การจัดการทรัพยากรมนุษย์ร่วมสมัยขององค์การไทย : การศึกษาเชิงคุณภาพ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาเชิงคุณภาพครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแนวคิดการจัดการทรัพยากรมนุษย์ร่วมสมัย บทบาทของนักทรัพยากรมนุษย์ร่วมสมัย และเครื่องมือการจัดการทรัพยากรมนุษย์ร่วมสมัย เก็บรวบรวมข้อมูลโดยการศึกษาจากเอกสาร เว็บไซต์ และการสัมภาษณ์แบบเจาะลึกกับกลุ่มนักวิชาการ ที่ปรึกษาองค์การ ผู้บริหารองค์การ และผู้บริหารด้านทรัพยากรมนุษย์ในองค์การทั้งภาคธุรกิจเอกชนและภาครัฐ จำนวน 27 คน ซึ่งกระจายอยู่ในองค์การทุกภาคของประเทศไทย ระหว่างเดือนตุลาคม 2557 ถึงเดือนตุลาคม 2558 วิเคราะห์ข้อมูลโดยวิธีการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า แนวคิดการจัดการทรัพยากรมนุษย์ร่วมสมัยประกอบด้วย การจัดการทรัพยากรมนุษย์เชิงกลยุทธ์ การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์เชิงกลยุทธ์ การจัดการทุนมนุษย์ การจัดการทรัพยากรมนุษย์แนวสมรรถนะ การจัดการทรัพยากรมนุษย์ที่มีความสามารถสูง การจัดการทรัพยากรมนุษย์โดยใช้ระบบสารสนเทศ การจัดการทรัพยากรมนุษย์ที่มีความหลากหลายในองค์การ การจัดการแรงงานข้ามชาติ การจัดการทรัพยากรมนุษย์ในธุรกิจข้ามชาติ นวัตกรรมการจัดการทรัพยากรมนุษย์ การจัดการทรัพยากรมนุษย์ตามปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง การจัดการทรัพยากรมนุษย์ เชิงวิเคราะห์ การจัดการความเสี่ยงด้านทรัพยากรมนุษย์ การจัดการทรัพยากรมนุษย์เชิงพุทธ การจัดการทรัพยากรมนุษย์ตามธรรมชาติ และแนวคิดอื่น ๆ ส่วนบทบาทการจัดการทรัพยากรมนุษย์ร่วมสมัย ประกอบด้วย บทบาทหุ้นส่วนเชิงกลยุทธ์ บทบาทผู้เชี่ยวชาญด้านการบริหาร บทบาทผู้สนับสนุนพนักงาน บทบาทผู้นาการเปลี่ยนแปลง บทบาทผู้ปฏิบัติตามกลยุทธ์ บทบาทผู้ให้คำปรึกษา บทบาทผู้ประเมินผล บทบาทผู้สร้างคุณค่าแก่องค์การ บทบาทผู้สนับสนุนองค์การ บทบาทผู้วิจัยและบทบาทอื่น ๆ สำหรับเครื่องมือการจัดการทรัพยากรมนุษย์ร่วมสมัย ประกอบด้วย ตัวชี้วัดในงานทรัพยากรมนุษย์ การประเมินทรัพยากรมนุษย์แบบสมดุล แบบสัมภาษณ์การสมัครงาน แบบทดสอบทางจิตวิทยาเพื่อการสรรหา แบบประเมินผลการฝึกอบรม แบบประเมินผลการปฏิบัติงาน แบบประเมินศักยภาพบุคคล แบบทดสอบสมรรถนะ แบบวิเคราะห์พฤติกรรมบุคลากร และเครื่องมืออื่น ๆ
Article Details
วารสารบริหารธุรกิจมีทั้งเเบบวารสารออนไลน์เเละวารสารเล่มฉบับ
** บทความหรือข้อคิดเห็นใดๆ ที่ปรากฏในวารสารบริหารธุรกิจ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้า
เจ้าคุณทหารลาดกระบัง ฉบับนี้ เป็นความคิดเห็นเฉพาะผู้เขียนบทความแต่ละท่าน กองบรรณาธิการวารสารบริหารธุรกิจ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง เปิดเสรีด้านความคิดและไม่ถือเป็นความรับผิดชอบของ
กองบรรณาธิการ **
** บทความที่ได้ลงตีพิมพ์ในวารสารฉบับนี้ เป็นลิขสิทธิ์ของคณะบริหารธุรกิจ สถาบันเทคโนโลยี พระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง กองบรรณาธิการไม่สงวนสิทธิ์ในการคัดลอกบทความแต่ต้องอ้างอิงแสดงที่มาของวารสารที่นำไปคัดลอกให้ชัดเจน**
เอกสารอ้างอิง
จิระประภา อัครบวร. (2550). ตัวชี้วัดในงานทรัพยากรมนุษย์. กรุงเทพฯ : คณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ (นิด้า)
จีระ หงส์ลดารมภ์. (2555). 8K’s+5K’s ทุนมนุษย์ของคนไทยรองรับประชาคมอาเซียน. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์จุฬาบุ๊ค.
