การพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้แบบสร้างสรรค์เป็นฐาน(CBL) เพื่อส่งเสริมความสามารถการคิดแก้ปัญหาเชิงสร้างสรรค์ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ในรายวิชากิจกรรมแนะแนว
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้แบบสร้างสรรค์เป็นฐานเพื่อส่งเสริมความสามารถการคิดแก้ปัญหาเชิงสร้างสรรค์ที่มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ 80/80 2) เพื่อเปรียบเทียบความสามารถการคิดแก้ปัญหาเชิงสร้างสรรค์ของนักเรียนด้วยการจัดกิจกรรมการเรียนรู้แบบสร้างสรรค์เป็นฐานก่อนเรียนกับหลังเรียน 3) เพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ การวิจัยแบบกลุ่มทดลองกลุ่มเดียว (One-Group Pretest-Posttest Design) ตัวอย่างคือนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2/8 โรงเรียนผดุงนารี ซึ่งได้มาโดยการสุ่มตัวอย่างแบบกลุ่ม (Cluster Random Sampling) จำนวน 40 คน 1 ห้องเรียน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) แผนการจัดกิจกรรมการเรียนรู้แบบสร้างสรรค์เป็นฐาน 2) แบบทดสอบความสามารถการคิดแก้ปัญหาเชิงสร้างสรรค์ 3) แบบสอบถามความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการจัดกิจกรรมการเรียนรู้แบบสร้างสรรค์เป็นฐาน สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ประสิทธิภาพ (E1/E2) ค่าเฉลี่ย (x ̅) ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) และการทดสอบค่าที (t-test Dependent)
ผลการวิจัยพบว่า
1.ผลการหาประสิทธิภาพของการจัดกิจกรรมการเรียนรู้เท่ากับ 85.84/82.55 เป็นไปตามเกณฑ์ 80/80
2.นักเรียนที่เรียนด้วยการจัดกิจกรรมการเรียนรู้แบบสร้างสรรค์เป็นฐานเพื่อส่งเสริมความสามารถการคิดแก้ปัญหาเชิงสร้างสรรค์หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญที่ .05
3.นักเรียนมีความพึงพอใจต่อการจัดกิจกรรมการเรียนรู้แบบสร้างสรรค์เป็นฐาน โดยรวมอยู่ในระดับพึงพอใจมากที่สุด ( = 4.56, S.D.= 0.51)
Downloads
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กีรติภูมิ บุ่งนาแซง. (2565). การพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้ด้วยความคิดสร้างสรรค์ด้านภัยพิบัติทางธรรมชาติและการจัดการทรัพยากรและสิ่งแวดล้อมสำหรับนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 2. วารสารสังคมศาสตร์เพื่อการพัฒนาท้องถิ่น มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 6(4), 302-311. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/soc-rmu/article/view/256605
เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์. (2553). การคิดเชิงสร้างสรรค์ (พิมพ์ครั้งที่ 2). ซัคเซสมีเดีย.
ชวลิต ชูกำแพง. (2551). การพัฒนาหลักสูตร. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ชวลิต ชูกำแพง. (2551). การประเมินการเรียนรู้ (พิมพ์ครั้งที่ 2). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
วิริยะ ฤาชัยพานิชย์. (2558). การสอนแบบสร้างสรรค์เป็นฐาน Creativity Based Learning (CBL). วารสารนวัตกรรมการเรียนรู้, 1(2), 23-37. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jliwu/article/view/95056
สิริยากร กองทอง, ผกาวรรณ นันทะเสน. (2565). สภาพปัญหาและแนวทางการพัฒนาการจัดกิจกรรมแนะแนวในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารนวัตกรรมการศึกษาและการวิจัย, 6(2), 311-324. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jeir/issue/view/16978
สุภาวดี คานบุตตะ. (2565). การพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้แบบสร้างสรรค์เป็นฐานที่ส่งเสริมความสามารถการสร้างสรรค์ ทางดนตรีไทยและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. วารสารมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตร้อยเอ็ด, 13(2), 10-21. https://so01.tci-thaijo.org/index.php/AJMBU/article/view/267555
Khoiriyah, A. J., & Husamah, H. (2018). Problem-based learning: Creative thinking skills, problem-solving skills, and learning outcome of seventh grade students. JPBI (Jurnal Pendidikan Biologi Indonesia), 4(2), 151-160. https://doi.org/10.22219/jpbi.v4i2.5804
Mitchell, W. E., & Kowalik, T. F. (1999). Creative Problem Solving. Unpublished manuscript.
Osbom, A. F. (1963). Creative Imagination (3rd ed.). Charies Scribner’s Sons.
Pullarp, K. (2020). The promoting creative thinking by using blended with creativity-based learning for Mathayomsuksa 4 enrichment science classroom students of Phadungnaree school (in Thai). [Master's thesis, unpublished]. Rajabhat Mahasarakham University.
Treffinger, D. J. (1995). Creative Problem Solving: Overview of Educational implications. Educational Psychology Review, 7(3), 301-302. https://www.jstor.org/journal/educpsycrevi
