กลยุทธ์การตลาดต่อการตัดสินใจบริโภคอาหารพื้นเมืองของนักท่องเที่ยวชาวไทย Generation Y ในจังหวัดภูเก็ต
คำสำคัญ:
กลยุทธ์การตลาด, การตัดสินใจบริโภค, อาหารพื้นเมือง, เจเนอเรชั่นวายบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีความมุ่งหมายเพื่อศึกษากลยุทธ์การตลาดต่อการตัดสินใจบริโภคอาหารพื้นเมืองของนักท่องเที่ยวชาวไทย Generation Y ในจังหวัดภูเก็ต ศึกษาถึงลักษณะประชากรศาสตร์ของนักท่องเที่ยวชาวไทย Generation Y กลยุทธ์การตลาดอาหารพื้นเมืองจังหวัดภูเก็ต และการตัดสินใจบริโภคอาหารพื้นเมืองของนักท่องเที่ยวชาวไทย Generation Y ในจังหวัดภูเก็ต กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้คือ นักท่องเที่ยวชาวไทย Generation Y ในจังหวัดภูเก็ต จำนวนทั้งสิ้น 400 ตัวอย่าง เครื่องมือ
ที่ใช้ในการรวบรวมข้อมูล คือ แบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ความเบี่ยงเบนมาตรฐาน
การวิเคราะห์ค่า t-test การวิเคราะห์ค่าความแปรปรวนทางเดียว และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สัน ซึ่งทำการวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติทั้งหมดโดยใช้โปรแกรมคอมพิวเตอร์สำเร็จรูป
ผลการวิจัยพบว่า นักท่องเที่ยวชาวไทยกลุ่ม Generation Y ในจังหวัดภูเก็ตส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง มีอายุ 19-24 ปี
สถานภาพโสด อาชีพนักเรียน/นักศึกษา ระดับการศึกษาปริญญาตรี รายได้ต่อเดือนต่ำกว่า 15,001 บาท นักท่องเที่ยวชาวไทยกลุ่ม Generation Y เดินทางท่องเที่ยวมากที่สุด 5 จังหวัด ได้แก่ จังหวัดกรุงเทพมหานคร จังหวัดพังงา จังหวัดสงขลา จังหวัดกระบี่ และจังหวัดตรัง ตามลำดับ ซึ่งกลยุทธ์การตลาดอาหารพื้นเมืองของนักท่องเที่ยวชาวไทย Generation Y ในจังหวัดภูเก็ต โดยรวมอยู่ในระดับดี และการตัดสินใจบริโภคอาหารพื้นเมืองของนักท่องเที่ยวชาวไทย Generation Y ในจังหวัดภูเก็ต ส่วนใหญ่ มีวัตถุประสงค์ที่ตัดสินใจบริโภคอาหารพื้นเมืองในจังหวัดภูเก็ต คือ เป็นที่นิยมในท้องถิ่น แหล่งข้อมูลข่าวสารที่ตัดสินใจเลือกบริโภคอาหารพื้นเมืองภูเก็ต คือ อินเตอร์เน็ต/เว็บไซต์ โดยมีอิทธิพลต่อการตัดสินใจการเลือกบริโภคอาหารพื้นเมืองภูเก็ต
ด้วยตัวเอง เลือกบริโภคอาหารพื้นเมืองภูเก็ตจากร้านอาหารทั่วไป จำนวนครั้งที่บริโภคอาหารพื้นเมืองภูเก็ตโดยเฉลี่ยประมาณ
3 ครั้ง มีค่าใช้จ่ายเฉลี่ย ต่อครั้งประมาณ 277 บาท โดยส่วนใหญ่เลือกซื้ออาหารพื้นเมืองจังหวัดภูเก็ต 10 ลำดับมากที่สุด คือ ติ่มซำภูเก็ต หมูฮ้อง ขนมจีนภูเก็ต โลบะ หมี่ฮกเกี้ยน โอต๊าว หมี่ไทย อาโป๊ง หมี่หุ้นกระดูกหมู และโอ๊ะเอ๋ว ตามลำดับ การรับรู้หลังจากการบริโภคอาหารพื้นเมืองจังหวัดภูเก็ต คือ ความโดดเด่น เป็นเอกลักษณ์ของอาหาร สิ่งที่ได้รับจากการรับประทานอาหารพื้นเมืองในจังหวัดภูเก็ต คือ สัมผัสภูเก็ตที่แท้จริง และมีแนวโน้มที่จะกลับมารับประทานอาหารพื้นเมืองจังหวัดภูเก็ตอีกแน่นอน
