แนวทางการพัฒนาโมบายแอปพลิเคชันให้เหมาะสมกับการใช้ชีวิต (Lifestyle) ของนักศึกษาระดับปริญญาตรี: กรณีศึกษา We Mahidol Application
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาการใช้ชีวิตของนักศึกษาระดับปริญญาตรี 2) เพื่อศึกษาความพึงพอใจต่อการใช้งาน We Mahidol Application ของนักศึกษาระดับปริญญาตรี 3) เพื่อศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อความพึงพอใจในการใช้งาน We Mahidol Application โดยกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยคือ นักศึกษา มหาวิทยาลัยมหิดล ระดับปริญญาตรี ที่ใช้ We Mahidol Application และทำแบบสอบถามการใช้ชีวิตของนักศึกษาและประเมินความพึงพอใจในการใช้งาน We Mahidol Application จำนวน 408 คน ผลการวิจัยพบว่าผู้ใช้งานส่วนใหญ่เป็นเพศหญิงและศึกษาอยู่ในระดับชั้นปีที่ 1 รูปแบบการจัดกิจกรรมที่ชื่นชอบมากที่สุดคือกิจกรรมแบบ Onsite และประเภทกิจกรรมที่สนใจมากที่สุดคือกิจกรรมจิตอาสา ช่องทางหลักในการรับรู้ข่าวสารด้านการศึกษาและกิจกรรมคือ Group Line ในขณะที่เครือข่ายสังคมออนไลน์ที่ใช้มากที่สุดคือ Instagram เมนูที่ผู้ใช้ส่วนใหญ่ชอบและเข้าใช้งานบ่อยที่สุดคือ My QR ในส่วนของความพึงพอใจในการใช้งานแอปพลิเคชันในภาพรวมอยู่ในระดับมาก ค่าเฉลี่ยอยู่ที่ 4.10 ด้านที่มีความพึงพอใจมากที่สุดคือ ด้านการออกแบบและการจัดรูปแบบ ค่าเฉลี่ยอยู่ที่ 4.09 อยู่ในระดับมาก รองลงมาคือ ด้านประโยชน์และการนำไปใช้ ค่าเฉลี่ยอยู่ที่ 4.08 อยู่ในระดับมาก ด้านคุณภาพข้อมูล ค่าเฉลี่ยอยู่ที่ 4.07 อยู่ในระดับมาก และด้านการใช้งาน ค่าเฉลี่ยอยู่ที่ 3.88 อยู่ในระดับมาก ตามลำดับ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
- วารสารสังคมศาสตร์บูรณาการ มหาวิทยาลัยมหิดล อนุญาตให้สามารถนำไฟล์บทความไปใช้ประโยชน์และเผยแพร่ต่อได้ โดยอยู่ภายใต้เงื่อนไขสัญญาอนุญาต CC Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) โดยต้องแสดงที่มา/การอ้างอิงจากวารสาร – ไม่ใช้เพื่อการค้า – ห้ามแก้ไขดัดแปลงเนื้อหา
- ข้อความที่ปรากฏในบทความในวารสารฯ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่าน ไม่เกี่ยวข้องกับกองบรรณาธิการวารสารฯ (ซึ่งหมายรวมถึง บรรณาธิการ ผู้ทรงคุณวุฒิในกองบรรณาธิการ หรือ บรรณาธิการรับเชิญ) แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใด ๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเอง ตลอดจนความรับผิดชอบด้านเนื้อหาและการตรวจร่างบทความเป็นของผู้เขียน ไม่เกี่ยวข้องกับกองบรรณาธิการวารสารฯ
- กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ในการตัดทอน/ปรับแก้ถ้อยคำบางประการเพื่อความเหมาะสม
เอกสารอ้างอิง
กองบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยมหิดล. (2567). สถิติจำนวนนักศึกษา มหาวิทยาลัยมหิดล จำแนกตามส่วนงาน ระดับการศึกษาและเพศ. https://op.mahidol.ac.th/ea/student-information/
จักรชัย โสอินทร์, พงษ์ศธร จันทร์ยอย และณัฐณิชา วีระมงคลเลิศ. (2555). คู่มือพัฒนาแอพพลิเคชัน Android อย่างมืออาชีพ. บริษัท ไอดีซี พรีเมียร์ จำกัด
โชติมา วัฒนะ. (2564). พฤติกรรมการใช้สื่อสังคมออนไลน์ของนิสิตระดับปริญญาตรีมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. วารสารบรรณศาสตร์ มศว., 14(2), 12-23.
