Development of Agro-tourism activity model to promote the tourism market of Sam Phraya sub-district, Cha Am district, Phetchaburi province

Main Article Content

พจนา บุญคุ้ม

Abstract

The research on the development of Agro-tourism activity model to promote the tourism market of Sam Phraya sub-district, Cha Am district, Phetchaburi province aimed to 1) study Agro-tourism activities in Sam Phraya sub-district, 2) develop Agro-tourism activity model to promote the tourism market of Sam Phraya sub-district, and 3) find policy proposals for the development of agro-tourism activity model to promote the tourism market in Sam Phraya sub-district. The research and development (R&D) was used in the study. The research areas were agricultural tourist attractions in eight villages of Sam Phraya sub-district. The key informants included 1) 360 residents in Sam Phraya sub-district, and 2) 390 tourists visiting Cha Am district, data collection for both groups was conducted by inquiry.  3) ten public and private sector stakeholders, academics and people in the areas, and 4) five administrators and staff of Phetchaburi College of Agriculture and Technology.  The data collection of 3 and 4 was conducted by the interview and group discussion.  5) 30 students of Phetchaburi College of Agriculture and Technology were inquired for the data.  The tools were the interview issues, group discussion issues, and a questionnaire, and the data collection was conducted during August-November 2016.  The quantitative data was analyzed for frequency, percentage, arithmetic mean, standard deviation, and; the qualitative data was analyzed by content analysis.


            The results were as follows:  1) The Agro-tourism activities of Sam Phraya sub-district were various and had the potential to become sustainable Agro-tourism destinations, namely a) cultivation, b) fishery, and c) livestock.  2) S-SAC was developed as the agricultural activity model to promote the tourism market of Sam Phraya sub-district: S = sufficiency agriculture, S = sustainable community, A = agricultural technology, and C= cooperation network. 3) The policy proposals for the development of Agro-tourism activity model to promote the tourism market in Sam Phraya sub-district were all related sectors should expand the model in the educational institutions, especially agricultural college nationwide, to implement for concrete results.  Moreover, knowledge and skills in Agro-tourism management should be developed especially in the tourism activities which can attract  the target groups to the community by involving the community in all aspects, such as suggesting opinions and managing for the sustainability of the community.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
บุญคุ้มพ. (2019). Development of Agro-tourism activity model to promote the tourism market of Sam Phraya sub-district, Cha Am district, Phetchaburi province. INTEGRATED SOCIAL SCIENCE JOURNAL, FACULTY OF SOCIAL SCIENCES AND HUMANITIES, MAHIDOL UNIVERSITY, 6(2), 396-419. Retrieved from https://so02.tci-thaijo.org/index.php/isshmu/article/view/228947
Section
Research Articles