ผลการทดสอบสมมติฐาน พบว่า
- ลักษณะประชากรศาสตร์ของนักท่องเที่ยวชาวไทยกลุ่ม Generation Y ในจังหวัดภูเก็ต ได้แก่ เพศ อายุ ระดับการศึกษา อาชีพ รายได้เฉลี่ยต่อเดือน ที่แตกต่างกัน มีการตัดสินใจบริโภคอาหารพื้นเมืองในจังหวัดภูเก็ต ด้านค่าใช้จ่ายที่บริโภคอาหารพื้นเมืองภูเก็ตเฉลี่ยต่อครั้ง (บาท) แตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 และ 0.01
- ลักษณะประชากรศาสตร์ของนักท่องเที่ยวชาวไทยกลุ่ม Generation Y ในจังหวัดภูเก็ต ได้แก่ เพศ อายุ รายได้เฉลี่ย
ต่อเดือน ที่แตกต่างกัน มีการตัดสินใจบริโภคอาหารพื้นเมืองในจังหวัดภูเก็ต ด้านการรับรู้หลังจากการบริโภคอาหารพื้นเมืองจังหวัดภูเก็ตแตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติที่ระดับ 0.05 และ 0.01 - กลยุทธ์การตลาดอาหารพื้นเมืองในจังหวัดภูเก็ต ด้านผลิตภัณฑ์ มีความสัมพันธ์กับการตัดสินใจบริโภคอาหารพื้นเมือง
ของนักท่องเที่ยวชาวไทย Generation Y ในจังหวัดภูเก็ต ด้านค่าใช้จ่ายที่บริโภคอาหารพื้นเมืองภูเก็ตเฉลี่ยต่อครั้ง (บาท)
โดยมีความสัมพันธ์ในระดับต่ำ และเป็นไปในทิศทางเดียวกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 - กลยุทธ์การตลาดอาหารพื้นเมืองในจังหวัดภูเก็ต ด้านผลิตภัณฑ์ ด้านราคา ด้านสถานที่ ด้านการส่งเสริมการตลาด
มีความสัมพันธ์กับการตัดสินใจบริโภคอาหารพื้นเมืองของนักท่องเที่ยว ชาวไทย Generation Y ในจังหวัดภูเก็ต ด้านการรับรู้หลังจากการบริโภคอาหารพื้นเมืองจังหวัดภูเก็ต โดยมีความสัมพันธ์ในระดับปานกลางและเป็นไปในทิศทางเดียวกัน
อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ 0.01
เอกสารอ้างอิง
TAT Review. (2560). Food on the Move. สืบค้นเมื่อ 28 พฤศจิกายน 2563,
จาก https://www.tatreviewmagazine.com/e-magazine/vol-3-no-1-january-march-2017-2/
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2560). ทิศทางส่งเสริมการท่องเที่ยว. สืบค้นเมื่อ 28 พฤศจิกายน 2563, จาก
https://www.thansettakij.com/content/180778?fbclid=IwAR2buEJb6IMlQ5KK5PgQ0ZzdKTCXpf3s8CI-
wPUip0qFizDv6qa8lQjVU1U
สำนักงานสถิติจังหวัดภูเก็ต. (2562). วิเคราะห์และสรุปสถานการณ์เรื่อง การท่องเที่ยว. สืบค้นเมื่อ 1 ธันวาคม 2563,
จาก http://phuket.nso.go.th/index.php?option=com_content&view=article&id=373&Itemid=646
ไทยรัฐออนไลน์. (2562). สัดส่วนประชากรประเทศไทยกลุ่มคน Generation Y. สืบค้นเมื่อ 2 ธันวาคม 2563, จาก
https://www.thairath.co.th/newspaper/columns/1618326
Click At Phuket. (2557). อาหารพื้นเมือง ของหรอยภูเก็ต. สืบค้นเมื่อ 2 ธันวาคม 2563,
จาก https://sites.google.com/site/clickatphuket/events
องค์การบริหารส่วนจังหวัดภูเก็ต. (2560). แผนยุทธศาสตร์ Phuket: City of Gastronomy 2560-2564.