ทรงศักดิ์ ลิมสิริสันติกุล. (2554). สมาร์ทโฟน. ซีเอ็ดยูเคชั่น.
ธนกร แก้วมณี. (2564). การศึกษาพฤติกรรมการใช้บริการแอพพลิเคชั่นเพื่อการศึกษาของนักศึกษาระดับอุดมศึกษาในกรุงเทพมหานคร. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์, 9(2), 729-743.
ธัญธัช วิภัติภูมิประเทศ. (2559). พฤติกรรมการใช้สมาร์ทโฟนในชั้นเรียนของนักศึกษามหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์. วารสารสุทธิปริทัศน์, 30(95), 48-58.
ธานินทร์ ศิลป์จารุ. (2557). การวิจัยและวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติด้วย SPSS และ AMOS (พิมพ์ครั้งที่ 15). เอส อาร์ พริ้นติ้ง แมสโปรดักส์ จํากัด.
พรทิพย์ วงศ์สินอุดม. (2558). การพัฒนาแอปพลิเคชันบทเรียนบนคอมพิวเตอร์พกพา ร่วมกับการเรียนแบบเพื่อนช่วยเพื่อนที่ส่งผลต่อการเรียนรู้กันของนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 จังหวัดเพชรบุรี. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร. http://ithesis- ir.su.ac.th/dspace/ bitstream/ 123456789/985/1/54257324%20%20พรทิพย์%20วงศ์สินอุดม.pdf
พัชนา สุวรรณแสน, วิวรรณกาญจนวจี และกนกภรณ์ อ่วมพราหมณ์. (2557). พฤติกรรมและปัจจัยที่มีผลต่อการใช้โทรศัพท์เคลื่อนที่สมาร์ทโฟนของนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา. วารสารศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี, 25(3), 35-47.
พิชญ์ เพชรคำ และพรทิพย์ เย็นจะบก. (2557). พฤติกรรมการใช้สมาร์ตโฟนของวัยรุ่นไทยที่มีผลกระทบด้านลบต่อตนเองและสังคม. บทความวิชาการหลักสูตรนิเทศศาสตร์มหาบัณฑิต คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม.
พิชยา วัฒนะนุกูล, วาสนา ผิวขม, และเปรม จันทร์สว่าง. (2560). พฤติกรรมและปัจจัยการใช้สมาร์ทโฟนใน กลุ่มวัยรุ่น. [ม.ป.ท.: ม.ป.พ.].
พิมพ์ปวีณ์ สุวรรณโณ. (2563). การพัฒนาแอปพลิเคชันเพื่อการเรียนรู้ รายวิชาการวิจัยทางการศึกษา บนระบบปฏิบัติการแอนดรอยด์ สำหรับนักศึกษาชั้นปีที่ 4 มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา. วารสารกลุ่มมนุษยศาสตร์- สังคมศาสตร์, 3(1), 38-49.
รัตน์สินี ออมสินสมบูรณ์ (2559). การศึกษาแนวทางการพัฒนาโมบายแอปพลิเคชัน ประเภทการคมนาคมขนส่งทางบก. การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
วรท แสงสว่างวัฒนะ. (2558). รูปแบบการดำเนินชีวิตและแรงจูงใจที่ส่งผลต่อการตัดสินใจใช้บริการสถานที่ออกกำลังกายของกลุ่มผู้บริโภคที่เคยใช้บริการสถานทีออกกำลังกาย ในเขตกรุงเทพมหานคร. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยกรุงเทพ, กรุงเทพมหานคร.
วรวุฒิ อ่อนน่วม. (2558). ปรากฏการณ์ทางการสื่อสารยุคดิจิทัล The Communication Phenomenon in Digital Age. วารสารวิชาการสมาคมสถาบันอุดมศึกษาเอกชนแห่งประเทศไทย (สสอท.). 212.