References

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2554). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ พ.ศ. 2555 - 2559.
กรุงเทพฯ: กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2558). ยุทธศาสตร์การท่องเที่ยวไทย พ.ศ. 2558 - 2560.
กรุงเทพฯ: กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
กิติพจน์ แสนสิงห์. (2552). โครงการวิจัยรูปแบบการจัดการท่องเที่ยวเชิงเกษตรแบบมีส่วนร่วม
ของชุมชนแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตรชุมชนบ้านบัวเทิง ตำบลท่าช้าง อำเภอสว่างวีระวงศ์
จังหวัดอุบลราชธานี.
ฉลองภพ สุสังกร์กาญจน์ และคณะ. (2552). วิเคราะห์นโยบายมหภาคของรัฐในมิติต่าง ๆ จาก
ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง (พ.ศ. 2540 - 2549) เล่ม 2. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุน
สนับสนุนการวิจัย (สกว).
นภดล ภาคพรต. (2546). ความหมาย ความสำคัญ และหลักการจัดการการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน
ในเอกสารชุดฝึกอบรมทางไกลหลักสูตรการจัดการการท่องเที่ยวชุมชนอย่างยั่งยืน.
กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2548). การพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพฯ:
เพรส แอนด์ ดีไซน์ จำกัด.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา และเพ็ญศิริ ศรีคำภา. (2557). การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน. (พิมพ์ครั้ง
ที่ 2). นนทบุรี: ธรรมสาร จำกัด.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2560). การจัดการด้านการตลาดอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว. (พิมพ์ครั้งที่
4). กรุงเทพฯ: หจก. เฟริ์นข้าหลวง พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.
วรรณวีร์ บุญคุ้ม. (2556). การศึกษาศักยภาพในการพัฒนาวิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยี
เพชรบุรีให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตรอย่างยั่งยืน. นครปฐม: คณะศึกษาศาสตร์
มหาวิทยาลัยศิลปากร.
วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีเพชรบุรี. (2555). ข้อมูลทั่วไปเกี่ยวกับสถานศึกษา. เอกสารอัด
สำเนา.
----------. (2556). การประชุมวิชาการองค์การเกษตรกรในอนาคตแห่งประเทศไทยในพระบรม
ราชูปถัมภ์สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ระดับชาติ ครั้งที่ 34. เอกสาร
แผ่นพับ.
-----------. (2558). ข้อมูลบุคลากร. เอกสารอัดสำเนา.
วิภวานี เผือกบัวขาวและสาโรช เผือกบัวขาว. (2561: 509-524). กลยุทธ์การพัฒนาแหล่ง
ท่องเที่ยวโดยการมีส่วนร่วมขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จังหวัดเพชรบุรี บนฐาน
แนวคิดเศรษฐกิจพอเพียง.วารสารวิชาการ Veridian E-Journal,Silpakorn
University, Vol11,No2 (2561).
ศูนย์ศึกษาเศรษฐกิจพอเพียง สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์. (2551). ปรัชญาของเศรษฐกิจ
พอเพียงกับการบริหารการพัฒนา. กรุงเทพฯ: ศูนย์ศึกษาเศรษฐกิจพอเพียง สถาบัน
บัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. (2544). การดำเนินการเพื่อกำหนด
นโยบายการท่องเที่ยว. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่ง
ประเทศไทย.
สุวิมล ตั้งประเสริฐ. (2555). การจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตรในจังหวัดนครราชสีมาอย่าง
ยั่งยืนภายใต้หลักเศรษฐกิจพอเพียง. วารสารราชบัณฑิตยสถาน มหาวิทยาลัยราชภัฏ
นครราชสีมา.
สมพร เทพสิทธา. (2549). การเดินตามรอยพระยุคลบาท เศรษฐกิจพอเพียงช่วยแก้ปัญหาความ
ยากจนและการทุจริต. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: บริษัทธรรมสาร จำกัด.
สำนักงานคณะกรรมการการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2554). แผนพัฒนาเศรษฐกิจ
และสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 11 (พ.ศ. 2555 - 2559). กรุงเทพฯ: สำนักงาน
คณะกรรมการการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ. (2554). นโยบายและยุทธศาสตร์การวิจัยของชาติ ฉบับที่
8 (พ.ศ. 2555 - 2559). กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ.
สำนักงานจังหวัดเพชรบุรี.. (2557). แผนพัฒนาจังหวัดเพชรบุรี พ.ศ. 2557 - พ.ศ. 2560 ฉบับ
ทบทวน.
----------. (2560). แผนพัฒนาจังหวัดเพชรบุรี พ.ศ. 2561- พ.ศ. 2564.
สำนักปลัดองค์การบริหารส่วนตำบลสามพระยา. (2559). แผนพัฒนาสามปี (พ.ศ.2559 – พ.ศ.
2561). องค์การบริหารส่วนตำบลสามพระยา อำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี.
อุดมพร อมรธรรม. (2549). ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงพระเจ้าอยู่หัว.กรุงเทพฯ: แสงดาว.
Krejcie R. V. and Morgan. D.W. (1970). “Determining Sample Size for Research
Activities”.Education and Psychological Measurement. p. 608.