สืบค้นเมื่อ 7 ธันวาคม 2563, จาก https://www.phuket.go.th/webpk/file_data/gastronomy/01.pdf
วิทวัส รุ่งเรืองผล. (2558). หลักการตลาด. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ชูชัย สมิทธิไกร. (2562). พฤติกรรมผู้บริโภค. พิมพ์ครั้งที่ 7. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศิริวรรณ เสรีรัตน์ และคณะ. (2535). หลักการตลาด. กรุงเทพฯ: S.M. Circuit Press.
Wiedmer, T. (2015). Generations do differ: Best practices in leading traditionalists, boomers, and
generations X, Y, and Z. Delta Kappa Gamma Bulletin, 82(1), 51.
สำนักงานพัฒนาธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์และกระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. (2560).
Thailand Internet User Profile 2017. สืบค้นเมื่อ 14 ธันวาคม 2563,
จาก https://dga.or.th/upload/download/file_8e1452be6e47bfd79351c379d0a2a3d5.pdf
ธานินทร์ ศิลป์จารุ. (2551). การวิจัยและวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติด้วย SPSS. พิมพ์ครั้งที่ 9 กรุงเทพฯ: ซีเอ็ดยูเคชั่น.
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2563). ถนนย่านเมืองเก่าจังหวัดภูเก็ต. สืบค้นเมื่อ 30 ธันวาคม 2563,
จาก ชุมชนท่องเที่ยวย่านเมืองเก่าภูเก็ต (thailandtourismdirectory.go.th)
วิภาดา เนียมรักษา. (2558). ปัจจัยที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการเลือกซื้ออาหารเพื่อบริโภคของนักท่องเที่ยวชาวไทย
ในตลาดน้ำอัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม. วิทยานิพนธ์ปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต, บัณฑิตวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยศิลปากร.
คเชนทร์ วัฒนะโกศล ศิวาพร พยัคฆนันท์ รุจิเรศ รุ่งสว่าง หทัยชนก รัตนถาวรกิติ และฐานิดา สิทธิเสือ. (2563).
พฤติกรรมและความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวชาวไทยที่มีต่ออาหารพื้นถิ่นจังหวัดสุรินทร์. วารสารมนุษยศาสตร์และ
สังคมศาสตร์, มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี.
นันจิรา ถาวระ. (2560). พฤติกรรมการซื้ออาหารท้องถิ่นภาคใต้ของผู้บริโภคในเขตกรุงเทพมหานคร.
สารนิพนธ์ บธ.ม. (การจัดการ). กรุงเทพฯ: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ภักดี มะนะเวศ. (2562). ปัจจัยที่มีผลต่อพฤติกรรมการใช้บริการร้านอาหารอีสานในเขตกรุงเทพมหานคร.
วารสารวิชาการการตลาดและการจัดการ, มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
สุธาสินี วิยาภรณ์ จุฑามาส วัชรวงศ์ทิพย์ จิตตินัน วุฒิกร และญาดา วรรณสุข. (2561). ความพึงพอใจของ
นักท่องเที่ยวชาวไทยที่มีต่อเอกลักษณ์ของอาหารท้องถิ่นในจังหวัดภูเก็ต. วารสารบัณฑิตศาส์น,
มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
ธีรภัทร ตียาสุนทรานนท์ และศิริพงศ์ รักใหม่. (2562). พฤติกรรมและปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดที่มีผลต่อความ
พึงพอใจของผู้ใช้บริการร้านอาหารพื้นเมืองในจังหวัดเชียงใหม่. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2021 สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
License Terms and Editorial Disclaimer
-
Editorial Disclaimer: The Journal of Integrated Business Innovation and Sustainability (JIBIS) is available in online version. All articles, research findings, and opinions presented in this journal solely reflect the personal thoughts and academic views of their respective authors. They do not necessarily represent the official policies, opinions, or endorsements of KMITL Business School or King Mongkut's Institute of Technology Ladkrabang. Authors bear full and sole responsibility for the accuracy, ethical integrity, and content of their articles.
-
License Terms (Creative Commons): All articles published in JIBIS are licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) License. Under this license, users are fully permitted to share, copy, and redistribute the articles in any medium or format, provided that proper bibliographic citation and reference to JIBIS are explicitly included. However, the material cannot be used for commercial purposes, and no modifications or derivative works are permitted.