การเรียนรู้ในการบริหารจัดการวิสาหกิจชุมชนเพื่อความยั่งยืน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความทางวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอแนวทางการเรียนรู้ในการบริหารจัดการวิสาหกิจชุมชนเพื่อความยั่งยืน เพราะความยั่งยืนเป็นสิ่งชี้วัดที่สำคัญของความสำเร็จของวิสาหกิจชุมชน ดังนั้นการเรียนรู้ในการบริหารจัดการวิสาหกิจชุมชนให้เกิดความยั่งยืนนั้น ผู้นำและสมาชิกของวิสาหกิจชุมชน ควรมุ่งเน้นไปที่หลักการเรียนรู้ตลอดชีวิตและการเรียนรู้ตามอัธยาศัยของสมาชิกวิสาหกิจชุมชน ทั้งรายบุคคลและแบบกลุ่ม เรียนรู้จากผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย จากหน่วยงานราชการและเอกชน ที่เข้ามามีส่วนร่วมในการแลกเปลี่ยนความคิดเห็นและประสบการณ์ผ่านการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วมของชุมชน การเรียนรู้จากทั้งคุณลักษณะส่วนบุคคลและคุณลักษณะของการบริหารจัดการวิสาหกิจชุมชนยังมีส่วนช่วยให้การบริหารจัดการวิสาหกิจชุมชนนั้นยั่งยืนได้อีกทางหนึ่งด้วย การประยุกต์ใช้หลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงในการบริหารจัดการวิสาหกิจชุมชนที่เน้นการบริหารแบบเดินสายกลาง อย่างโปร่งใส อนุรักษ์ภูมิปัญญาท้องถิ่น โดยกลุ่มผู้นำและสมาชิกของวิสาหกิจชุมชนมีความทุ่มเททำงานอย่างซื่อสัตย์ และพร้อมส่งต่อธุรกิจชุมชนไปยังรุ่นลูกหลาน รวมไปถึงการพัฒนาวิสาหกิจชุมชนเพื่อความยั่งยืน ผู้นำและสมาชิกของวิสาหกิจชุมชน ต้องพัฒนาต้นทุนในการดำรงชีวิตในชุมชน ด้วยการเสริมสร้างรายได้ของคนในชุมชน ทำให้เศรษฐกิจชุมชนเข้มแข็ง พัฒนาความรู้ ขยายโครงสร้างพื้นฐาน และสร้างสภาพแวดล้อมของชุมชนให้เจริญรุ่งเรือง การพัฒนาสิ่งเหล่านี้แสดงให้เห็นถึงการเรียนรู้ของวิสาหกิจชุมชนเพื่อความยั่งยืนอย่างแท้จริง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
- วารสารสังคมศาสตร์บูรณาการ มหาวิทยาลัยมหิดล อนุญาตให้สามารถนำไฟล์บทความไปใช้ประโยชน์และเผยแพร่ต่อได้ โดยอยู่ภายใต้เงื่อนไขสัญญาอนุญาต CC Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) โดยต้องแสดงที่มา/การอ้างอิงจากวารสาร – ไม่ใช้เพื่อการค้า – ห้ามแก้ไขดัดแปลงเนื้อหา
- ข้อความที่ปรากฏในบทความในวารสารฯ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่าน ไม่เกี่ยวข้องกับกองบรรณาธิการวารสารฯ (ซึ่งหมายรวมถึง บรรณาธิการ ผู้ทรงคุณวุฒิในกองบรรณาธิการ หรือ บรรณาธิการรับเชิญ) แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใด ๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเอง ตลอดจนความรับผิดชอบด้านเนื้อหาและการตรวจร่างบทความเป็นของผู้เขียน ไม่เกี่ยวข้องกับกองบรรณาธิการวารสารฯ
- กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ในการตัดทอน/ปรับแก้ถ้อยคำบางประการเพื่อความเหมาะสม
เอกสารอ้างอิง
พิริยะ ผลพิรุฬห์. (2563, 22 กันยายน). กลยุทธ์ 4C เพื่อความยั่งยืนของวิสาหกิจชุมชน. โพสต์ทูเดย์ ออนไลน์. https://www.posttoday.com/columnist/633562
Avery, C. G., & Bergsteiner, H. (2016). Sufficiency thinking: Thailand’s gift to an unsustainable world. Hang Tai Printing Company Limited.
Berkes, F., & Davidson-Hunt, I. J. (2007). Communities and social enterprises in the age of globalization. Journal of Enterprising Communities: People and Places in the Global Economy, 1(3), 209–221. https://doi.org/10.1108/17506200710779521
Burns, D., Heywood, F., Taylor, M., Wilde, P., & Wilson, M. (2004). Making community participation meaningful: A handbook for development and assessment. Joseph Rowntree Foundation. https://www.jrf.org.uk/sites/default/files/jrf/migrated/files/jr163-community-participation-development.pdf
Bush, T., & Coleman, M. (2000). Leadership and strategic management in education. SAGE Publications.
