภาพ. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. สุรพงษ์ ลือทองจักร. (2552). หลักมานุษยวิทยาและหลักสังคมวิทยา. อุดรธานี : คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏ อุดรธานี. สุรพล นาถพินธุ. (มกราคม - มิถุนายน 2555). โบราณวิทยาเรื่องโลหะสำริด ในยุคก่อนประวัติศาสตร์ของประเทศไทย. วารสารดำรงวิชาการ, 1(13), 107 - 132. เขา้ถงึไดจ้าก http ://www.tci-thaijo.org/index. php/damrong/article/view/20775/18040
สรุพล นาถพนิธ.ุ (2556). โบราณวทิยาเรอื่งโลหะสำรดิในยคุกอ่นประวตัศิาสตร์ ของประเทศไทย. กรุงเทพฯ : วารสารดำรงวิชาการ คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร. เข้าถึงได้จาก http ://www.damrongjournal.su.ac.th/upload/pdf/51_4.pdf สรุศกัดิ์ ศรสีำอาง. (2545). ลำดบักษตัรยิล์าว. กรงุเทพมหานคร : กรมศลิปากร สำนักโบราณคดีและพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ. อคิน รพีพัฒน์. (2551). วัฒนธรรมคือความหมาย ทฤษฎีและวิธีการของ คลิฟฟอร์ด. กรุงเทพมหานคร : ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์กร มหาชน). อดศิร ศกัดสิ์งู. (2550). วธิวีทิยากบัประวตัศิาสตร ์: พนื้ฐานการวจิยั. วารสาร มนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ ปีที่ 2 ฉบับที่ 2 ตุลาคม 2550 – มีนาคม 2551. อนุสรณ์ในงานฌาปนกิจศพนายฮวด ทองโรจน์ (อดีต ส.ส.มหาสารคาม) ณ เมรุวัดจักรวรรดิราชาวาส. (2512). เรื่องพระเชตพนพิมพ์. พระนคร : โรงพิมพ์เลี่ยงเซียงจงเจริญ. อัดสำเนาหนังสือรำลึกอดีต ที่ระลึกในงานฌาปนกิจศพ นางบุญมี คำบุศย์ ร้อยเอ็ด (ม.ป.ป.). (ม.ป.ป.). อานันท์ นาคคง. (2553). บทความเส้นทางสายมานุษยวิทยาดนตรี ในประเทศไทย ในหนังสือรวมบทความและบทเสวนาจากการ ประชุมประจำปีทางมานุษยวิทยา ครั้งที่ 9 เสียงของโลก 1 ผู้คน ดนตรี ชีวิต. กรุงเทพมหานคร : ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร. อารมณ์ สุดใจ. (2514). เครื่องดนตรีไทย. กรุงเทพมหานคร : วิทยานิพนธ์ ปริญญาศิลปบัณฑิต (โบราณคดี) คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัย ศิลปากร.