สรินยา สงค์ประเสริฐ. (2554). รูปแบบการดำเนินชีวิตที่ส่งผลต่อค่านิยมในคอนโดมิเนียมตากอากาศระดับหรูหรา ในอำเภอหัวหิน. สารนิพนธ์ ปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต. กรุงเทพมหนครซ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
สำนักงานสถิติแหงชาติ กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. (2566). การสำรวจการมีการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารในครัวเรือน พ.ศ. 2566 (ไตรมาส 3). https://www.nso.go.th/nsoweb/storage/survey_detail/2023/20231128080049_25007.pdf
สุคนธ์ทิพย์ คำจันทร์ และประภาพร กุลลิ้มรัตน์ชัย. (2022). การประยุกต์ใช้ User Interface (UI) และ User Experience (UX) ในการออกแบบแพลตฟอร์ม. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชียฉบับวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี, 16(2), 63-77.
สุชาดา พลาชัยภิรมย์ศิล. (2554). แนวโน้มการใช้โมบายแอพพลิเคชั่น. วารสารนักบริหาร, 31(4), 110-115. มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
สุวรรณา แซ่เฮ้ง และกมลทิพย์ แจ่มกระจ่าง. (2564). ความต้องการการจัดกิจกรรมเพื่อสังคมของนิสิตระดับปริญญาตรี คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ปีการศึกษา 2564. Journal of Social Synergy, 13(2), 14-30.
เสาวลักษณ์ พันธบุตร. (2560). อยู่อย่างคนร่วมสมัยในยุคดิจิทัล. วารสารวิชาการนวัตกรรมสื่อสารสังคม, 5(2), 161–167.
อภิศักดิ์ อาจนันท์. (2557). รู้หรือไม่!! โมบายแอพพลิเคชั่นคืออะไร? และวิธีสังเกตแอป ฯ ปลอมทำได้อย่างไร?. http://news.siamphone.com/news-17863.html
Admingramickhouse. (2020). แอปพลิเคชัน (Application) คืออะไร แล้วมีกี่ประเภท. https://bizidea.co.th/whats-application/
AlsonJ.N., & Misagal L.V. (2016). Smart phones usage among colleges. International Journal of Research in Engineering & Technology, 4(3), 63-70.
Connect. (2565). เรียน Online และ Onsite มีอะไรต้องคิดทบทวนบ้าง!. https://connect.bu.ac.th/feature-focus/online-onsite-learning/
Digimusketeers. (2023). ไขข้องใจ! แอพมือถือมีดีอย่างไร สำคัญอย่างไรต่อธุรกิจและการตลาด. https://digimusketeers.co.th/blogs/ไขข้องใจ-แอพมือถือมีดีอ.
ETDA. (2022). Thailand Internet User Behavior 2022. https://www.etda.or.th/
getattachment/78750426-4a58-4c36-85d3-d1c11c3db1f3/IUB-65-Final.pdf.aspx
Gao, Y., Li, A., Zhu, T., Liu, Xiaoqian, & Liu, Xingyun. (2016). How smartphone usage correlates with social anxiety and loneliness. PeerJ, 4, e2197. https://doi.org/10.7717/peerj.2197
Likert, R. (1932). A Technique for the measurement of attitudes. Archives of Psychology, 140, 1–55.
Mindphp. (2561). Application แอปพลิเคชัน คืออะไร. http://www.mindphp.com/คู่มือ/79-คืออะไร/3647-application-แอพพลิเคชั่น-คืออะไร.html.
Mrs.OK. (2022). Instagram เผยพฤติกรรม Gen Z ไทย กว่า 1 ใน 3 ใช้งานทะลุ 2 ชม. ต่อวัน. https://www.brandbuffet.in.th/2022/12/instagram-trend-report-gen-z-thai-express-themselves-with-photos-song-avatar-ar/
MTHAI. (2010). เปิดผลวิจัยวัยรุ่นไทยกวาดแชมป์ใช้มือถือสูงสุดในเอเชีย.https://tech.mthai.com/mobile-tablet/5345.html.
Wang, D., Xiang, Z., & Fesenmaier, D. R. (2016). Smartphone Use in everyday life and travel. Journal of Travel Research, 55, 52-63.