Chaipattana Foundation. (2017). Philosophy of sufficiency economy. https://www.chaipat.or.th/eng/concepts-theories/sufficiency-economy-new-theory
Church, K., Bascia, N., & Shragge, E. (Eds.). (2008). Learning through community: Exploring participatory practices. Springer.
Field, J., & Tuckett, A. (2016). Informal learning in the family and community. UK Government. https://assets.publishing.service.gov.uk/government/uploads/system/uploads/attachment_data/file/590364/skill-lifelong-learning-in-family-and-community.pdf
GLOPP. (2008). DFID’s sustainable livelihoods approach and its framework. http://www.glopp.ch/B7/en/multimedia/B7_1_pdf2.pdf
Hutchins, J. M., Richter, S. J., Henry, L. M., & Sutherland, W. J. (2019). Development of indicators for the social dimension of sustainability in a U.S. business context. Journal of Cleaner Production, 212, 687–697. https://doi.org/10.1016/j.jclepro.2018.11.199
Ibrahim, A. Z., Hassan, K., Kamaruddin, R., & Anuar, A. R. (2017). Examining the livelihood assets and sustainable livelihoods among the vulnerability groups in Malaysia. Indian-Pacific Journal of Accounting and Finance, 1(3), 52–63.
Kamaruddin, R., & Samsudin, S. (2014). The sustainable livelihoods index: A tool to assess the ability and preparedness of the rural poor in receiving entrepreneurial projects. Journal of Social Economics Research, 1(6), 108–117.
Kerlin, J. A. (2006). Social enterprise in the United States and Europe: Understanding and learning from the differences. Voluntas: International Journal of Voluntary and Nonprofit Organizations, 17(3), 247–263. https://doi.org/10.1007/s11266-006-9016-2
Krantz, L. (2001). The sustainable livelihood approach to poverty reduction: An introduction. Swedish International Development Cooperation Agency (SIDA).
Leung, S., Mo, P., Ling, H., Chandra, Y., & Ho, S. S. (2019). Enhancing the competitiveness and sustainability of social enterprises in Hong Kong: A three-dimensional analysis. China Journal of Accounting Research, 12, 157–176. https://doi.org/10.1016/j.cjar.2019.03.002
Macleod, G. (2010). How to start a community enterprise.
Martin, F., & Thompson, M. (2010). Social enterprise: Developing sustainable businesses. Palgrave Macmillan.
Mayombe, C., & Hlela, Z. (2020). Analyzing constructivist teaching and learning in adult non-formal education centers in KwaZulu-Natal, South Africa. International Journal of Adult, Community and Professional Learning, 27(2), 12–29. https://doi.org/10.18848/2328-6318/CGP/v27i02/13-28
Morrison, C., & Ramsey, E. (2017). The role of social entrepreneurs in developing community resilience in remote areas. Journal of Enterprising Communities: People and Places in the Global Economy, 11(1), 95–112. https://doi.org/10.1108/JEC-02-2015-0020
Naipinit, A., Promsaka Na Sakolnakorn, T., & Kroeksakul, P. (2014). Sufficiency economy for social and environmental sustainability: A case study of four villages in rural Thailand. Asian Social Science, 10(2), 102–111. https://doi.org/10.5539/ass.v10n2p102
Office of the National Economic and Social Development Council. (n.d.). About SDGs. https://sdgs.nesdc.go.th/เกี่ยวกับ-sdgs/
Phanphairoj, C., & Kitcharoen, P. (2022). Community-based enterprises learning for sustainability in management and community livelihood assets. International Journal of Adult, Community and Professional Learning, 30(1), 35–54. https://doi.org/10.18848/2328-6318/CGP/v30i01/35-54
Rangsipaht, S. (2017). Participation of group members based on sufficiency economy philosophy: A case study of Moo 1 Lak Song Farm Housewives Group Community Enterprise, Ban Phaeo District, Samut Sakhon Province. Khon Kaen Agricultural Journal, 45(1), 173–178.
Robbins, S. P., & Coulter, M. (2005). Management (8th ed.). Pearson Education.
Robertson, M. (2017). Sustainability: Principles and practice (2nd ed.). Routledge.
Rykaszewski, M., & Shen, Y. (2013). Failure in social enterprises.
Serrat, O. (2008). The sustainable livelihoods approach. Asian Development Bank.
Somswasdi, C., Thongsukhowong, A., & Nakapaksin, S. (2015). The guidelines for management of community enterprises: A case study of Don Chang Sub-district, Khon Kaen Province, Thailand. Asian Social Science, 11(5), 91–96.
Vorley, T., & Williams, N. (2015). Creating and sustaining a model of community-based enterprise learning: A participatory case study of Ready Hubs. Community Development, 46(5), 559–579. https://doi.org/10.1080/15575330.2015.1049281
Welsch, H. P., & Kuhns, A. B. (2001). Community-based enterprises: Propositions and cases. Working Paper, DePaul University.
