การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ PIPCO Model เพื่อส่งเสริมทักษะการสื่อสารภาษาอังกฤษของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนมัธยมบ้านแก้งวิทยา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาข้อมูลพื้นฐานและความต้องการจำเป็นในการพัฒนาทักษะการสื่อสารภาษาอังกฤษของนักเรียน 2) พัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ PIPCO Model 3) ศึกษาผลการใช้รูปแบบ โดยเปรียบเทียบทักษะการสื่อสารภาษาอังกฤษหลังเรียนกับเกณฑ์ร้อยละ 70 และศึกษาความพึงพอใจของนักเรียน และ 4) ประเมินรูปแบบหลังการทดลองใช้จริงด้านความเหมาะสม ความสอดคล้อง ความเป็นไปได้ และความเป็นประโยชน์ การวิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยและพัฒนา (R&D) แบ่งเป็น 4 ระยะ ได้แก่ ระยะที่ 1 ศึกษาข้อมูลพื้นฐานและความต้องการจำเป็นจากนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 จำนวน 56 คน ระยะที่ 2 ผู้วิจัยพัฒนารูปแบบและให้ผู้เชี่ยวชาญจำนวน 5 ท่านประเมินคุณภาพของรูปแบบ ระยะที่ 3 ทดลองใช้รูปแบบกับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 จำนวน 25 คน ซึ่งได้มาโดยการสุ่มแบบกลุ่ม และระยะที่ 4 ประเมินรูปแบบโดยผู้ที่เกี่ยวข้องจำนวน 5 คน เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แบบสอบถาม แบบประเมินรูปแบบ แบบประเมินแผนการจัดการเรียนรู้ แบบวัดทักษะการสื่อสารภาษาอังกฤษ และแบบสอบถามความพึงพอใจ โดยมีค่า IOC ตั้งแต่0.60–1.00 และค่าความเชื่อมั่นอมีค่าตั้งแต่ 0.89–0.98 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่า PNI Modified และ One Sample t-test
ผลการวิจัยพบว่า
1) นักเรียนมีสภาพปัจจุบันของทักษะการสื่อสารภาษาอังกฤษโดยรวมอยู่ในระดับน้อย แต่มีความต้องการจำเป็นในการพัฒนาโดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (𝑥̅ = 4.65, S.D. = 0.49) โดยทักษะที่มีค่าความต้องการจำเป็นสูงที่สุด คือ ความมั่นใจในการพูด รองลงมา คือ การเข้าใจบทสนทนา และการอ่านเพื่อจับใจความ
2) รูปแบบการจัดการเรียนรู้ PIPCO Model ประกอบด้วย 6 องค์ประกอบ ได้แก่ หลักการ วัตถุประสงค์การเรียนรู้ กิจกรรมการเรียนรู้ ระบบสังคม สภาพแวดล้อมการเรียนรู้ และการวัดและประเมินผล และมี 5 ขั้นตอน ได้แก่ ขั้นเตรียมความพร้อม ขั้นป้อนภาษา ขั้นฝึกปฏิบัติ ขั้นปฏิบัติงานเพื่อการสื่อสาร และขั้นสร้างผลงาน โดยผู้เชี่ยวชาญประเมินว่ามีความเหมาะสมโดยรวมอยู่ในระดับมาก
3) นักเรียนมีคะแนนทักษะการสื่อสารภาษาอังกฤษหลังเรียนเฉลี่ย 32.24 คะแนน จากคะแนนเต็ม 40 คะแนน สูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 70 อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05 และมีความพึงพอใจต่อรูปแบบการจัดการเรียนรู้ PIPCO Model โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (𝑥̅ = 4.52, S.D. = 0.53) และ
4) ผลการประเมินรูปแบบหลังการทดลองใช้จริงโดยผู้ที่เกี่ยวข้อง โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด
Downloads
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กระทรวงศึกษาธิการ.