ชูชัย สมิทธิไกร . (2550). การสรรหา การคัดเลือก และการประเมินผลการปฏิบัติงานของบุคลากร. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : วี. พริ้นท์ (1991).
ประดิษฐ ภัทรประสิทธิ์. (2558). การจัดการทรัพยากรมนุษย์ตามธรรมชาติ. เอกสารประกอบการบรรยายการจัดการทรัพยากรมนุษย์ในองค์การ.
พิชิต เทพวรรณ์. (2554). การจัดการทรัพยากรมนุษย์เชิงกลยุทธ์ : แนวคิดและกลยุทธ์เพื่อความได้เปรียบในการแข่งขัน. กรุงเทพฯ : ซีเอ็ดยูเคชั่น.
ภิราช รัตนันต์. (2559). รายงานการวิจัย เรื่อง การบริหารทรัพยากรมนุษย์เชิงกลยุทธ์ขององค์การธุรกิจในเขตภาคเหนือตอนล่าง 2. นครสวรรค์. คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัินครสวรรค์.
.................... (2558). รายงานการวิจัย เรื่อง การจัดการทรัพยากรมนุษย์ร่วมสมัยขององค์การไทย : การศึกษาเชิงคุณภาพ. นครสวรรค์ : คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์.
………………… (2558). พันธกิจและบทบาทของการบริหารทรัพยากรมนุษย์ในองค์การ. วารสารวิชาการและวิจัยสังคมศาสตร์ ปีที่ 10 (30 ก.ย.-ธ.ค.).
ภิราช รัตนันต์. (2555). การสร้างและตรวจสอบยืนยันตัวชี้วัดในพันธกิจการบริหารทรัพยากรมนุษย์ของ อุตสาหกรรมการผลิตที่ใช้แรงงานเป็นหลักในประเทศไทย. วิทยานิพนธ์ปริญญาบริหารธุรกิจดุษฎี บัณฑิต. คณะบริหารธุรกิจ. มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
…………….... (2551). การจัดการทรัพยากรมนุษย์ร่วมสมัยในองค์การ. เอกสารประกอบการบรรยายวิชา การจัดการทรัพยากรมนุษย์ ภาควิชาบริหารธุรกิจ คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัย ศรีนครินทรวิโรฒ.
สมบุญ บวรอุดมศักดิ์. (2550). บทบาทและสมรรถนะของนักบริหารทรัพยากรมนุษย์ตามความคาดหวังของผู้บริหารระดับสูงขององค์การธุรกิจ. ปัญหาพิเศษรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต. สาขาการบริหารทั่วไป วิทยาลัยการบริหารรัฐกิจ มหาวิทยาลัยบูรพา.
สมบัติ กุสุมาวลี. (2549). หลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงในภาคธุรกิจเอกชน : กรณีศึกษาการบริหารทรัพยากรมนุษย์ เครือซิเมนต์ไทย เอกสารวิจัยเสนอต่อสำนักงานคณะกรรมการเศรษฐกิจและสังคมฯ
สมาคมการจัดการงานบุคคลแห่งประเทศไทย. (2550). การศึกษาการจัดทาตัวชี้วัดในงานทรัพยากรมนุษย์ HR Measurement. จาก http://www.pmat.or.th เข้าถึงวันที่ 15 เมษายน 2557.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2555). รายงานการติดตามประเมินผล การพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมของประเทศภายใต้แผนพัฒนาฯ ฉบับที่ 10 และติดตาม ความก้าวหน้าปีแรกของแผนพัฒนาฯ ฉบับที่ 11. กรุงเทพฯ : สำนักงานคณะกรรมการ พัฒนาการ
เศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
Crestone, C. (2007). Cedar Crestone 2007 Metrics and Analytics Report. http://www.CedarCrestone.com. เข้าถึงวันที่ 15 เมษายน 2557.
iLOGOS. (2005). Five steps to effective metrics. Strategic HR Review, 4(9), 7-10.
Lockwood, N. R. (2006). Maximizing Human Capital: Demonstrating HR Value With Key Performance Indicators. HR Magazine. 51(2), 2-8.
Sullivan, J. (2003). Secret to HR Success? Metrics. HR Focus, 80(5), 9-15.
Ulrich, D. (1997). Measuring Human Resource : An overview of practice and prescription for results. Human Resource Management, 36(9), 303-310.