จิตติน เพลงสันเทียะ, และสุนีตา โฆษิตชัยวัฒน์. (2565). ผลการจัดการเรียนรู้เชิงรุกที่มีต่อทักษะการพูดภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4. Journal of Education, Silpakorn University, 20(2), 138-152. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/suedujournal/article/view/256403
ณฐมน ชมจันทร์, และจิตณรงค์ เอี่ยมสำอางค์. (2564). การพัฒนาการจัดการเรียนรู้บูรณาการท้องถิ่นที่เน้นภาระงานเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการสื่อสารภาษาอังกฤษสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. Journal of Multidisciplinary in Humanities and Social Sciences, 4(2), 536–549. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jmhs1_s/article/view/247205
ณัฏฐพันธ์ เขจรนันทน์. (2551). พฤติกรรมองค์การ. ซีเอ็ดยูเคชั่น.
ทิศนา แขมมณี. (2562). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 23). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นัรญมา เกาะสมัน, และพล เหลืองรังษี. (2567). การพัฒนาทักษะการสื่อสารภาษาอังกฤษโดยใช้วิธีการจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือรูปแบบที เอ ไอ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2. The Journal of Institute of Trainer Monk Development,7(4), 118-126. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/tmd/article/view/274745
มนัสวี แก้วปลูก. (2566). การพัฒนาความสามารถทางภาษาอังกฤษด้วยการจัดการเรียนรู้เชิงรุกร่วมกับการสอนเน้นการใช้ภาษาเพื่อการสื่อสาร รูปแบบไฮบริดภายใต้สถานการณ์ COVID-19 สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษา ปีที่ 4. Journal of Graduate School Sakon Nakhon Rajabhat University, 20(89), 114–128. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/SNGSJ/article/view/253723
สถาบันทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติ. (2567). รายงานผลการทดสอบทางการศึกษาระดับชาติขั้นพื้นฐาน (O-NET) ปีการศึกษา 2567. สถาบันทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติ. https://www.niets.or.th
Alshahrani, A., & Saud, W. (2024). The effectiveness of implementing task-based language teaching in Saudi secondary schools to improve students’ oral fluency. Journal of World Englishes and Educational Practices, 6(3), 76–91. https://doi.org/10.32996/jweep.2024.6.3.8
EF Education First. (2022). EF English Proficiency Index 2022. EF Education First. https://www.ef.com/assetscdn/WIBIwq6RdJvcD9bc8RMd/cefcom-epi-site/reports/2022/ef-epi-2022-english.pdf
Inphoo, P., & Nomnian, S. (2019). Dramatizing a Northeastern Thai folklore to lessen high school students’ communication anxiety. PASAA, 57. https://digital.car.chula.ac.th/pasaa/vol57/iss1/3/
Joyce, B. R., Weil, M., & Calhoun, E. (2015). Models of teaching (9th ed.). Pearson.
Khamprated, N. (2012). The problems with the English listening and speaking of students studying at a private vocational school in Bangkok, Thailand [Master’s thesis, Srinakharinwirot University]. http://thesis.swu.ac.th/swuthesis/Tea_Eng_For_Lan(M.A.)/Nualsri_K.pdf
Muntrikaeo, K., & Poonpon, K. (2022). The effects of task-based instruction using online language games in a flipped learning environment (TGF) on English oral communication ability of Thai secondary students. English Language Teaching, 15(3), 9–21. https://doi.org/10.5539/elt.v15n3p9
Nunan, D. (2004). Task-based language teaching. Cambridge University Press.
Padermprach, N. (2017). The problems of English language education at the upper secondary level in Thailand: The perceptions of Thai EFL teachers and students in Bangkok [Doctoral dissertation, University of Warwick]. Warwick Research Archive Portal. https://wrap.warwick.ac.uk/id/eprint/99651/
Pitikornpuangpetch, C., & Suwanarak, K. (2021). Teachers’ beliefs and teaching practices about com municative language teaching (CLT) in a Thai EFL context. LEARN Journal: Language Education and Acquisition Research Network, 14(2), 1–27. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/LEARN/article/view/253254
Richards, J. C. (2006). Communicative language teaching today. Cambridge University Press. https://www.professorjackrichards.com/wp-content/uploads/Richards-Communicative-Language.pdf
Stufflebeam, D. L., & Coryn, C. L. S. (2014). Evaluation theory, models, and applications (2nd ed.). Jossey-Bass.
Stufflebeam, D. L., & Zhang, G. (2017). The CIPP evaluation model: How to evaluate for improvement and accountability. Guilford Press.
Van den Branden, K. (Ed.). (2006). Task-based language education: From theory to practice. Cambridge University Press.
